Ο φθόνος

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Απ’ ότι ασφαλώς θα ξέρετε, αγαπητοί φίλοι, ο φθόνος είναι βαθιά ριζωμένος σ’ αυτόν που λέμε σήμερα Έλληνας. Αν ρίξετε μια ματιά στην ιστορία μας Θα δείτε για παράδειγμα ότι ο Ηράκλειτος, έζησε ένα μεγαλο μέρος της ζωής του κλεισμένος σ’ ένα ναό και μιλώντας μόνο με παιδάκια. Ο Αλκαίος εξορίστηκε, ο Ηρόδοτος και ο Πρωταγόρας επίσης, ο Διογένης καταδιώχτηκε  και ο Ησίοδος πήρε τα βουνά. Και φυσικά δεν είναι μόνο αυτοί.

Απ’ όσους σήμερα προσκυνάμε και δοξάζομε, εκτός από το Σωκράτη που τον ανάγκασαν να πιεί κώνειο, πολλοί, πάρα πολλοί μαρτύρησαν στη ζωή τους. Γιατί; Επειδή ήταν πολλά χρόνια μπροστά από την εποχή τους, πολλά χρόνια μπροστά από τους συμπολίτες τους. Και αυτό, οι μετριότητες, που κυριάρχησαν και κυριαρχούν, δεν μπορούν να το ανεχτούν. Τους θέλουν όλους κομμένους και ραμμένους στα μέτρα τους. Όποιος διακρίνεται, όποιου το κεφάλι είναι υψηλότερα από το δικό μας, πρέπει να διωχθεί, να καρατομηθεί ει δυνατό, τέλος πάντων να πάψει να ξεχωρίζει.

Και στην πρόσφατη ιστορία μας έχομε άπειρα παραδείγματα. Εκτός απ’ τους πάμπολλους που έδωσαν αγώνες για τις ακατάλυτες αξίες και λοιδωρήθηκαν, υβρίστηκαν και αποκλείστηκαν απ’ αυτό που λέμε «κοινωνία», πόσοι και πόσοι άλλοι δεν πλήρωσαν την προσωπικότητά τους! Ο Καποδίστριας δολοφονήθηκε, ο Τρικούπης καταψηφίστηκε («ανθ’ ημών Γουλιμής»). Το Βενιζέλο αποπειράθηκαν να τον δολοφονήσουν και άντε να μη συνεχίσω για να μη φθάσω σε εντελώς πρόσφατες πληγές.

Αν θέλετε λοιπόν συμπατριώτες, να γίνομε κάποτε έθνος ισχυρό, μην περιμένετε τον πόλεμο, που δεν αφήνει περιθώρια. Ξεριζώσετε από την καρδιά σας το φθόνο και τότε θα δείτε ότι μια τεράστια καταπράσινη λεωφόρος ανοίγεται μπροστά μας για να την περπατήσομε.

Τι μ’ έπιασε σήμερα και σας τα γράφω αυτά; Δυο χοντρές και μια αδύνατη κυρία συζητούσαν σήμερα στο καφενείο για τον οκτώ φορές «χρυσό» Πετρούνια. «Είναι γεμάτος με αναβολικά», είπε με ύφος περισπούδαστο η μια απ’ τις χοντρές που προφανώς γούσταρε μέχρι απελπισίας το καλοκαμωμένο παληκάρι.

-Ε, άντε και πηδήξου μωρή, της είπα δυνατά και απομακρύνθηκα γρήγορα και να μη φάω και ξύλο.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Και αυτό, οι μετριότητες, που κυριάρχησαν και κυριαρχούν, δεν μπορούν να το ανεχτούν.

    http://mesogios.gr/εὐάγγελος-λεμπέσης-ἡ-τεράστια-κοινω/

    > Αν θέλετε λοιπόν συμπατριώτες, να γίνομε κάποτε έθνος ισχυρό, μην περιμένετε τον πόλεμο

    «Γλώττα λανθάνουσα τ’ αληθή λέγει»

    > -Ε, άντε και πηδήξου μωρή, της είπα δυνατά και απομακρύνθηκα γρήγορα και να μη φάω και ξύλο.

    Α, με τέτοια επιχειρήματα σίγουρα της αλλάξατε γνώμη.

  2. iris    

    Μπράβο σας κύριε Γραμματικάκη. Ένα να τις βρίζομε, άλλο να τις δέρνουμε. Καλά κάνατε που «την κάνατε», αφού αν σήκωνε χέρι, ή θα έπρεπε να κάτσετε να τις φάτε, ή θα έπρεπε να τις φάει. Ιππότης!

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.