Ο Πανδαμάτωρ χρόνος

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Όσο λοιπόν μεγαλώνω (ή γερνάω) τόσο και νιώθω πιο έντονα ότι έχω ξαπλώσει στο κρεβάτι κάποιου σύγχρονου Προκρούστη, που δεν με ξεντώνει αλλά μου κόβει κομμάτια – κομμάτια, από τον άλλοτε εαυτό μου. Πονάω βέβαια, αλλά και δεν το μαρτυράω! Έχω πει ήδη αντίο στο σκαρφάλωμα στα ψηλά βουνά, σχεδόν αντίο στο ψάρεμα, οριστικό αντίο στις μακρυνές πεζοπορίες. Άμα μου κόψει ο κερατάς και κάτι άλλο που δεν το ομολογώ για να μη μου το ματιάσετε, θα πω και το οριστικό «από μέρους μας γειά σας».

Τώρα θα μου πείτε: Τι μελαγχολικές σκέψεις είναι αυτές; Καθόλου μελαγχολικές φίλοι. Γιατί στη θέση των πράξεων έχουν στρογγυλοκαθίσει η νοσταλγία και οι αναμνήσεις και μια χαρά βολεύομαι με αυτές χωρίς να ξενερώνω.

Για παράδειγμα κάποτε χρειαζόμουν κάποιες ώρες για να βρεθώ από τα Ανώγεια στην κορφή του Ψηλορείτη. Τώρα; Τώρα μέχρι να πείτε κύμινο έχω ανέβει και κατέβει κιόλας. Κάποτε έφευγα από το Ηράκλειο και σταματούσα δίχως να λαχανιάσω στο Κράσι ή την Κερά. Τώρα; Τώρα χρειάζομαι δυο δευτερόλεπτα για να ανέβω στο Τζερμιάδων και να κάνω βόλτες στον κάμπο του Λασιθίου.

Ξέρω τώρα την ένστασή σας: «Ο Μανώλης με τα λόγια κτίζει ανώγεια και κατώγεια». Καλέ τι μας λέτε; Εσείς μπορείτε να πιστεύετε στον πανδαμάτορα χρόνο, εγώ όμως όχι! Εκειά θα χτυπιέμαι μέχρι – είπαμε – το οριστικό γειά σας και χαρά σας.

Μέχρι τότε όμως αφήστε με να ζω!

Comments

  1. Τασος Κρασσας    

    ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΡΩΤΟΞΑΔΕΛΦΕ
    ΤΑ ΟΣΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΓΡΑΦΕΙΣ,
    ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ, ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΩ
    ΤΗΝ ΝΕΑ ΜΕΡΑ ΝΑΡΘΕΙ.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.