Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος στο Ηράκλειο, ας μιλήσουμε λίγο για ανάπτυξη

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Ο ΥΠ.ΟΙΚ. της Ελλάδας επισκέφθηκε το νησί και έκανε συναντήσεις στην περιφέρεια με τον περιφερειάρχη Σταύρο Αρναουτάκη ο οποίος του εξέθεσε το πρόβλημα της καθυστέρησης της δημοπράτησης των έργων και ότι χρειάζεται περισσότερη αποκέντρωση,.

Ο Κος Τσακαλώτος παρακολούθησε παρουσίαση καινοτόμων δράσεων, επισκέφθηκε την Παγκρήτια Τράπεζα και τα Πλαστικά Κρήτης.

Σε γενικές γραμμές το δελτίο τύπου αυτά αναφέρει, και πιθανώς τα μηνύματα που θα μεταφέρει στην Αθήνα ο υπουργός θα είναι θετικά για την οικονομική κατάσταση του νησιού με κάποια φυσιολογικά προβλήματα.

Όμως όταν δειγματοληπτικά παίρνεις δείγματα από τις πλέον υγιείς επιχειρήσεις του νησιού δεν αντιλαμβάνεσαι την πραγματική εικόνα της κατάστασης, ή δεν θέλεις να την αντιληφθείς.

Καινούρια μαρίνα στο Ηράκλειο, έργα στο κέντρο για την αναβάθμισή του, ο ΒΟΑΚ που σε λίγο με κάποιο θαύμα θα τελειώσει, αυξανόμενος, τουλάχιστον μέχρι πρότινος, τουρισμός και όμως παρόλα αυτά οι πολίτες νοσούν οικονομικά, γιατί;

Όπως κάνει ο εκάστοτε υπουργός, ο οποίος θέλει να δείξει ένα παραπάνω ενδιαφέρον για έναν τόπο, κάνει μια επίσκεψη και παίρνει μια δειγματοληψία από το πλέον υγιές κομμάτι του, παραλείποντας να κοιτάξει λίγο πέρα από εκεί.

Δεν είναι η περιφέρεια που νοσεί, δεν είναι ούτε οι μεγάλες επιχειρήσεις, αυτός που πραγματικά δεν βγαίνει, για να μιλήσουμε στην καθομιλουμένη, είναι ο  πολίτης ο οποίος εργάζεται μέσα στην κοινωνία και στα περίοπτα οικοδομήματα της, παίρνοντας μισθούς οι οποίοι δεν καλύπτουν ούτε τα βασικά.

Φυσικά και για να μην αδικώ τον τόπο μου αλλά και τα έργα που γίνονται, όλα αυτά βοηθούν στην ανάπτυξη, αλλά αν το κέντρο φτιαχτεί και γίνει στολίδι για την πόλη, για να κυκλοφορούν μέσα οι φτωχοί πολίτες, αν η μαρίνα γίνει για να έρχονται ξένοι και να απολαμβάνουν τις υπηρεσίες της, αν ο τουρισμός αυξάνεται για να έχουν έσοδα Γαλλικές και άλλων αλλοδαπών συμφερόντων εταιρίες, την ώρα που οι εργαζόμενοι στον τουρισμό τελούν υπό καθεστώς σκλαβιάς, με μισθούς πολύ κάτω από το αναμενόμενο, τότε αυτό δεν είναι ανάπτυξη.

Ανάπτυξη σημαίνει η βάση, δηλαδή ο κόσμος, να μπορεί να απολαμβάνει επί ίσοις όροις τους καρπούς από αυτό το μικρό ή μεγάλο επίτευγμα.

Δεν αρκεί να έχουμε ένα όμορφο ψηλό δέντρο με καρπούς για να φάμε, πρέπει και να μπορούμε να τους φτάσουμε.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > τότε αυτό δεν είναι ανάπτυξη.

    θα σας πω μια ιστορία. Στην αρχή θα φαντάζει άσχετη, αλλά κάντε λίγο υπομονή μέχρι το τέλος.

    Κάποτε, όταν ήμουν 3-4 ετών, όταν πήγαινα να δω την γιαγιά μου, μου άρεσε να παίζω με τις κότες που είχε φραγμένες σε ένα κομμάτι του κήπου της. Έχει, που λέτε, πάντα μια σακουλίτσα καλαμπόκι δίπλα στην πρόχειρη σίτα από το κοτέτσι και πήγαινε εγώ και έπαιρνα το καλαμπόκι και το πετούσα μέσα. Μου άρεσε να βλέπω τα κοτόπουλα να τρέχουνε και με «χαρά» (ή έτσι μου φαινότανε) να εντοπίζουνε και να τρώνε τα σποράκια, αλλά αν πετούσα πολύ καλαμπόκι έβγαινε η γιαγιά και με κατσάδιαζε γιατί το καλαμπόκι δεν ήτανε όλο για μια μέρα!

    Τι να κάνω τότε; Εγώ ήθελα τα κοτόπουλα να είναι χαρούμενα. Διαπίστωσα τότε οτι τα κοτόπουλα αντιδρούσαν και τρέχανε στον ΗΧΟ από το καλαμπόκι και όχι στο ίδιο το καλαμπόκι που έπεφτε, άρα για να κρατήσει το παιχνίδι μου περισσότερο, μαζί με το καλαμπόκι άρχιζα να πετάω και μικρά βοτσαλάκια στο ίδιο μέγεθος. Έτσι επέκτεινα το παιχνίδι μου για ακόμη τρεις-τέσσερις «βολές». Βέβαια τα κοτόπουλα δεν τρώγανε τα βότσαλα, αλλά είχε πλάκα να τα βλέπεις να προσπαθούν να ξεχωρίσουν που έπεσε το καλαμπόκι και που το βότσαλο. Τι ήτανε φαγητό και τι «μπλόφα».

    Το παιδικό μυαλό όμως θέλει παιχνίδι. Αν τα κοτόπουλα τρέχουν στον ήχο, τι θα γίνει αν αρχίσω να πετάω ΜΟΝΟ βοτσαλακιά, όταν μου τελειώσει το καλαμπόκι; Έχει γούστο να πιάσει. Και ΈΠΙΑΣΕ! Ω, τι χαρά, τα κοτόπουλα τρέχανε για τα βότσαλα.

    Η χαρά μου δεν κράτησε για πολύ όμως. Μια, δυό, τρείς, μετά τα κοτόπουλα αρχίσανε να με αγνοούνε και να με στραβοκοιτάνε με φάτσες του στυλ: «Δεν έχεις καλαμπόκι, κόψε το δούλεμα».

    Διαπίστωσα λοιπόν εκεί οτι ΔΕΝ είμαι πιο έξυπνος από ένα κοτόπουλο και κράτησα αυτή τη γνώση στο μυαλό μου.

    Δεκαετίες μετά, διαπίστωσα την ίδια συμπεριφορά που είχαν τα κοτόπουλα και στην κοινωνία μας.
    Αντί για κοτόπουλα, ήταν άνθρωποι.
    Αντί για εμένα, ήταν οι πολιτικοί.
    Αντί για καλαμπόκι, ήταν οι παροχές (επιδοτήσεις/ρουσφέτια/διορισμοί ότι θέλετε φανταστείτε)
    Αντί για βοτσαλάκια, ήταν οι υποσχέσεις.

    Νομίζω δεν χρειάζεται πολύ φαντασία για να δει κάποιος την αναλογία, αλλά ΠΡΟΣΟΧΗ!
    Μια τεράστια διαφορά.
    Τα κοτόπουλα βλέπανε γρήγορα το ψέμα όταν τους πέταγες μόνο βοτσαλάκια ενώ όταν τους τα πέταγες μαζί με καλαμπόκι, ΠΟΤΕ δεν τρώγανε βότσαλα. Όταν δε τους πέταγες συνέχεια βότσαλο, σταματάγανε να σε ακούνε.
    Οι άνθρωποι όμως τρώνε ΟΣΟ «ΒΟΤΣΑΛΟ» ΘΕΛΕΙΣ, είτε τους το πετάξεις σκέτο, είτε μαζί με «καλαμπόκι», και συνεχίζουν να τρέχουν «σαν τα κοτόπουλα» όταν ακούνε τα «βοτσαλάκια» να πέφτουν.
    Χαζοί είναι λοιπόν οι πολιτικοί να μας πετάξουνε πραγματικό «καλαμπόκι» αφού τρέχουμε «χαρούμενοι» ότι και να μας πετάξουνε; Το καλό το «καλαμπόκι» το κρατάνε για τις παχιές «κότες», όπως κάθε καλός αγρότης.

    Τελικά ΔΕΝ είμαστε πιο έξυπνοι απο τα κοτόπουλα.

    Στην επόμενη επίσκεψη πολιτικού που θα παραστείτε, κρατήστε αυτή την εικόνα στο μυαλό σας με τα κοτόπουλα που τρέχουν για το καλαμπόκι. Κοιτάξτε καλά το πλήθος που θα μαζεφθεί για να ακούσει τις υποσχέσεις ή να πει τα «αιτήματά του» στον πολιτικό ή να τον επαινέσει.

    Υ.γ.
    Και το πιο απλό πράγμα στον κόσμο μπορεί να σου μάθει κάτι πολύ χρήσιμο.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.