Ο Ελληνισμός δεν πεθαίνει, πεθαίνουν όμως οι Έλληνες

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Η χθεσινή μέρα είναι ίσως η σημαντικότερη επέτειος της Ελλάδας για πάρα πολλούς λόγους.

Η ιστορική μνήμη αυτής της επετείου που πλέον αγγίζει σχεδόν τα 200 χρόνια διδάσκει τους ξένους συμμάχους και τους εχθρούς αυτής της χώρας ότι η Ελλάδα μπορεί να είναι μια υπολογίσιμη δύναμη η οποία όπως στο παρελθόν έτσι και τώρα μπορεί να ρυθμίσει με τις κινήσεις της πολλά δεδομένα στο διεθνές σκινηκό παρά το ότι δεν είναι ούτε στρατιωτικά, ούτε οικονομικά μεγάλη δύναμη, κάτι που άλλωστε μετά την ρωμαϊκή κατάκτηση ποτέ δεν ήταν.

Όμως μπορεί να διδάξει και σε εμάς πολλά πράγματα που όπως φαίνεται τα έχουμε ξεχάσει.

Είναι η μόνη επανάσταση που έγινε στην ιστορία της ανθρωπότητας αφιερωμένη στην ελευθερία.

Τρεις ήταν οι μεγάλες επαναστάσεις στον κόσμο που καθόρισαν τον γεωπολιτικό αλλά και τον κοινωνικό χάρτη της ανθρωπότητας τους τελευταίους αιώνες, η Αμερικάνικη η οποία έγινε για την ανεξαρτησία, η Γαλλική η οποία είχε το τρίπτυχο  «liberte egalite fraternite» και στην ουσία μιλούσε περί ισονομίας και αλληλεγγύης θέλοντας να χτυπήσει  ριζικά την απολυταρχία των Γάλλων βασιλιάδων και να δώσει στον κόσμο δικαιώματα να μπορεί να ονειρεύεται τουλάχιστον ότι έχει ένα μερίδιο στο όραμα μιας νέας εποχής και η Ελληνική επανάσταση η οποία έγινε για την ελευθερία, το ιερότερο ίσως δικαίωμα που μπορεί να έχει ο άνθρωπος γιατί ελευθερία δεν είναι μόνο η γεωγραφική που σημαίνει να έχεις τον τόπο σου ελεύθερο από ξένες δυνάμεις, η ελευθερία είναι ίσως πάνω από όλα μια πνευματική κατάκτηση η οποία σου δίνει την δυνατότητα να είσαι αυτεξούσιος.

Φυσικά για να το πετύχεις αυτό πρέπει να γνωρίζεις τα όρια σου τα οποία έχουν μια αυτονόητη διάκριση η οποία είναι ότι δεν επεμβαίνεις και δεν καταπατάς, τα δικαιώματα και την ελευθερία του άλλου. Για να γίνουν πράξη όλα αυτά χρειάζεται γνώση, αίσθηση του σεβασμού ως προς τον εαυτό σου πρώτα και ύστερα ως προς τον άλλο κάτι το οποίο σημαίνει και αίσθηση της δικαιοσύνης στο μέτρο πάντα του δυνατού, εφόσον η δικαιοσύνη είναι μια ιδεατή αρχή και ο άνθρωπος μόνο σε ένα βαθμό μπορεί να την προσεγγίσει εφόσον μετέχει σε αυτήν αλλά δεν είναι δημιουργός αυτής της ιδέας.

Για να κερδηθούν στο μέτρο του δυνατού όλα αυτά οι Έλληνες έχουν χύσει το αίμα και έχουν δώσει την ζωή τους. Κάποτε αυτούς τους λίγους που έπραξαν έτσι τους ονομάζαμε ήρωες, πατριώτες και ήμασταν περήφανοι για αυτούς.

Αυτό λοιπόν το τελευταίο φαίνεται ότι έχει σήμερα ξεχαστεί και όχι μόνο έχει ξεχαστεί αλλά έννοιες όπως πατριώτης και ήρωας έχουν γίνει συνώνυμα του σκοταδισμού και της ανελευθερίας.

Πλέον ο σύγχρονος Έλληνας, ίσως επειδή έχει κουραστεί από το να ζει στην σκιά αυτών των ανθρώπων που εκείνη την εποχή μεγαλούργησαν με τα λάθη και τις παραλήψεις τους φυσικά, θέλει να τους ξεχάσει και θέλει να απορρίψει τα πρότυπα τους, όμως στην θέση αυτών δεν έχει καταφέρει να βάλει κάτι ανάλογης αξίας και μεγέθους και ούτε πρόκειται φυσικά να βρει κάτι ανάλογο.

Το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι εκτός από την ιδεαλιστική διάσταση του θέματος, να έχει μικρύνει ηθικά, κοινωνικά και πλέον το ειδικό βάρος του σύγχρονου Έλληνα είναι αμελητέο και καθόλου υπολογίσιμο, ούτε σεβαστό από κανέναν.

Σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, έχει μάθει να αρέσκεται και να θαυμάζει  το ξένο το αλλότριο και έχει στρέψει το βλέμμα του από την ίδια του την χώρα αλλά και από τις βασικές αρχές που δημιούργησαν την σύγχρονη Ελλάδα.

Αυτή η κακομοιριά γιατί κακομοιριά είναι κρατάει πολλά χρόνια.

Από την εποχή που είχε διαδοθεί η ιδέα της ψωροκώσταινας  και του Αμερικάνικου μεγαλείου, ήρθε η εποχή που ξεφύγαμε από το Αμερικάνικο όνειρο και πήγαμε σε ένα οικουμενικό, αδιευκρίνιστο όνειρο μιας χωρίς ταυτότητα ομογενοποιημένης αδελφοσύνης η οποία στην ουσία μισεί κάθε τι που θυμίζει την Ελλάδα και τους εαυτούς μας.

Η σύγχρονη Ελληνική κοσμοθεώρηση είναι εξαιρετικά «χαλαρή» ως προς τα ξένα συμφέροντα εφόσον πρέπει για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο, όλοι να είμαστε αδέλφια και εξαιρετικά αυστηρή σε ότι πάει να μας θυμίσει ότι είμαστε Έλληνες.

Το πρόβλημα λοιπόν της σύγχρονης Ελλάδας και ο μεγάλος κίνδυνος που μπορεί να την αλλοτριώσει τελείως, δεν είναι ούτε οι Εβραίοι, ούτε οι Αμερικάνοι, ούτε φυσικά οι Τούρκοι και όσοι άλλοι θεωρούνται ή είναι πραγματικά εχθροί μας. Το πρόβλημα και ο μεγάλος κίνδυνος είμαστε εμείς οι ίδιοι οι οποίοι έχουμε επιλέξει τον εύκολο αλλά ταυτόχρονα καταστροφικό δρόμο της λήθης ως προς την Ελλάδα και ως προς την αξία αυτής της χώρας.

Όταν ο άλλος σε βρίζει, το πλέον εύκολο είναι να δείξεις «ανωτερότητα» και να μην απαντήσεις όμως μαθαίνοντας σε αυτή την παθητική στάση, το αποτέλεσμα στο τέλος θα είναι να γίνεις ανήμπορος να αντιμετωπίσεις την οποιαδήποτε πρόκληση.

Αυτή η νοσηρή οικουμενικότητα που έχει ενταχθεί στην φιλοσοφία μας δημιουργεί αυτή την παθητική στάση και τα αποτελέσματα δεν θα είναι καθόλου καλά για εμάς.

Η παγίδα που έχουμε πέσει σαν λαός είναι μεγάλη και δύσκολα ξεφεύγεις από αυτήν γιατί όλοι μέσα στο μυαλό μας έχουμε την σιγουριά του Ελληνικού πολιτισμού και τα φώτα που έχουμε δώσει στην δύση όπως και τις αρχές της δημοκρατίας και δε συμμαζεύεται.

Είτε μας αρέσει να υπερηφανευόμαστε για την χώρα μας είτε μισούμε κάθε τι που μας κάνει υπερήφανους σαν Έλληνες, έχουμε την σιγουριά ότι ο Ελληνικός πολιτισμός είναι οικουμενικός και δεν πρόκειται ποτέ να σβήσει.

Όντως είναι οικουμενικός και δεν πρόκειται ποτέ να πεθάνει, όμως σε αυτή την εξίσωση ξεχνάμε να βάλουμε έναν πολύ ουσιαστικό συντελεστή, ότι ο Ελληνισμός δεν πεθαίνει, πεθαίνουν όμως οι Έλληνες και από την στιγμή που επαναπαύονται στις δάφνες του παρελθόντος, ή από την στιγμή που αρνούνται την ιστορία τους, παγκοσμίως είναι άχρηστοι εφόσον  δεν έχουν κάτι καινούργιο να προσφέρουν.

Οπότε αν συνεχίσουμε να αρνούμαστε την χώρα μας αν συνεχίσουμε να λατρεύουμε το ένδοξο παρελθόν της χωρίς να κάνουμε κάτι σήμερα για αυτό στο τέλος θα γίνουμε ένα μεγάλο όνομα στην ιστορία αλλά χωρίς παρόν και μέλλον.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Είναι η μόνη επανάσταση που έγινε στην ιστορία της ανθρωπότητας αφιερωμένη στην ελευθερία.

    Άντε πάλι με την ίδια ανακρίβεια.
    Αντιλαμβάνομαι οτι το άρθρο μπορεί να το έχετε γράψει από πριν, μαζί με το προηγούμενο, και να χρησιμοποιήσατε το ίδιο σκεπτικό και πληροφορίες, αλλά μπορείτε να μην αναπαράγετε αυτή την ανακρίβεια ξανά και ξανά; Τουλάχιστον ψάξτε το.

    Η ΜΟΝΗ επανάσταση και μάλιστα στην «ιστορία της ανθρωπότητας αφιερωμένη στην ελευθερία»;

    Δηλαδή μας λέτε πως δεν γινόντουσαν επαναστάσεις εναντίων κατακτητών ΠΡΙΝ τη δική μας και δεν έγινε καμία ΜΕΤΑ τη δική μας;

    Ε, όχι δα.

    > Τρεις ήταν οι μεγάλες επαναστάσεις στον κόσμο που καθόρισαν τον γεωπολιτικό αλλά και τον κοινωνικό χάρτη της ανθρωπότητας τους τελευταίους αιώνες

    Αν σταματάτε το μέτρημα στον 19ο αιώνα, ίσως.

    > Σε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, έχει μάθει να αρέσκεται και να θαυμάζει το ξένο το αλλότριο και έχει στρέψει το βλέμμα του από την ίδια του την χώρα αλλά και από τις βασικές αρχές που δημιούργησαν την σύγχρονη Ελλάδα

    Μπα, πολύ περισσότερο θαυμάζει το ελληνικό. Όπου και να πας θα ακούσεις για τους «αρχαίους ημών προγόνους» και οτι οι «άλλοι τρώγανε βελανίδια» (ή όπως ωραία το έθεσε κάποιος … Βρετανίδια! ). Στα λόγια βέβαια. Οι περισσότεροι μπορεί να μένουνε 40 χρόνια στην Αθήνα και να μην έχουν πάει στην Ακρόπολη ή να γεννήθηκαν και να έζησαν ολόκληρη τη ζωή τους στην Κρήτη και να μην έχουν πάει ούτε μια φορά στην Κνωσσό. Πολλοί θα σου πούνε για τους φιλοσόφους, αλλά προς Θεού μην μπούνε σε κόπο να διαβάσουνε τα έργα κανενός από δαύτους.

    Μια χαρά θαυμασμό έχει ο νεο-έλληνας για τους προγόνους του. Κόπο μην του πεις να κάνει κανέναν, παραπέρα από αυτόν τον στείρο και αόριστο θαυμασμό.

    Να λέμε «δόξα το Θεό» που αρκετοί οι ξένοι θαυμάζουν τον ελληνισμό (όπως παρατηρήσατε και εσείς) και τον μελετούν με περισσότερη αγάπη από εμάς, που απλά θέλουμε να λέμε οτι είμαστε οι κληρονόμοι του.

    Φίλος μου πριν αρκετά χρόνια, και μάλιστα μορφωμένος και με πτυχίο σε θεωρητικές επιστήμες που γνωρίζει και τέσσερις γλώσσες, πήγε στο εξωτερικό να ζήσει και εκεί που έκανε καμάκι με το που λέει «είμαι Έλληνας», έλιωσε η κοπέλα. «Εδώ είμαστε» σκέφτηκε ο φίλος μου, αλλά έλα που η κοπελιά άρχισε να του μιλάει στα ΑΡΧΑΙΑ !

    «Τα ήξερε τόσο καλύτερα απο εμένα που δεν έβγαζα άκρη. Και τι δεν είχε διαβάσει!!» μου είπε μετά από το τηλέφωνο. «Έφυγα», μου λέει στο τέλος, «τι να κάνω; Ντράπηκα τόσο πολύ.»

    Αυτός τουλάχιστον ντράπηκε. Εμείς;

    > Οπότε αν συνεχίσουμε να αρνούμαστε την χώρα μας αν συνεχίσουμε να λατρεύουμε το ένδοξο παρελθόν της χωρίς να κάνουμε κάτι σήμερα για αυτό στο τέλος θα γίνουμε ένα μεγάλο όνομα στην ιστορία αλλά χωρίς παρόν και μέλλον.

    Καλά αυτό έχει συμβεί ήδη. Λύσεις όμως για αυτό το θέμα;
    Το να επισημαίνεις το αποτέλεσμα είναι εύκολο, πως θα το λύσουμε όμως είναι το διακύβευμα.
    Πως μπορούμε να κάνουμε τους ανθρώπους να αγαπήσουν την γνώση, όταν δεν αγαπούν τη σκέψη και το διάλογο;
    Πως θα μπορέσουμε να τους κάνουμε να νιώσουν πόσο ζημιά τους κάνει η άγνοιά τους όταν τους καλύπτουμε λέγοντας οτι «κάνουνε πλάκα» (χθεσινό κεντρικό θέμα)
    Πως μπορείς να φέρεις τα παιδιά να αγαπήσουν κάτι και να επενδύσουν χρόνο σε αυτό, όταν γύρω σου οι περισσότεροι εκστομίζουν μεγαλοστομίες για τους «αρχαίους ημών προγόνους» αλλά άμα τους ρωτήσεις τίποτα σου μιλάνε με απαξίωση για την γνώση και για το διάβασμα και για τις «αμπελοφιλοσοφίες»;

    Τα προβλήματα δεν είναι οι αόριστες «οικομενικότητες» που δαιμονοποιείτε σε κάθε σας άρθρο (που ομολογώ δεν καταλαβαίνω τι εννοείτε με αυτή τη λέξη) αλλά οι βαθιές αντινομίες μέσα στον κοινωνικό μας χαρακτήρα. Τις είχε εντοπίσει και ο Σουρρής. Διαβάστε με πολύ προσοχή:

    Ποιος είδε κράτος λιγοστό
    σ’ όλη τη γη μοναδικό,
    εκατό να εξοδεύει
    και πενήντα να μαζεύει;

    Να τρέφει όλους τους αργούς,
    νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
    ταμείο δίχως χρήματα
    και δόξης τόσα μνήματα;

    Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
    και να σε κλέβουν φανερά,
    κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
    τον κλέφτη να γυρεύουνε;

    Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
    ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
    οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
    δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

    Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
    κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
    Κι από προσπάππου κι από παππού
    συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

    Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
    να παριστάνει τον ευρωπαίο.
    Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει,
    στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

    Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
    ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
    Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
    λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

    Και ψωμοτύρι και για καφέ
    το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
    Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
    σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

    Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς!
    Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;…

    Να τα προβλήματά μας. ΣΧΕΔΟΝ όλα, και γραμμένα εδώ και ΕΚΑΤΟ χρόνια. Έχουμε τα κότσια να τα παραδεχθούμε και να βελτιωθούμε ή θα το ρίχνουμε πάντα το φταίξιμο σε αόριστες «οικομενικότητες» και σε δικαιολογίες τους στυλ «μας ψεχάζουνε»;

    Μπα, για αυτά τα προβλήματα, ούτε τετρακόσια χρόνια δεν μας φτάνουν. Γιατί λύσεις υπάρχουν, αλλά υπάρχουν δύο σοβαρά εμπόδια : Α) πρέπει να παραδεχθούμε τα σφάλματά μας. Β) Πρέπει να κάνουμε πολύ προσωπικό κόπο για να τα διορθώσουμε.

    Σαν ανέκδοτα ακούγονται αυτά τα δύο. :p

    1. iris    

      Μυστήριο μου είναι που ακόμη δεν αναγνωρίσαμε τον τέλειο Έλληνα στο ανύπαρκτο πρόσωπο του «oraia ta lete re», να τον κάνουμε αρχηγό και να μας οδηγήσει στα άστρα.

      1. Oraia ta lete re    

        > Μυστήριο μου είναι που ακόμη δεν αναγνωρίσαμε τον τέλειο Έλληνα στο ανύπαρκτο πρόσωπο του «oraia ta lete re», να τον κάνουμε αρχηγό και να μας οδηγήσει στα άστρα.

        Κατά τα άλλα εγώ τάχα μου είμαι troll και εριστικός, ε; 🙂

        Δεν πειράζει, αρκετοί έχουν όμοια αντίδραση με την δική σας στην ποίηση του Σουρρή. :p

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.