Ο Διονύσης, η Μελίνα και η Στέλλα

Σώτια Πεντεδήμου
Σώτια Πεντεδήμου

Είναι πολύ δύσκολο να τοποθετείσαι δημοσιογραφικά όταν κόβεται βίαια, ακαριαία το νήμα της ζωής σε μικρά παιδιά, νέους ανθρώπους. Είναι αδύνατο να μην φορτιστείς συναισθηματικά και να γράψεις αντικειμενικά. Και όποιος πει το αντίθετο, νομίζω ότι θα λέει τη μισή αλήθεια.

Ειδικά στις περιπτώσεις που η υπόθεση θανάτου έχει πάρει και την δικαστική οδό, πρέπει/οφείλεις να είσαι πολύ προσεκτικός. Συνηθίζω να λέω πως οι δημοσιογράφοι πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν τα ξέρουμε όλα και άρα οφείλουμε να βουτάμε τη γλώσσα στο μυαλό μας πριν μιλήσουμε. Άλλο τώρα, που μας αρέσει πολύ να είμαστε και δικαστές, και γιατροί, και δικηγόροι και αστυνομικοί και κατά περιόδους – και αναλόγως τι απαιτεί η επικαιρότητα – δασολόγοι, γεωπόνοι, πολιτικοί μηχανικοί, αρχιτέκτονες, και πολλά ακόμα. Καλύτερα να γινόμασταν ηθοποιοί. Ή μήπως είμαστε ήδη;

Τα τρία αυτά παιδιά, ο μικρός Διονύσης, η 4χρονη Μελίνα και η έφηβη Στέλλα – και προφανώς πολλά ακόμα, θέλω να πιστεύω ότι βρίσκονται κάπου μαζί. Δεν πιστεύω στη μεταθανάτιο ζωή, ούτε στον παράδεισο αλλά αν υπήρχε θα ήθελα να είναι εκεί παρέα. Τι τα «συνδέει»; Είναι ιστορίες που έχουν συγκλονίσει την  κοινωνία της Κρήτης και όχι μόνο. Πρόκειται για τρία παιδιά που χάθηκαν ξαφνικά και οι γονείς τους ζητούν δικαιοσύνη για τον χαμό τους.

Θα σταθώ στην περίπτωση του Διονύση που έφυγε από τη ζωή τον Μάιο του 2014 από άγνωστη αιτία θανάτου σύμφωνα με την ιατροδικαστική εξέταση. Σε ηλικία 3 ετών και 9 μηνών ο μικρός εμφάνισε πολύ υψηλό πυρετό, είχε συμπτώματα γαστρεντερίτιδας και τον εξέτασαν έξι γιατροί στο νοσοκομείο Ρεθύμνου και ένας ιδιώτης, πριν το παιδί καταλήξει τόσο άδικα.

Όταν πρωτοδιάβασα για αυτή την τραγική ιστορία σφίχτηκε το στομάχι μου. Μάνα βλέπετε και εγώ. Και ο μεγαλύτερος φόβος του γονιού είναι να μην πάθει κάτι το παιδί του. Δεν μπορούσα και ακόμα δεν μπορώ να διανοηθώ πως είναι δυνατόν να χάνεται ένα μικρό παιδί, χωρίς να μπορεί κάποιος να σου δώσει έστω μια απάντηση από τι έφυγε. Γενικά δεν μπορώ να διανοηθώ γιατί να χάνεται το όποιο παιδί, αλλά αυτό είναι μία άλλη συζήτηση.

Διάβασα και την συνέντευξη των γονιών του στη συνάδερφο Αθηνά Πετρακάκη και συγκλονίστηκα ξανά με τα όσα  εξιστορούν για τις τελευταίες ημέρες πριν «φύγει» το μωρό τους.

Την περασμένη Παρασκευή 13 Απριλίου τέσσερις παιδίατροι κάθισαν  εκ νέου στο εδώλιο του κατηγορουμένου για την υπόθεση αντιμετωπίζοντας την κατηγορία της ανθρωποκτονίας από αμέλεια και μία παιδίατρος του νοσοκομείου καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 12 μηνών με τριετή αναστολή. Στο σκεπτικό της απόφασης αναφέρεται πως το μικρό παιδί πέθανε από αφυδάτωση. Πόθεν προέκυψε η αιτία θανάτου; Δεν σας έχω απάντηση. Άλλαξε κάτι στη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, σε σχέση με τα επιστημονικά δεδομένα; Εξ όσων γνωρίζω και διαβάζω όχι.  Διάβασα «δημοσιογραφικά» κείμενα για «δικαίωση των γονιών». Και σκέφτηκα πόσο πιθανό είναι να νιώσεις αληθινά δικαιωμένος; Μόνη δικαίωση θα ήταν ένα θαύμα. Από την άλλη, σκεφτόμουν αυτό ακριβώς που μου είπε και ο καρδιολόγος στο νοσοκομείο Ρεθύμνου Φώτης Ζάκκας, πως δηλαδή όλοι σκεφτόμαστε πως «ένα παιδάκι πέθανε και κάποιος πρέπει να τιμωρηθεί». Θα έλεγα ψέματα αν υποστήριζα ότι δεν το σκέφτηκα. Και σκέφτηκα και χειρότερα. Να μπουν φυλακή κάποιοι και να σαπίσουν, και άλλα τέτοια.

Αναλογιστείτε μια φορά που εσείς ή κάποιος δικός σας βρέθηκε σε δημόσιο νοσοκομείο. Φανταστείτε αν κάθε φορά ο θεράπων γιατρός ακολουθούσε τη δική μας διάγνωση και έπραττε ανάλογα με τις δικές μας ιατρικές συμβουλές/οδηγίες/συστάσεις. Φανταστείτε στα ΤΕΠ των νοσοκομείων, εκεί που οι γιατροί καλούνται να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις σε λίγα λεπτά, να πατούσαν pause για να κάνουν ιατρικό συμβούλιο με τους συγγενείς που περιμένουν απέξω.

Η συνομιλία μου με τον κ. Ζάκκα με ταρακούνησε.  Η σχέση εμπιστοσύνης των πολιτών του Ρεθύμνου με το νοσοκομείο της πόλης, με τους γιατρούς του δηλαδή, έχει διαρραγεί. «Υπάρχει καχυποψία» μου λέει ο Φώτης Ζάκκας. Και πώς αλλιώς;

Η βαριά σκιά που πέφτει πάνω στο νοσοκομείο έχει σαν αποτέλεσμα την… αμυντική ιατρική. Δανείζομαι τα λόγια του για να εξηγήσω. «Λειτουργούμε πια με γνώμονα όχι το καλό του ασθενή αλλά το πώς θα εξασφαλίσουμε ότι δεν θα κατηγορηθούμε για κάποια παράλειψη. Και όσο πιο νέος είναι κάποιος γιατρός τόσο πιο πολύ επηρεάζεται. Λειτουργούμε με γνώμονα αυτό που θα ήθελαν οι συγγενείς, ο κόσμος, οι δικαστές… Και αυτό οδηγεί σε περισσότερες και περιττές εισαγωγές ασθενών στο νοσοκομείο, σε αχρείαστες εξετάσεις. Και όλο αυτό θα οδηγήσει δυστυχώς και σε περισσότερους θανάτους» μου λέει. Με ξαφνιάζει αρχικά πολύ η δήλωση. Όμως σκεφτείτε το. Αναλογιστείτε μια φορά που εσείς ή κάποιος δικός σας βρέθηκε σε δημόσιο νοσοκομείο. Φανταστείτε αν κάθε φορά ο θεράπων γιατρός ακολουθούσε τη δική μας διάγνωση και έπραττε ανάλογα με τις δικές μας ιατρικές συμβουλές/οδηγίες/συστάσεις. Φανταστείτε στα ΤΕΠ των νοσοκομείων, εκεί που οι γιατροί καλούνται να πάρουν κρίσιμες αποφάσεις σε λίγα λεπτά, να πατούσαν pause για να κάνουν ιατρικό συμβούλιο με τους συγγενείς που περιμένουν απέξω.

«Κανένας δεν θα ήθελε να θεραπεύεται από έναν τέτοιο γιατρό». Και αυτό είναι αλήθεια. Όπως αλήθεια είναι ότι οι γιατροί δεν είναι θεοί, ούτε μάγοι. Και ότι δυστυχώς μερικές φορές η ιατρική δεν έχει απαντήσεις για όλα.

Comments

  1. Kostas    

    Εξαιρετικό Κυρία Πεντεδήμου.Εξαιρετικό.

  2. ΧΡΗΣΤΟΣ    

    ΜΠΡΑΒΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΣΑΣ & ΤΗΝ ΤΟΛΜΗ ΝΑ ΜΗΝ ΜΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΕ ΝΑ ΛΗΣΜΟΝΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΘΕΜΑΤΑ,ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΝΑ ΛΕΓΟΜΑΣΤΕ «ΑΝΘΡΩΠΟΙ».

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.