Ουδείς μωρότερος των ιατρών αν δεν υπήρχε το Facebook

«Μην υποτιμάς τη δύναμη των ηλιθίων ανθρώπων σε μεγάλα γκρουπ»

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

“Μην υποτιμάς τη δύναμη των ηλιθίων ανθρώπων σε μεγάλα γκρουπ” έλεγε ο αμερικανός αναρχικός και κωμικός Τζωρτζ Κάρλιν και πραγματικά είναι ο ορισμός του απόλυτου σήμερα ή αν όχι, θα είναι σίγουρα το απόλυτο και ολοκληρωτικό αύριο.

Το παρόν άρθρο δεν στοχεύει στα “ορφανά των ηττημένων του ’45” όπως χαρακτήρισε ο ίδιος ο Νίκος Μιχαλολιάκος τον εαυτό του και τους ομοϊδεάτες του προ καιρού. Ο φασισμός είναι μια τάση του ανθρώπινου είδους που έχουμε όλοι μέσα μας.

Όλο και πιο πολύ όσο περνά ο καιρός θυμάμαι τον καλό μου φίλο τον Περικλή Κοροβέση (ναι, αυτόν που είχε καταγγείλει χωρίς στοιχεία η Αγγελική Νικολούλη ως δολοφόνο του Παύλου Μπακογιάννη από τις σελίδες του “Έθνους” και ενώ δικάστηκε για αυτό, αυτή έγινε έγκυρη “σταρ” της τηλεόρασης κι ο Περικλής έμεινε στη λήθη των πολλών που όμως εκείνη τη θαυμάζουν).

Όχι, δεν είναι οι Χρυσαυγίτες που με φοβίζουν. Αυτούς τους βλέπω. Τους άλλους φοβάμαι.

Ο Περικλής ήταν λοιπόν ένας από τους λίγους που αντιστάθηκαν και βασανίστηκαν πράγματι από τη Χούντα (ενώ οι πολλοί μάλλον αγρόν ηγόραζαν και όχι μόνο – η αντιπαροχή πήγε “σύννεφο”) και παρά το ότι παρέμεινε συνεπέστατος στις ιδέες του, ο ίδιος δεν έχει αυταπάτες: “Αυτό που με αγχώνει πάντα είναι να καταφέρω να σκοτώσω το μπάτσο που κρύβω μέσα μου” έλεγε συχνά στο μπαρ της οδού Φυλής όπου συναντιόμασταν προ 15ετίας.

Στο παγκόσμιο καφενείο με την επωνυμία Facebook λοιπόν, όπου συναντιόμαστε οι πλείστοι καθημερινά και βγάζουμε τα απωθημένα μας για πρώτη φορά μαζικά, παρατηρώ τη διαρκώς αυξανόμενη και αυτοτροφοδοτούμενη βλακεία να καλπάζει. Άνθρωποι “υπεράνω υποψίας”, ψηφοφόροι όλων των κομμάτων (μεταξύ των οποίων πάμπολλοι “αριστεροί”), αναπαράγουν ρατσιστικά τσιτάτα και φασιστικής υφής νοσταλγίες και ανάλογες κρίσεις επί παντός επιστητού.

Η κρίση έφερε μιζέρια και το νηστικό αρκούδι εκτός του ότι δεν χορεύει, αν δεν έχει και ιδιαίτερη παιδεία, αρχίζει και ρέπει προς τον φασισμό με ταχύτητα. Όχι, δεν είναι οι Χρυσαυγίτες που με φοβίζουν. Αυτούς τους βλέπω. Τους άλλους φοβάμαι.

Φοβάμαι τους – με πτυχία αλλά δίχως παιδεία – εγκληματίες της γενιάς μου, φοβάμαι τους βετζετέριαν, τους οικολόγους, τους ακτιβιστές των πάσης φύσεως συλλογικοτήτων όσο και τους οπαδούς ποδοσφαιρικών ομάδων και κάθε μορφής ομαδοποίηση.

Διότι έτσι ο Φασισμός ξαναφτιάχνει τη “μαγιά” του.