Ομογένεια, οι Έλληνες που δεν πρέπει να χαθούν

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

 

Ο Ελληνικός πολιτισμός είναι οικουμενικός, αυτό το έχω γράψει ξανά, οι Έλληνες όμως έχουν χάσει την οικουμενική ταυτότητα τους.

Οι κατοικούντες εντός των συνόρων Έλληνες, έχουν κλειστεί μέσα στα σύνορα μιας χώρας η οποία πολιτικά παραπαίει εδώ και χρόνια και οι Έλληνες του εξωτερικού, αισθάνονται ξεχασμένοι από την μητρική τους χώρα.

Αν κοιτάξει κανείς την ιστορία, θα δει ότι το μεγαλύτερο μέρος της βοήθειας που έχει δεχθεί αυτή η χώρα ήταν από Έλληνες ομογενείς οι οποίοι κρατούσαν ζωντανό μέσα τους το εθνικό φρόνιμα την στιγμή που κατείχαν καίριες θέσεις στα κράτη τα οποία ευρίσκοντο.

Σήμερα αυτοί οι Έλληνες υπάρχουν σε όλο τον κόσμο, όμως τείνουν να απορροφηθούν πλήρως από τον πολιτισμό των κρατών που ζουν και αυτό έχει να κάνει σε πολύ, ίσως μέγιστο βαθμό, με την αδιαφορία που έχουν δείξει ειδικά τα τελευταία χρόνια οι Ελληνικές κυβερνήσεις για αυτούς τους ανθρώπους.

Στην σχέση σύνδεσης του Ελληνισμού τα προηγούμενα χρόνια, ουσιαστικό ρόλο έπαιξε και το φανάρι, με την έμμεσα πολιτική στάση που είχε.

Αν πάρουμε για παράδειγμα τις ΗΠΑ την εποχή του Αρχιεπίσκοπου Ιάκωβου, ο οποίος είχε στενές σχέσεις με τον Λευκό Οίκο.

Μια εποχή όπου το Ελληνοαμερικάνικο  λόμπι  ήταν σε πολύ ισχυρή πολιτική θέση, ήταν η εποχή, που ο πατέρας Μπους, Πρόεδρος τότε των ΗΠΑ και ο πανίσχυρος ΥΠ.ΕΞ. Μπέικερ αναγκάστηκαν να αποσύρουν την θέση τους για αναγνώριση των πρώην Γιουκοσλαβικών Δημοκρατιών.

Μπορεί τις εκλογές να τις είχε χάσει ο Μάικλ Δουκάκης όμως εξαιτίας της τότε ισχύος του Ελληνοαμερικάνικου λόμπι  υπήρξαν από την καμπάνια του υποψήφιου αρκετά προβεβλημένα στελέχη τα οποία βοήθησαν σε αυτό.

Οι εποχή αυτή έχει περάσει και σήμερα ο ρόλος της εκκλησίας στις ΗΠΑ είναι σχεδόν ανύπαρκτος.

Το Φανάρι για δικούς του λόγους και ίσως εξαιτίας κάποιων φοβικών συνδρόμων που έχει αλλά και πιθανός λόγο της πολιτικής κατάστασης στην Τουρκία αυτή την στιγμή, είναι σε πολιτική διαθεσιμότητα.

Οι εκκλησιαστικοί ηγέτες στις ΗΠΑ έχουν ένα σχεδόν ανύπαρκτο προφίλ το οποίο έχει απομακρύνει την βάση της ομογένειας από τους ίδιους, ουσιαστικά δηλαδή το Φανάρι έχει χάσει τον ενεργό του ρόλο άρα και την λειτουργική του αξία.

Μια εποχή όπου το Ελληνοαμερικάνικο  λόμπι  ήταν σε πολύ ισχυρή πολιτική θέση, ήταν η εποχή, που ο πατέρας Μπους, Πρόεδρος τότε των ΗΠΑ και ο πανίσχυρος ΥΠ.ΕΞ. Μπέικερ αναγκάστηκαν να αποσύρουν την θέση τους για αναγνώριση των πρώην Γιουκοσλαβικών Δημοκρατιών.

Οι Έλληνες ομογενείς, ξεχασμένοι από την μητέρα πατρίδα, αφομοιώνονται πολύ γρήγορα από τις παραδώσεις, τα ήθη και τα έθιμα των ΗΠΑ, η Ελληνική ταυτότητα χάνεται και ίσως σε μερικά χρόνια οι απόγονοι τους, αισθάνονται λιγότερο Έλληνες από έναν Σουηδό τουρίστα που έρχετε στην χώρα μας.

Αυτή την στιγμή μόνο μια μερίδα Ελληνοκύπριων προσπαθεί να αναστήσει το λόμπι μαζί με κάποια παραδοσιακά στελέχη.

Όταν δεν έχεις στόχους δεν μπορείς να πας μπροστά και αυτή την στιγμή όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και σε όλο τον κόσμο, δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος στόχος για τον Ελληνισμό της διασποράς με αποτέλεσμα να έχει χαθεί τον ενδιαφέρον του για τις ρίζες στις οποίες ανήκει.

Αν για παράδειγμα σήμερα το Ελληνοαμερικάνικο λόμπι είχε την ισχύ της εποχής εκείνης, το ζήτημα με τα Σκόπια και την Μακεδονία, ίσως είχε μια τελείως διαφορετική τροπή και ίσως το ίδιο το θέμα των Σκοπίων, θα μπορούσε να δώσει έναν συνεκτικό στόχο που θα ένωνε ξανά την ομογένεια με τις ρίζες της, σε αυτό μεγάλο μέρος της ευθύνης έχει και η Ελληνική πολιτεία η οποία δείχνει να έχει ξεχάσει εντελώς την ομογένεια και αρκείται μόνο σε παραδοσιακού τύπου επισκέψεις.

Χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε, να ανιχνεύσουμε ξανά τις ρίζες μας και να βρούμε κοινούς στόχους. Δεν είναι δύσκολο αυτή την στιγμή γιατί το φάσμα των θεμάτων που μπορούμε να διαχειριστούμε είναι τεράστιο.

Δύσκολο όμως θα γίνει αν οι Έλληνες ομογενείς απορροφηθούν πλήρως, τότε θα έχουμε χάσει το παιχνίδι και τον μισό Ελληνισμό.