Οι φθονεροί

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Κατά το Κρητικό «χθεσινός είμαι, αυριανός δεν ξέρω αν θα είμαι». Αυτό σημαίνει φίλες και φίλοι ότι κανένα περιθώριο πια δεν διαθέτω να συγχωρώ ανθρώπους για την ανοησία τους, ούτε για το φθόνο τους. Συγχωρέστε μου τον προσωπικό τόνο του σημερινού σημειώματος, αλλά κάποιοι προσπάθησαν και δεν τα κατάφεραν, να εξαντλήσουν τα όρια της υπομονής μου και εν πολλοίς της ανοχής μου. Προσέξτε ανθρωπάκια.

Το δαχτυλάκι μου να κουνήσω θα σας πάρει και θα σας σηκώσει κι άντε μετά να δούμε πώς θα γυρίσετε πίσω.

Τέλοσπαντων. Όσα χρόνια ζω και ζώνομαι, πολλά έχω ακούσει που με αφορούν. Που με αφορούν; Λάθος το ρήμα. Που «λέγονται» είναι το πιο σωστό αν και εντελώς αόριστο. Δεν θα ασχοληθώ όμως με τους φθονερούς. Είναι πάρα πολύ μικροί απολύτως αφανείς κι ούτε ένα βλέμμα δεν αξίζουν.

Θα ασχοληθώ όμως με το φθόνο που φαίνεται ότι προσπαθεί να κυριαρχήσει από τη μια άκρη στην άλλη της Ελλάδας. Βέβαια στόχος τους είναι πάντοτε άνθρωποι που στέκονται πολύ υψηλότερα από αυτούς, είτε σαν ακαδημαϊκοί είτε σαν μεροκαματιάρηδες. Διακρίνονται όμως. Κι αυτό ο φθονερός ανύπαρκτος, δεν μπορεί να το συγχωρήσει. Του χαλάει τη μόστρα, τη φιγούρα θα λέγαμε.

Διευκρινίζω τώρα ότι ο εαυτός μου δεν συμπεριλαμβάνεται στους από το φθόνο διωκόμενους. Ανήκω σε μια άλλη κατηγορία. Σ’ αυτήν που αγανακτεί με όλους αυτούς τους φθονούντες κι ετοιμάζεται για να τους λιώσει, κάτω από τη σόλα του παπουτσιού του.

Αυτά είχα για σήμερα να σας γράψω σε τόνο αρχικά προσωπικό αλλά στο τέλος πανελλήνιο θα μπορούσα να πω.

Comments

  1. Άνα Ζουμάνη

    Άνα Ζουμάνη    

    Ο φθόνος είναι μια μορφή αυτοκαταστροφής. Οι φθονεροί συνήθως αυτοδηλητηριάζονται και ψοφάνε πριν προλάβουν τα βλάψουν τους «εκλεκτούς» τους. Αυτό είναι το καλό με δαύτους.

    1. Oraia ta lete re    

      Φαντάζομαι πως έτσι θα νόμιζε και ο Κολοκοτρώνης όταν έσωσε τους κοτζαμπάσηδες.
      Όταν όμως δολοφονήσανε τον γιο του σε ενέδρα και τον ίδιο τον βάλανε στην φυλακή, θαρρώ πως θα άλλαξε γνώμη. :p

      Το να περιμένεις την αυτοκαταστροφή του «φθονερού» ή του «κακού» είναι μάταιο. Όχι μόνο είναι ανθεκτικοί, αλλά είναι και μπόλικοι. Εξάλλου το λέει και η παροιμία/λαϊκή σοφία: «Κακό σκυλί, ψόφο δεν έχει».

      1. Βασίλης Μαρ.    

        Η φυλάκιση του Κολοκοτρώνη ήταν πολιτική, η λαϊκή σοφία έπεσε έξω. Τα κακά σκυλιά καταλήγουν στον κτηνίατρο πολύ πριν την ώρα τους.
        Ο φθονεροί είναι κάτι ανύπαρκτοι που αρχίζουν να κυνηγάνε την ουρά τους μόλις δούνε κάποιον να προοδεύει. Στο τέλος ζαλίζονται και πέφτουν κάτω.

        1. Oraia ta lete re    

          > Η φυλάκιση του Κολοκοτρώνη ήταν πολιτική

          τι ωραίες φράσεις που έχετε εφεύρει για να απομακρύνεστε απο την πραγματικότητα 🙂
          ότι δεν σας αρέσει το βαφτίζετε «πολιτική πράξη» και καθαρίζετε (λες και η «πολιτική» δεν έχει σχέση με την κοινωνια), αλλά ξεχνάτε οτι η «πολιτική» αυτή πράξη έγινε από ανθρώπους μέσα στην κοινωνία μας και όχι τίποτα τυχαίους, αλλά απο αρχηγούς της.

          όπως βέβαια και άλλες τέτοιες παρόμοιες πράξεις. Είμαι σίγουρος που θα βρείτε κάποιο άλλο όμορφο επίθετο για να εξηγήσετε π.χ. που ο Νικηταράς κατέληξε ζητιάνος έξω απο μια εκκλησία. Εκεί δεν φτάνει βλέπεις η «πολιτική πράξη» γιατί δεν εξηγεί γιατί κανένας «απλός» αλλά ευκατάστατος πολίτης δεν ντράπηκε και δεν είπε «έλα εδώ Νικηταρά, θα σου εξασφαλίσουμε τα γεράματά σου για το καλό που μας έκανες».

          Θα περιμένω το όμορφο επίθετο που θα βρείτε για να εξηγήσετε αυτό το μικρό γεγονός ή το κοσμητικό επίθετο με το οποίο θα με στολίσετε για άλλη μια φορά που οι λέξεις σας δεν θα συμβαδίζουν με την πραγματικότητα γύρω μας 🙂

          > Στο τέλος ζαλίζονται και πέφτουν κάτω.

          άλλοι μάλιστα ζαλίζονται και πέφτουν προς τα πάνω. Σε εκλεγμένα αξιώματα και θέσεις που τους στέλνουμε βέβαια εμείς, ο «καλός» λαός.

          Είμαι σίγουρος οτι όλοι τους κακοπερνάνε, όπως φαίνεται να φαντάζεστε. Μα με τόση καλοσύνη στην κοινωνία όση μας λέτε, αναρωτιέμαι πως δεν είμαστε σε καλύτερη κατάσταση.

      2. Βασίλης Μαρ.    

        H εξουδετέρωση των αγωνιστών του 21 οργανώθηκε από την εξουσία. Μπορείς να το λες φθόνο αν θες. Εγώ το λέω φόβο.

        1. Oraia ta lete re    

          > Μπορείς να το λες φθόνο αν θες. Εγώ το λέω φόβο.

          Παίξτε με τις λέξεις αν θέλετε αλλά φόβος και φθόνος συνήθως πάνε χέρι χέρι σε τέτοιες καταστάσεις. Τόσο δύσκολο είναι να δεχθεί κανείς οτι κάποιοι και φοβόντουσαν ΚΑΙ φθονούσαν αυτούς τους ανθρώπους και για αυτό προσπάθησαν (και πέτυχαν αρκετές φορές) να τους καταστρέψουν;

          Δεν λέω δα και κάτι περίεργο, ούτε πρωτοφανές. Μπορεί ο φθόνος και οι μικροκακίες που γίνονται εξ αιτίας του κάθε μέρα ανάμεσα σε συγγενείς, γνωστούς, γειτόνους κτλ να μην καταγράφονται ιστορικά αλλά οι φθονεροί ΔΕΝ «είναι κάτι ανύπαρκτοι» που εξαφανίζονται. Είναι γύρω μας, είναι πολλοί και επιπλέουν στην κοινωνία μας μια χαρά. Μερικές φορές θριαμβεύουν κιόλας.

          Κάθε φορά που κάποιος ζηλεύει την δουλειά του γείτονα, ενώ αυτός δεν έχει.
          Κάθε φορά που κάποιος ζηλεύει το σπίτι του γείτονα, ενώ αυτός είναι στο νοίκι.
          Κάθε φορά που κάποιος ζηλεύει την σύζυγο του γείτονα που τον αγαπάει, ενώ αυτός παντρεύτηκε απλά για να πάρει μια προίκα.
          Κάθε φορά που ένας γονιός ζηλεύει και λέει «τι βαθμοί είναι αυτοί, δες τι καλός μαθητής είναι ο γιός/κόρη του τάδε» μεταφέροντας την ζήλια του και στα παιδιά του.
          κτλ κτλ κτλ

          Όλα αυτά είναι απλά καθημερινά και υπαρκτά παραδείγματα φθόνου και αν τις περισσότερες φορές ο φθονερός δεν μπορεί να κάνει κάτι για να προξενήσει ζημιά στον άλλον, αυτό δεν εξαφανίζει το γεγονός του φθόνου ή το γεγονός οτι ΑΝ βρει τελικά μια ευκαιρία τότε θα του κάνει ζημιά.
          Εκατοντάδες παραδείγματα θα μπορούσα να σας βρω τέτοια, κάθε χρόνο, και οι φθονεροί αυτοί ζηλιάρηδες δεν «είναι κάτι ανύπαρκτοι» ούτε «ζαλίζονται και πέφτουν κάτω». Ζουν και βασιλεύουν.

  2. Oraia ta lete re    

    > Θα ασχοληθώ όμως με το φθόνο που φαίνεται ότι προσπαθεί να κυριαρχήσει από τη μια άκρη στην άλλη της Ελλάδας.

    Τι εννοείτε «προσπαθεί»; Η κοινωνία μας πάντα έτσι ήταν. Κύρια απόδειξη της «τρισχιλιετούς» ιστορίας του ελληνισμού δεν είναι η γλώσσα, αλλά μερικά διαχρονικά σταθερά χαρακτηριστικά της κοινωνίας μας και ο «φθόνος» είναι «πρώτη μούρη» μέσα σε αυτά.

    Αν αμφιβάλλετε παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Θυμηθείτε μόνο τι έγινε και με τον «Αριστείδη τον Δίκαιο», σαν απλό παράδειγμα που το ξέρουμε όλοι.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.