Οι πρόεδροι των ΗΠΑ, κοινωνικοί δείκτες για όλο τον κόσμο

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης


Ο κόσμος αλλάζει με τον καιρό.
Έχει αρχίσει εδώ και χρόνια μια κοσμογονική αλλαγή, η οποία έρχεται με πολύ γρήγορο τρόπο και χτυπάει ανελέητα.
Η φιλοσοφία της ελεύθερης αγοράς και του καπιταλισμού, δείχνει να είναι γερασμένη πλέον και κορεσμένη από δυνάμεις αλλά και από αποτελέσματα.
Δείκτης και ορόσημο για τέτοιες αλλαγές είναι τους τελευταίους αιώνες η Αμερική, και πιο συγκεκριμένα οι Ηνωμένες Πολιτείες.
Δημιουργήθηκαν από ανθρώπους που έψαχναν μια καινούργια ευκαιρία, σε μια εποχή που δεν υπήρχε πουθενά καμία ευκαιρία, μια τελματωμένη εποχή.
Μεγάλωσαν μέσα σε μια εποχή επαναστάσεων και τότε «έφυγαν» από το μητρικό τους σπίτι, την Βρετανία, για να δημιουργήσουν μια νέα αρχή μόνες τους. Πολέμησαν με τον εαυτό τους και κέρδισαν την τουλάχιστον φαινομενική ισότητα, όταν απελευθέρωσαν τους σκλάβους από τον νότο, άσχετα που ακόμα και σήμερα τα κατάλοιπα αυτής της εποχής υπάρχουν ακόμα.
Ενηλικιώθηκαν στην βιομηχανική επανάσταση, μια εποχή όπου η Αμερική έκτισε τους μεγάλους σιδηροδρόμους που ένωσαν τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό ωκεανό, κάνοντας πανίσχυρους κάποιους βιομήχανους.
Γιγαντώθηκαν μετά από μια μεγάλη οικονομική καταστροφή, όταν κατάφεραν να μπουν στον πόλεμο.
Οι ΗΠΑ ξέρουν πολύ καλά το μάθημα τους, και γνωρίζουν πως για να γίνεις ισχυρός χρειάζεσαι ένα πρόβλημα να λύσεις ή έναν εχθρό για να νικήσεις. Και το παιχνίδι αυτό το παίζουν ιδιαίτερα καλά, και τον εχθρό πάντα ξέρουν να τον επιλέγουν σωστά και μελετημένα, και ακόμα και αν δεν υπάρχει, ξέρουν να τον δημιουργούν.
Η πολιτική ηγεσία των ΗΠΑ έχει φανεί στα χρόνια ύπαρξης αυτού του έθνους ότι μεταβάλλεται ανάλογα με τις ανάγκες που υπάρχουν.
Έτσι, επιγραμματικά τελείως, μπορούμε να αναφέρουμε ότι υπήρξε ένας Αβραάμ Λίνκολν ο οποίος πολέμησε για την κατάργηση της δουλείας, μια εποχή που το καθεστώς έπρεπε να εκσυγχρονιστεί και να ξεφύγει από τα παλαιά δεδομένα τα οποία ανήκαν σε παλαιού τύπου κοινωνίες.
Μετά το κραχ του 29 υπήρξε ένας Ρούσβελτ, ο οποίος έδωσε την ευκαιρία στην Αμερική να αναπτυχθεί βιομηχανικά ξανά, μέσα από έναν σωτήριο για την ίδια Β΄π.π., και ο οποίος έθεσε τις αρχές ενός σύγχρονου καπιταλιστικού μοντέλου. Τον διαδέχθηκε ο Άιζενχάουερ που συνέχισε την ίδια πολιτική, μια πολιτική η οποία εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο.
Έπειτα, βγήκε ένας Κένεντι σε μια εποχή όπου ο κόσμος είχε χωριστεί μέσα από έναν ψυχρό πόλεμο. Περνώντας τις δεκαετίες, φτάνουμε στο σκάνδαλο Γουότεργκέιτ, το οποίο ρίχνει την κυβέρνηση Νίξον και αρχίζει σε όλο τον κόσμο η πολιτική σταθερότητα του παρελθόντος να αλλάζει, μαθαίνοντας ότι και οι πολιτικοί έχουν σκάνδαλα.
Έρχεται στην εξουσία ο Ρέιγκαν, ο οποίος είναι σε μια εποχή πόλωσης αλλά και συνθηκολόγησης, μια εποχή που ο φόβος του πυρηνικού πολέμου οδηγεί στην μείωση των πυρηνικών αλλά και στην πτώση της άλλοτε κραταιάς ΕΣΣΔ .
Αργότερα, στην Αμερικάνικη πολιτική σκηνή προβάλλεται το πρόσωπο του Μπους, ο οποίος έχει το προφίλ του κάου μπόι αλλά με φιλελεύθερες απόψεις, και ξεκινάει η αρχή του πολέμου με το Ισλάμ μέσα από την πρώτη εισβολή του Ιράκ στο Κουβέιτ.
Έρχεται ένας πιο δημοκράτης και φιλελεύθερος Κλίντον, και είναι η εποχή που διαμελίζεται η Γιουγκοσλαβία, αναζητώντας όλοι τότε στην περιοχή εκείνη το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμό τους, μέσω σφαγών, και δεν θα αναφερθώ καθόλου στον ρόλο των Αμερικανών.
Περνάει ο κόσμος στην εποχή του Μπους του νεότερου και στην επιστροφή και γιγάντωση του Ισλαμικού προβλήματος με την πτώση των δίδυμων πύργων στην Νέα Υόρκη.
Ο κόσμος περνάει σε έναν έγχρωμο πρόεδρο των ΗΠΑ, και στην εποχή εμφανίζονται με πολύ έντονα γράμματα τα δικαιώματα όλων των λαών, όπως η μετανάστευση και άλλα.
Φτάνουμε λοιπόν στο σήμερα, σε ένα πρόεδρο με ακροδεξιές καταβολές ο οποίος φυσικά επιλέγει συνεργάτες με παρόμοια φιλοσοφία και ο οποίος έγινε πρόεδρος σε μια εποχή όπου σε όλο τον κόσμο ανεβαίνουν οι ακροδεξιές αντιλήψεις.
Φυσικά όχι τυχαία, γιατί όπως έχει φανεί ιστορικά, όταν υπάρχει κοινωνική και οικονομική δυσαρέσκεια, πάντα τέτοιου είδους αντιλήψεις βρίσκουν έδαφος.
Που καταλήγουμε λοιπόν; Καταλήγουμε στο ότι η Αμερικάνικη πολιτική και το προφίλ του προέδρου που εκλέγεται σε αυτή την χώρα, καθορίζει το πολιτικό και κοινωνικό μοτίβο που θα ακολουθήσει ο κόσμος.
Το πρόσωπο του εκάστοτε Αμερικανού πρόεδρου είναι ένας δείκτης του παγκόσμιου περιβάλλοντος, και η πολιτική που θα ακολουθήσει δεν επηρεάζει μόνο εξωγενώς την πολιτική και κοινωνική κατάσταση στις άλλες χώρες αλλά και ενδογενώς, στην ίδια τους την σύσταση.
Τι είναι λοιπόν ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ; Ακόμα κανείς δεν είναι σίγουρος, πάντως αν πει κανείς ότι είναι ένας ακροδεξιός επιχειρηματίας του οποίου το ηθικό μέρος ταυτίζεται πλήρως με το οικονομικό όταν βγαίνουν οι αριθμοί, δεν θα πέσει και τόσο έξω.
Τι σημαίνει αυτό για εμάς; Αν ήταν μια εποχή που η χώρα μας δεν ενδιέφερε κανέναν, τίποτα ιδιαίτερο.
Σε μια εποχή όμως που η χώρα μας είναι επίκεντρο και λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά και λόγω των Ελληνοτουρκικών προβλημάτων, ίσως σημαίνει πολλά.
Το μόνο που μπορεί να ευχηθεί κανείς είναι η εξίσωση που αφορά την Ελλάδα να βγαίνει με θετικό πρόσημο στα χαρτιά των ΗΠΑ. Κάτι που ίσως αυτή την φορά είναι πιθανόν να συμβαίνει.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Τι είναι λοιπόν ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ; Ακόμα κανείς δεν είναι σίγουρος

    Μπα, αρκετοί πλέον είναι. Δύο λέξεις : Zaphod Beeblebrox (*). Είναι χαρακτήρας του φανταστικού (από πολλές απόψεις) Hitchhiker’s Guide to the Galaxy, αλλά εξηγεί πλήρως γιατί επέλεξαν αυτόν τον «επιχειρηματία» για πρόεδρο.

    (*)He was briefly the President of the Galaxy (a role that involves no power whatsoever, and merely requires the incumbent to attract attention, so no one wonders who’s really in charge, a role for which Zaphod was perfectly suited)

    Όσο ο κόσμος ασχολείται με τις ανοησίες που λέει και κάνει αυτός ο τύπος, από πίσω έχουνε αποφασιστεί και ψηφιστεί αρκετά «ενδιαφέροντα» πράγματα που χάνονται στον χαμό των απίστευτων ειδήσεων που βγαίνουν κάθε μέρα από τον επιχρυσωμένο οίκο.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.