Οι αυτόματοι πωλητές καφέ των Βρυξελλών

Οδυσσέας Γραμματικάκης
Οδυσσέας Γραμματικάκης

Κάτι δεν πάει καθόλου καλά με τους αυτόματους πωλητές καφέ που υπάρχουν διάσπαρτοι στο κτίριο του Ευρωκοινοβουλίου των Βρυξελλών, όπως διαπίστωσα σε πρόσφατη επίσκεψή μου. Ή μάλλον, πολλά πράγματα δεν πάνε καλά.

Πρώτον, κάνουν καφέ όλων των ειδών, κρύο και ζεστό, από απλό καφέ φίλτρου μέχρι και περίτεχνο εσπρέσσο macchiato. Δεν κάνουν βέβαια ελληνικό και φραπέ, και είναι λιγάκι περίεργο που δεν έχει ακόμα οργανωθεί κανένα εθνικό συλλαλητήριο και γι’ αυτό το, τόσο μείζον, θέμα. Από την άλλη, όπως ο κάθε λάτρης γνωρίζει, αυτοί όταν είναι μηχανής δεν πίνονται ούτως ή άλλως.

Δεύτερον, ο καφές που φτιάχνουν είναι από συμπαθητικός έως καλός. Κάτι που, προσωπικά, δεν έχω συναντήσει σε κανέναν άλλο αυτόματο πωλητή του κόσμου. Τα αντιπαθητικά αυτά μηχανήματα μου προσφέρουν συνήθως μονάχα την απαραίτητη δόση καφεϊνης, χωρίς την απόλαυση, και προτού αναγκαστώ να τα χρησιμοποιήσω ψάχνω να βρω αν υπάρχει κάτι πιο αξιοπρεπές – δηλαδή, οποιοδήποτε καφεπωλείο που το δουλεύουν άνθρωποι – σε ακτίνα χιλιομέτρων.

Το τρίτο όμως, το σημαντικότερο, το ανακάλυψα επειδή, ως σταθερά αντιφατική προσωπικότητα, πίνω τους κρύους καφέδες μου μέτριους και τους ζεστούς σκέτους. Όταν λοιπόν παράγγειλα έναν διπλό, ζεστό εσπρέσσο, πατώντας τα σχετικά κουμπάκια και το “άνευ” στην ποσότητα ζάχαρης, είδα με έκπληξη ότι ο πωλητής έριξε, με περισσή είναι η αλήθεια χάρη, ένα μικρό πλαστικό κουταλάκι μέσα στο χάρτινο ποτήρι. Ένα καθ’ όλα άχρηστο κουταλάκι.

Άρχισα να σκέφτομαι πόσοι χιλιάδες άνθρωποι περνούν κάθε μέρα από εκεί, παραγγέλνουν μηχανικά τους σκέτους καφέδες τους και πετάνε αμέτρητα, άχρηστα και αχρησιμοποίητα κουταλάκια στους κάδους, απολύτως αδιάφοροι. Αναρωτήθηκα πόσοι από αυτούς άραγε είναι, κατά διασκεδαστική σύμπτωση, οι ίδιοι που συντάσσουν τις οδηγίες χιλιάδων σελίδων για το περιβάλλον, την οικολογία και τη μείωση στη χρήση πλαστικού. Και σκέφτηκα τις ορδές γραφειοκρατών με φλέγμα παγοκολόνας και τους πανίσχυρους, άτεγκτους πολιτικούς.

Κάπου εκεί, ενώ έπινα την τελευταία γουλιά, θυμήθηκα την υποκίνηση του σύντομου εμφυλίου και την υποστήριξη της άκρας δεξιάς στην Ουκρανία, την προσβλητικά κυνική αδιαφορία για την συνεχιζόμενη ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα, τους πρόσφυγες και τον πόλεμο στη Συρία. Και σκέφτηκα πως ίσως για την Ευρώπη τη σημερινή, που την ορίζουν τα λόμπυ των πολυεθνικών και την φοβίζει τόσο πολύ η δημοκρατία, είμαστε κατά βάθος, όλοι μας, άχρηστοι σαν κουταλάκια σε καφέ χωρίς ζάχαρη. Ακόμα κι αν ο καφές στον οποίο κολυμπάμε είναι, κάποιες φορές, συμπαθητικός.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ίσως τελικά να μην υπάρχει τίποτα στραβό στους πωλητές καφέ του Ευρωκοινοβουλίου των Βρυξελλών. Άλλωστε, όπως λέει κι η λαϊκή ρήση, δείξε μου τον αυτόματο πωλητή σου να σου πω ποιος είσαι.

(φωτογραφία: στιγμιότυπο από το Twin Peaks του David Lynch, 2017)