Οι αλκυονίδες μέρες

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Μεγάλη καταδίκη ρε κοπέλια να περνάς τις λεγόμενες Αλκυονίδες μέρες κλεισμένος σε ένα γραφείο. Κανονικά θα έπρεπε αφού βρίσεις βέβαια την ανομβρία να κλωτσάς ξυνίθρες να μαζεύεις βρούβες (όχι χοχλιούς γιατί αναπαράγονται αυτή την εποχή) ή να βρίσκεσαι σε καμία παραλία και να βρίζεις και πάλι που δεν έχει φουρτούνα για να πιάσεις κανέαν σαργό.

Τέλοσπαντων όμως η αλήθεια είναι ότι ο κώλος μου τα θέλει και ξεκίνησα να γράφω και στην ηλεκτρονική «Μεσόγειο». Να γράφω είναι τρόπος του λέγειν γιατί μην έχοντας ιδέα από τα ηλεκτρονικά κατασκευάσματα ο φίλος μου ο Ίωνας γράφει κι εγώ υπαγορεύω. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν συμβιβάστηκα με αυτά τα εξυπηρετικά μηχανήματα του διαόλου. Ούτε και νομίζω ότι έχω καιρό να το κάνω από δα κι ύστερα.

Παραμένω εραστής του μελανιού που κάποτε είχε στύψει τα δάχτυλά μου.

Βέβαια τότε δεν μου έλειπαν ούτε οι ξυνίθρες ούτε τα χαράκια ούτε η θάλασσα. Και, δεν είναι λίγες οι φορές που έφευγα από το Ηράκλειο με την καραμπίνα και τα καλάμια μου αγκαλιά. Κι αυτό επειδή όσο ήμουν στο βουνό αναζητούσα τη θάλασσα, κι όσο ήμουν στο γιαλό αναζητούσα τα βουνά και μου φαινόταν ότι οι πέρδικες κακάριζαν και με κορόιδευαν.

Σήμερα κατάκατσα. Όχι δηλαδή ότι έβαλα μυαλό, αλλά άλλοι λόγοι με ανάγκασαν. Αυτό όμως επουδενί λόγο σημαίνει ότι σταμάτησα να περπατώ στις κορφές ή να ραντίζομαι από τα κύματα της θάλασσας.

Έτσι πορεύομαι αγαπητοί φίλοι. Κι είτε το θέλετε είτε όχι εγώ ούτε μυαλό θα βάλω ούτε και να ονειρεύομαι θα πάψω.