Νοσταλγία

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Το διήμερο τεμπελιό μου έκανε καλό σας βεβαιώνω. Όχι ότι δεν στριφογύριζαν σκέψεις επί σκέψεων στο μυαλό μου, αλλά όπως και να το κάνουμε απήλαυσα μια όμορφη βόλτα, χάρηκα την ερημιά του Ηρακλείου, και είδα πολλά βίντεο με ψαρέματα.

Εντάξει καταλαβαίνω την ένσταση σας ότι θα ήταν πολύ καλύτερα να ψάρευα ο ίδιος παρά να βλέπω τους ήρωες του Youtube, αλλά δεν γινόταν. Δεν πειράζει καλά ήταν κι έτσι μια και απέφυγα τις οδυνηρές σκέψεις και περιορίστηκα στη θάλασσα και τα κύματά της.

Έπειτα μην ξεχνάτε χθες ήταν Καθαρά Δευτέρα. Ημέρα δηλαδή της λαγάνας, της ταραμοσαλάτας και των λουμπουνιών, ημέρα ενάρξεως της αναμονής για την Ανάσταση. Κι αν ρωτήσετε για ποιά Ανάσταση σας γράφω θα σας πω για αυτήν του Χριστού γιατί εμάς δεν μας καλοβλέπω.

Η αλήθεια τώρα είναι ότι εμένα δεν με πολυενδιαφέρει η κρεοφαγία εκτός κι αν βρίσκομαι σε κανένα από τα ορεινά χωριά μας, οπότε το κρέας έχει διαφορετική γεύση. Τώρα, το ερώτημα τι θα φάμε σήμερα που καθημερινά μου απευθύνει η σύζυγός μου, χωρίς και να παίρνει απάντηση, είναι μάλλον κουραστικό αλλά τα όσπρια στα οποία συνήθως καταλήγουμε πεντανόστιμα.

Όμως αγαπητοί φίλοι δεν μεταμορφώθηκα σε τηλεοπτικό σταθμό του Skai, όπου οι συνταγές καβαλικεύουν η μια την άλλη. Ασφαλώς όχι. Φλυαρώ απλώς για να κατασιγάσω την απίστευτη νοσταλγία μου για τη θάλασσα, και τα όσα έχω περάσει εκεί., είτε ταξιδεύοντας με το καϊκι είτε ψαρεύοντας σε κακοτράχαλες παραλίες. Όμως αυτή η νοσταλγία ευτυχώς ούτε που μειώνεται ούτε φυσικά και εξαλείφεται.

Μένει πάντοτε εκεί στην καρδιά μου, κι ασφαλώς βοηθά την κυκλοφορία του αίματος, προς την κουζουλή μου κεφαλή.