Νηστίσιμα ή Novartisima;

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Διατηρούσα και διατηρώ πολλές επιφυλάξεις για την υπόθεση της Novartis. Μέχρι χθες που διάβασα με πολλή προσοχή την εμετικά λαϊκίστικη ανοιχτή επιστολή που έστειλε ένας από τους κουκουλοφόρους μάρτυρες.

Γράφω «έστειλε» γιατί επουδενί λόγο μπορώ να πιστέψω ότι την έγραψε και ο ίδιος! Τώρα με βασανίζει η τεράστια όσο και απεχθής αλήθεια: Τίποτα μα τίποτε στην Ελλάδα δεν μπορούμε να διαχειριστούμε, τίποτα μα τίποτα στην Ελλάδα δεν βλέπει έστω από πολλά χιλιόμετρα μακριά την Ειλικρίνεια.

Έτσι και με τη Novartis! Οι μεν υπεραμύνονται τον εαυτό τους και καλά κάνουν, οι δε αγωνιούν μόνο όχι για αυτό καθεαυτό το σκάνδαλο που οπωσδήποτε υπάρχει, αλλά για το πως θα αποδειχθούν υπερασπιστές των λαϊκών συμφερόντων, για να ξεχάσει ο δύσμοιρος ο λαός ότι κι αυτόν και τα συμφέροντά του τα έχουν γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων τους.

Τέτοια και τόση αλητεία πια; Κι ας με συγχωρέσουν οι αλήτες που τους βάζω στην ίδια μοίρα με αυτούς που μας κυβερνούν.

Τόση έλλειψη σοβαρότητας πια; Ένας δεν υπάρχει που να σκύψει με προσοχή στα χαρτιά και να βγάλει στο φως την Αλήθεια;

Το άι σιχτίρ φίλοι δεν είναι τούρκικη έκφραση. Είναι απλώς το «ἀεὶ σὲ οἰκτίρω» των προγόνων μας που ασφαλώς και μας καμαρώνουν κάθε μέρα και περισσότερο.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Είναι απλώς το «ἀεὶ σὲ οἰκτίρω» των προγόνων μας που ασφαλώς και μας καμαρώνουν κάθε μέρα και περισσότερο.

    «Δυστυχία σου Ελλάς». του Γ. Σουρρή (γραμμένο πάνω απο 100 χρόνια πριν)
    Ποιος είδε κράτος λιγοστό
    σ’ όλη τη γη μοναδικό,
    εκατό να εξοδεύει
    και πενήντα να μαζεύει;

    Να τρέφει όλους τους αργούς,
    νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
    ταμείο δίχως χρήματα
    και δόξης τόσα μνήματα;

    Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
    και να σε κλέβουν φανερά,
    κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
    τον κλέφτη να γυρεύουνε;

    Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
    ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
    οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
    δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

    Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
    κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
    Κι από προσπάππου κι από παππού
    συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

    Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
    να παριστάνει τον ευρωπαίο.
    Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει,
    στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

    Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
    ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
    Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
    λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

    Και ψωμοτύρι και για καφέ
    το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
    Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
    σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

    Δυστυχία σου, Ελλάς,
    με τα τέκνα που γεννάς!
    Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα,
    τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;…

    πάντα επίκαιρο 🙂

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.