Να παίζουν και χάντμπωλ, γιατί όχι;

Μιχάλης Παπαχατζάκης
Μιχάλης Παπαχατζάκης

Χθες στην Ακαδημία τυχαία παρατήρησα κάποια παιδιά να παίζουν χάντμπωλ την ώρα της γυμναστικής. Τα έχω δει να παίζουν και χόκεϋ. Οι ομάδες ήταν μικτές αγόρια-κορίτσια και με νοητά τέρματα που οριοθετούνταν με κώνους, όπως περίπου γίνεται στο ποδόσφαιρο. Έδειχναν να το διασκεδάζουν πολύ. Στη δεύτερη αυλή του δημοτικού σχολείου επίσης έπαιζαν χάντμπωλ, όλη η τάξη έπαιζε τελικά, μόνο που εδώ το ματς διακόπηκε λόγω…επεισοδίων. Δυο αγόρια, που το ένα κρατούσε σφιχτά στην αγκαλιά του την μπάλα, τσακώθηκαν, πιάστηκαν στα χέρια και λίγο πριν αρχίσουν οι σφαλιάρες όρμηξε ένα τρίτο και με πολύ κόπο τους χώρισε. Ο γυμναστής δεν αναμίχθηκε και το παιχνίδι ξαναξεκίνησε με ζωηράδα. Σημειώνω λοιπόν και το πάθος μαζί με τη ζωηράδα.

Θα μπορούσα να παραλείψω ότι δεν μ’αρέσει καθόλου το χάντμπωλ. Αλλά το αναφέρω για να πω ότι κανείς δεν μου έδειξε αυτό το σπορ στο σχολείο, αλλά και γιατί η τηλεόραση έδειχνε άλλα στο 99% των αθλητικών της μεταδόσεων. Μπήκα στο καλούπι άλλων σπορ. Το χάντμπωλ είναι ένα από τα πολλά παιχνίδια που βρίσκονται στην σκιά του ποδοσφαίρου, του μπάσκετ και του βόλεϋ. Τα σπορ αυτά έχουν συνδεθεί με το θέαμα και βασικά ως θεάματα κυριαρχούν στις κουβέντες, στην αθλητική δημοσιογραφία, στην τηλεόραση. Και φυσικά στις χορηγίες και στις μπίζνες. Και έτσι προσελκύουν συνεχώς χιλιάδες αθλητές και εκατομμύρια θεατές.

Όμως στην αυλή της Ακαδημίας δεν υπάρχει το θέαμα. Υπάρχει μόνο η χαρά του παιχνιδιού, με ό,τι αυτή συνεπάγεται-αυτή που διαπίστωσα κι εγώ δηλαδή, κάτι που δείχνει ότι τέτοιου είδους «παρακατιανά» σπορ μια χαρά μπορούν να σταθούν. Δεν υστερούν σε τίποτα σε σχέση με τα δημοφιλή ομαδικά. Αν αγνοήσουμε τους ιστορικούς και οικονομικούς λόγους που κάποια από αυτά πήραν την πρωτοκαθεδρία και αναλύσουμε τα κεντρικά χαρακτηριστικά τους, για παράδειγμα του χάντμπωλ σε σύγκριση με το ποδόσφαιρο, θα βρούμε τα πάντα κοινά: Δεν έχει ειδικές απαιτήσεις αγωνιστικού χώρου, χαρακτηρίζεται από ομαδικότητα, ανταγωνισμό, ρόλους, κούραση, χρησιμοποίηση όλου του σώματος, εναλλαγή ρυθμού και συναισθημάτων. Διαφέρουν αλλού. Όμως το ποδόσφαιρο είναι το πλέον αναγνωρίσιμο και δημοφιλές. Όχι βέβαια παντού. Για παράδειγμα, στο Πακιστάν παίζουν πολύ κρίκετ-έχω δει στην Αθήνα, στην Ακαδημία Πλάτωνος, μια Κυριακή να μαζεύεται μια παρέα μεταναστών για να παίξει. Ήταν ένα ασυνήθιστο θέαμα. Στην Κούβα αρέσει το μπέηζμπωλ πιο πολύ από το ποδόσφαιρο, το ίδιο συνέβαινε και στην Ιαπωνία μέχρι να ανακαλύψουν τα χρυσά αυγά που βγάζει η συγκεκριμένη κότα. Προκειται για εξαιρέσεις.

Η σωστή αθλητική παιδεία προϋποθέτει και την ισότιμη γνωριμία και μεταχείριση πολλών ομαδικών αθλημάτων. Όπως, δηλαδή, στο μάθημα των κειμένων λογοτεχνίας που παρουσιάζονται διάφορα είδη κειμένων. Εξάλλου κανένα από αυτά τα αθλήματα δεν έχει να δώσει περισσότερα σε σχέση με τα υπόλοιπα σε αθλητικά ωφέλη. Και ίσως, κάποια παιδιά της Ακαδημίας αργότερα αναρωτηθούν κιόλας: μα γιατί ασχολούνται όλοι μόνο με το ποδόσφαιρό και το μπάσκετ; Και τότε θα ανακαλύψουν τι προκαλεί σήμερα αυτή τη δημοφιλία, μια πτυχή της οποίας αναφέρθηκε και στο άρθρο για τις αθλητικές εφημερίδες.