Να πάρουμε το Ηράκλειο στα χέρια μας

Μερικές σκέψεις με αφορμή πρόσφατη συνέντευξη Τύπου των προπονητών κολύμβησης

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Περί τα τέλη του προηγούμενου μήνα έτυχε να βρεθώ στις εξέδρες του ανοιχτού κολυμβητηρίου του Ηρακλείου προκειμένου να δω τον ανηψιό μου στους αγώνες που θα έπαιρνε μέρος. Οι εξέδρες ήταν γεμάτες από γονείς που καμάρωναν δικαίως τα πιτσιρίκια και τους εφήβους και γενικώς στην ατμόσφαιρα υπήρχε ιδιαίτερο πάθος για το άθλημα της κολύμβησης που είναι από τα ευγενέστερα σπορ που υπάρχουν.

Λίγες μέρες μετά έπεσε το μάτι μου σε μια συνέντευξη των προπονητών των τοπικών σωματείων που ζητούν εκσυγχρονισμό των εγκαταστάσεων ή και νέο ανοιχτό κολυμβητήριο αν θυμάμαι σωστά.

Τα επιχειρήματά τους εύλογα σαφώς για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όπως είπε κι ο καλός μου φίλος και προπονηταράς (δεν έχω δει πιο παθιασμένο προπονητή με τα παιδιά του γιατί ως τέτοια τα αντιμετωπίζει) Αγαπητός Μηναδάκης: «Το αίτημα είναι να δημιουργηθεί ένα νέο κολυμβητήριο στην πόλη του Ηρακλείου, μιας και το συγκεκριμένο κολυμβητήριο δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες που έχουμε. Εάν δούμε μικρότερες πόλεις στην Ελλάδα έχουν 2-3 κλειστά κολυμβητήρια. Η περιφέρεια Κρήτης είναι η πιο αδικημένη στην Ελλάδα. Δεν διαθέτει κλειστό κολυμβητήριο 50 μέτρων και κλειστό 20 μέτρων. Δεν πάμε με ισάξιους όρους στα πανελλήνια πρωταθλήματα και δεν μπορούμε να αναπτύξουμε τις ικανότητες των κολυμβητών μας».

Ο φίλος μου τα έλεγε πολύ καλά μέχρι το σημείο που είπε τη μαγική λέξη που μου ανάβει τα γλομπάκια: «Καλούμε το κράτος να σκύψει πάνω από τα προβλήματα της πόλης και να φτιάξει ένα σύγχρονο βιοκλιματικό κολυμβητήριο όπως δημιουργούνται σε όλη την Ελλάδα»…

Εκεί λοιπόν θυμήθηκα την κουβέντα που είχα με τον άλλο καλό μου φίλο Κώστα Χαμηλοθώρη που μου έλεγε στις εξέδρες του κολυμβητηρίου με αφορμή συζήτηση που είχαμε για τα τροχαία δυστυχήματα στην Κρήτη πως αν περιμένουμε να φτιαχτεί νέος δρόμος, ζήτω που καήκαμε. Ο Κώστας υποστήριζε ορθότατα πως ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι θα πρέπει να κάνουμε δουλειά στην πρόληψη ως τότε και να αλλάξει η νοοτροπία. Κι εκεί επάνω μου έδειξε τους γονείς γύρω στις εξέδρες λέγοντάς μου πως αν όλοι αυτοί αναλάβουν π.χ. το κολυμβητήριο ως ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ τους υπόθεση λόγου χάρη στην καθαριότητα ή στις μικροφθορές δεν θα αποκτήσει άλλη όψη; Από ένα ευρώ να βάλει ο καθένας τα πράγματα θα βελτιωθούν. Όσο βελτιωθούν.

Στην τελική ποιός το χρησιμοποιεί και από ποιούς φθείρεται;

Θα μου πείτε βέβαια «μα αφού πληρώνουμε φόρους». Ναι. Στο Κράτος – παναπεί στο απρόσωπο.

Να γίνουν όλα δική μας υπόθεση

Ζούμε εν μέσω της μεγαλύτερης οικονομικής και γεωπολιτικής κρίσης από το 1929 η οποία έσκασε το 2008 και συνεχίζει να βαθαίνει. Ταυτόχρονα η χώρα μας συνεχίζει να αποτελεί το παράδειγμα προς αποφυγή για τους υπόλοιπους την ίδια στιγμή που άλλες χώρες όπως π.χ. η Κύπρος, έχουν βγει από τη φρίκη και σταδιακά βελτιώνουν λίγο μεν, αλλά κάθε μέρα και περισσότερο την κατάστασή τους. Δεν ξέρω πώς και γιατί τα κατάφεραν έστω και λίγο αλλά πάντως εμείς παραμένουμε σε καθοδική πορεία.

Εμείς περιμένουμε ακόμη το Κράτος να μεριμνήσει, δηλαδή τον απρόσωπο αυτό θεσμό που του απευθυνόμαστε σαν να πρόκειται για τρίτο πρόσωπο κι όχι το δικό μας στον καθρέφτη.

Επιμένω και θα επιμένω όσο ζω: Η λύση είναι τοπική. Αν οι Ηρακλειώτες αποφασίσουμε πως μας αφορά η πόλη μας, όχι κολυμβητήριο καινούριο θα αποκτήσουμε, αλλά και η πρώτη πόλη της Κρήτης σε προτίμηση πραγματική θα γίνουμε.

Αν οι Ηρακλειώτες νοιαζόμαστε πραγματικά για την πόλη μας, και πιαστούμε από το κάθετι στραβό που υπάρχει χωρίς να περιμένουμε το Δήμο, την Περιφέρεια, τον Πρωθυπουργό και τον Άρχοντα του Σύμπαντος να μεριμνήσουν, ίσως δούμε κάτι να αλλάζει.

Από κάτω αλλάζουν τα πράγματα. Όχι από πάνω. Τόσα χρόνια δεν το βλέπετε;

Και τι να κάνεις θα μου πείτε: Είδες αυτοκίνητο πάνω σε θέση αναπήρου; Πάρε την τροχαία εσύ και κατήγγειλε το και κάτσε και περίμενε τους να δεις αν θα κάνουν τη δουλειά τους. Δεν την έκαναν; Έλα στη «Μεσόγειο» και κατήγγειλέ το. Είδες επικίνδυνη διάβαση πεζών; Φωτογράφισε τη με το κινητό που ακριβοπλήρωσες και έχεις τη δυνατότητα να γίνεις ρεπόρτερ και φέρτη στη «Μεσόγειο» να τη δημοσιεύσουμε. Είδες μια αισθητική ασχήμια; Φέρε την εδώ να τη δουν κι άλλοι. Αυτό έκανα κι εγώ όταν έγραψα το «Ρίχτο Ηλία». Τοπικά. Άμεσα και έμπρακτα. Όλα είναι θέμα αισθητικής τελικά. Αφού το βλέπεις και σε ενοχλεί γιατί δεν κάνεις κάτι;

Θα μου πεις ότι αυτό είναι δουλειά των δημοσιογράφων. Όχι φίλε μου. Δική σου δουλειά είναι γιατί τη ζωή σου αφορά. Εγώ κάνω ότι μπορώ. Κάνε το ίδιο κι εσύ.

Τρέμουν τα πόδια τους επί βδομάδες στην κάθε εξουσία από τον κλητήρα μέχρι τον αρχιδιευθυντή αν αρχίσουν τέτοιου τύπου δράσεις. Γιατί όταν είναι σε τοπικό επίπεδο και όχι απρόσωπα σε πανελλαδικό, θα πάρει φωτιά ο πισινός τους. Με τις εκλογές δεν ιδρώνει το αυτί τους. Τον τσάκωσες να μην είναι καλός Δήμαρχος; Τάραξε τον στη νομιμότητα που έλεγε κάποτε κι ο Ηλίας Ηλιού.

Να τους κάνουμε δηλαδή να κάνουν καλά τη δουλειά τους. Πώς; Κάνοντας καλά τη δουλειά μας ως πολίτες.

Και μια απορία για το τέλος: Η αρχή της διατηρησιμότητας για το κολυμβητήριο αλλά και κάθε άλλο επίπεδο της ζωής μας δεν μπορεί να εφαρμοστεί μια και λεφτά δεν μας περισσεύουν;