Ναός Πέτρου και Παύλου, γιατί μένει κλειστός;

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Η εκκλησία Πέτρου και Παύλου, ένα υπέροχο κτίσμα το οποίο δεσπόζει στην παραλιακή του Ηρακλείου, πριν μερικά χρόνια θα μπορούσε να ονομαστεί και ως γιοφύρι της Άρτας,  αφού η αναστήλωσή της ποτέ δεν τελείωνε.

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι και αυτό το αρχαίο κτίσμα να στέκει εκεί και να γίνονται εργασίες αναστήλωσης.

Πολλές φορές από την πολυκαιρία και την θάλασσα, χρειαζόταν αναστήλωση οι ίδιες οι σκαλωσιές της εκκλησίας αλλά το κτίσμα παρέμενε ως έχει.

Κάποια στιγμή, και από ένα παράξενο θαύμα, οι εργασίες αναστήλωσης τελείωσαν και το καθολικό της μονής του τάγματος των Δομινικανών που κτίστηκε τους πρώτους χρόνους της Βενετσιάνικης κυριαρχίας στην Κρήτη και αποτελεί ένα από τα παλαιότερα μνημεία αρχιτεκτονικής των Κιστερκιανών μοναχών του 12ου αιώνα επιτέλους αναστηλώθηκε και ήταν έτοιμο προς χρήση.

Θαύμα θα μου πείτε εκ Θεού προερχόμενο θα ήταν εφόσον η αναστήλωση τελικά ολοκληρώθηκε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα από την στιγμή που πάρθηκε η απόφαση να γίνει.

Τότε μέσα μου είπα πως επιτέλους αυτή η πόλη αποκτά μια οργάνωση και μια συνοχή, επιτέλους θα αναδειχθεί ένα μνημείο το οποίο είναι μάρτυρας σχεδόν μια χιλιόχρονης ιστορίας αυτής της πόλης, ένα μνημείο στο οποίο έχουν θαφτεί επιφανείς ηγέτες της Κάντια και θεωρείται ως ένα από τα παλαιότερα μνημεία της κατηγορίας του, με πανευρωπαϊκό ενδιαφέρον, το οποίο δείχνει την αρχιτεκτονική εξέλιξη της εποχής.

Όμως όχι, λυπάμαι να πω αλλά όχι.

Το μνημείο επιτέλους αναστηλώθηκε όπως έπρεπε, αλλά από την άλλη συνέχισε να παραμένει κλειστό χωρίς κανείς να του δίνει την πρέπουσα σημασία.

Κάποια στιγμή και από ένα παράξενο θαύμα οι εργασίες αναστήλωσης τελείωσαν, και το καθολικό της μονής του τάγματος των Δομινικανών που κτίστηκε τους πρώτους χρόνους της Βενετσιάνικης κυριαρχίας στην Κρήτη και αποτελεί ένα από τα παλαιότερα μνημεία αρχιτεκτονικής των Κιστερκιανών μοναχών του 12ου αιώνα επιτέλους αναστηλώθηκε και ήταν έτοιμο προς χρήση.

Μάλλον δεν του δίνει καμία απολύτως σημασία εφόσον αυτή την στιγμή το μόνο που χρησιμεύει είναι για να χωρίζει τον παραλιακό δρόμο στα δύο σε εκείνο το σημείο.

Ένα μνημείο το οποίο θα μπορούσε να γίνει τουριστικό αξιοθέατο, μουσείο, ναός, χώρος για πολιτιστικές εκδηλώσεις, συναυλίες και πολλά άλλα, απλά παραμένει κλειστό.

Ναι αυτό το κτίσμα το οποίο έχει αποτελέσει πρότυπο για την κατασκευή του ναού του Αγίου Νικολάου στα Χανιά τον 13ο και 140 αιώνα απλά παραμένει κλειστό και ξεχασμένο.

Ποιος μπορεί να φταίει για αυτό; Από ότι μαθαίνω μάλλον το υπουργείο πολιτισμού το οποίο για δικούς του λόγους αποφάσισε μόνο την επετειακή λειτουργία του ναού, μια φορά τον χρόνο.

Δηλαδή για να το κάνω ξεκάθαρο, αυτό το τόσο σημαντικό κτίσμα της πόλης επιτρέπεται να ανοίξει της πύλες του και να δεχτεί κόσμο μόνο στην επετειακή γιορτή του στις 29 Ιουνίου, μια από τις 365 μέρες του χρόνου και ενώ έχει αγοραστεί ως ανταλλάξιμη περιουσία από την ενορία του Αγίου Δημητρίου λιμένος δεν μπορεί να έχει καμία άλλη χρήση από το να ανοίγει μια μέρα τον χρόνο.

Αν κάνω κάποιο λάθος σε αυτό θα ήθελα κάποιος να με διορθώσει και θα του δώσω απάντηση μετά.

Όμως όπως έγραψα και σε χθεσινό μου άρθρο για την γοητεία της χυδαιότητας εδώ χρειάζεται μέτρο σε όλα και στην συγκεκριμένη περίπτωση, όπως και σε πολλές άλλες φυσικά, η πολιτεία έχει γίνει απλά χυδαία και καθόλου γοητευτική.

Πρόκειται για δειλία στην λήψη αποφάσεων; Είναι ευθυνοφοβία; Είναι απλά ανικανότητα; Είναι κάτι άλλο ανεξήγητο; Δεν γνωρίζω, το μόνο που βλέπω είναι ότι δεν υπάρχει σοβαρότητα και κανείς δεν έχει την πρόθεση να την αποκτήσει.