Μπάρμπα Δημόκριτος

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Δεν είμαι αρχαιολάτρης ρε παιδιά. Πέραν του να διαβάζω μετά μανίας τραγωδίες και φιλοσοφικές θεωρίες -όλα στο πρωτότυπο- δεν μπόρεσα ποτέ να αναδειχθώ στο ύψος εκλεκτών φιλολόγων, που πραγματικά έχουν ταυτίσει τη ζωή τους με τα αρχαία κείμενα. Από την άλλη, όσο μεγαλώνω, τόσο και πλησιάζω περισσότερο στις διδαχές που μας άφησαν σαν κληρονομιά οι μεγάλοι μας.

Παράλληλα όμως πιστεύω ότι η Ελλάδα δεν οφείλει τίποτα ούτε στο Σωκράτη, ούτε στον Επίκουρο, ούτε στον Ηράκλειτο, ούτε στο Δημόκριτο. Και αυτοί οφείλουν σε Αυτήν τα πάντα, ακόμη και τη Σοφία τους.

Πάντως τώρα τελευταία όλο και εντονότερα θυμάμαι το Δημόκριτο, που όταν τύχαινε σε καμιά συντροφιά «διαπρεπών» ξεκαρδιζόταν στα γέλια πριν ο άλλος ανοίξει καν το στόμα του για να μιλήσει. Εκ προοιμίου απόρριψις των όσων θα έλεγε, δηλαδή.

Αυτό το έχω πάθει κι εγώ τώρα με τους πολιτικούς μας! Σαρδόνια χαμογελώ πριν καν αυτοί ανοίξουν το στόμα τους. Είναι πια τόσο κοινότοποι που μαντεύεις ακριβώς το τι έχουν να πουν! Εκτός και αν -πράγμα όχι σπάνιο- είναι τόσο αστείοι και ανόητοι μέχρι ηλιθιότητας, που ούτε οι  ίδιοι δεν περιμένουν τη βλακεία που θα ξεστομίσουν.

Είδες μπάρμπα Δημόκριτε τι μου ‘χεις κάνει; Κι εσύ ήσουν Σοφός και είχες κάθε δικαίωμα να ξεκαρδίζεσαι πριν καν ακούσεις τις βλακείες των «διαπρεπών». Εγώ όμως που ούτε σοφός είμαι, ουδέ καν ευφυής, τι φταίω να την πληρώνω κοροϊδεύοντας τους δύσμοιρους;

 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *