Μια Τουρκία με λαβωμένο γόητρο

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Αν κάτσει κανείς να δει τις πολιτικές εξελίξεις αυτή την στιγμή, θα καταλάβει πως η Ανατολή και ειδικότερα οι ισλαμικές χώρες βρίσκονται σε ένα τέλος μιας σύντομης εποχής.

Πριν από μερικά χρόνια άρχισε ο εξισλαμισμός των κυβερνήσεων όλων των Μουσουλμανικών κρατών με την έμμεση ή και άμεση βοήθεια των Αμερικάνων.

Όλα αυτά έγιναν γιατί το ψυχροπολεμικό καθεστώς που είχαν ιδρύσει οι ίδιοι οι Αμερικάνοι σε αυτές τις χώρες πλέον δεν είχε λειτουργικό χαρακτήρα.

Έτσι, μέσα σε ανύποπτο χρόνο και κυριολεκτικά μέσα σε μια νύχτα, είδαμε να καταρρίπτονται καθεστώτα που ήταν για πάρα πολλά χρόνια κραταιά στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Ιράκ, Λιβύη, Αίγυπτος και πολλά άλλα φιλοδυτικά καθεστώτα έπεσαν χωρίς κανείς να καταλάβει τον λόγο.

Την εποχή της πανίσχυρης Σοβιετικής Ένωσης οι ΗΠΑ δεν ήθελαν περισσότερους, σε εισαγωγικά, εχθρούς οπότε οι κυβερνήσεις σε μια περιοχή η οποία και από στρατηγική άποψη είναι πολύ σημαντική, αλλά και από φυσικούς πόρους εφόσον πνίγεται στο πετρέλαιο, έπρεπε να είναι φιλική προς αυτούς.

Από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και έπειτα, αυτό το μοντέλο έπαψε να επιτελεί κάποιον στόχο, είχε κουραστεί με αποτέλεσμα οι ΗΠΑ να πρέπει να βρουν καινούργιους εχθρούς για να τους βοηθήσουν να διατηρήσουν την κυριαρχία τους.

Έτσι η τρομοκρατία ήταν ο επόμενος λειτουργικός εχθρός των ΗΠΑ, ένας εχθρός ο οποίος για το μεσοδιάστημα αυτό μεταξύ της πτώσης της ΕΣΣΔ και την εξεύρεση ενός άλλου ισχυρού εχθρού ήταν μια υπέροχη συνταγή, και ο εξισλαμισμός των περισσότερων Αραβικών κρατών βοηθούσε σε αυτόν τον στόχο.

Η μόνη χώρα που διατήρησε μια κάποια Ευρωπαϊκή ή και δυτική κουλτούρα, αν και εξισλαμίστηκε, ήταν η Τουρκία, η οποία λόγω του δυτικότερου προφίλ της δεν χαρακτηρίστηκε ως Ισλαμική αλλά ως ακροδεξιά.

Αυτό συνέβαλε αφενός μεν στο να συνεχίσει να είναι σύμμαχος με την Δύση και αφετέρου δε στο να δημιουργήσει ένα εν δυνάμει μίνι αντίπαλο δέος των ΗΠΑ στην περιοχή.

Η τρομοκρατία είναι ένας εχθρός αφανής, ένα φάντασμα και μπορεί να υπάρχει οπουδήποτε, με αυτόν τον τρόπο και μετά την 11η Σεπτεμβρίου ο κόσμος άρχισε σταδιακά να αλλάζει και πλέον σήμερα όλοι σχεδόν οι του δυτικού κόσμου κατοικούντες έχουμε δεχτεί έναν άνευ προηγουμένου έλεγχο για την ασφάλεια μας.

Τώρα όμως τα πράγματα έχουν γίνει πολύ πιο σοβαρά από ότι πριν γιατί υπάρχουν νέα δεδομένα στο παιχνίδι.

Το «φάρμακο» της τρομοκρατίας δεν είναι για χόρταση ούτε για μεγάλης διάρκειας χρήση οπότε είναι καιρός να αλλάξουν τα δεδομένα.

ΟΙ ΗΠΑ το έχουν πάρει στα σοβαρά το θέμα και για να αμβλύνουν το χάσμα μεταξύ ΗΠΑ – Τουρκίας αυτή την στιγμή βοηθούν τους Κούρδους στον πόλεμο εναντίον των Τζιχαντιστών, ίσως προσφέροντας τους ως αντάλλαγμα την ίδρυση ενός Κουρδικού κράτους.

Στην Τουρκία αυτό φυσικά δεν αρέσει και έχει βαλθεί να χτυπάει αυτή την στιγμή τους στενότερους συμμάχους των ΗΠΑ σε περιοχές που οι Αμερικάνοι δεν εμπλέκονται άμεσα.

Ο Τούρκικος στρατός έχει λαβωθεί πάρα πολύ και από πηγές μαθαίνουμε ότι οι νεκροί Τούρκοι στρατιώτες είναι πολύ περισσότεροι από ότι λένε οι ίδιοι οι Τούρκοι.

Η Τουρκία λοιπόν αυτή την στιγμή είναι ένα λαβωμένο θηρίο το οποίο παρά την υπεροπλία του και την κατασκευή νέων οπλικών συστημάτων τα έχει βρει σκούρα από μια χούφτα αντάρτες, και αυτό έχει πλήξει ανεπανόρθωτα το γόητρο και του Ερντογάν αλλά και της Τουρκίας.

Φυσικά ας μην έχουμε αυταπάτες γιατί πίσω από τους Κούρδους, κρύβονται οι Αμερικάνοι, που σημαίνει ότι αυτή την στιγμή με έμμεσο τρόπο η Τουρκία δεν μάχεται τους Κούρδους, αλλά ένα μικρό σκοτεινό κομμάτι των ΗΠΑ.

Η Asia Ramazan Antar η οποία σκοτώθηκε στα 22 της μαχόμενη τον ΙΣΙΣ. Το μήνυμα του θανάτου της γράφτηκε στο facebook

Ακόμα και οι φωτογραφίες που έχουν διαρρεύσει στον τύπο από πολεμίστριες των Κούρδων όπως της Asia Ramazan η οποία στα 22 της σκοτώθηκε μαχόμενη εναντίον του ΙΣΙΣ, δείχνουν την προπαγάνδα του Αμερικάνικου life style με φωτογραφίες της ίδιας φανερά μακιγιαρισμένης για τον φακό και φωτογραφημένης με τέτοιο τρόπο που θα ζήλευε και το καλύτερο περιοδικό μόδας. Φυσικά αυτό δεν μειώνει σε τίποτα το θάρρος αλλά και την θυσία της, όμως δείχνει με εμφανή τρόπο ποιος και τι θέλει να προβάλει και να προωθήσει ως πρότυπο.

Φτάνουμε λοιπόν στο σημείο που η Μέρκελ, ρίχνει μια πολιτική χυλόπιτα στον Ερντογάν και την πολιτική που ακολουθεί και έναν Τίλερσον ο οποίος συμφωνεί ότι διαφωνεί με τον Τούρκο πρόεδρο.

Όλα αυτά σε μια εποχή λαβωμένου γοήτρου για την Τουρκία, έμμεσου αποκλεισμού από τις ενεργειακές συμφωνίες και με έναν Τούρκο Πρωθυπουργό που κοιτάει να ρεφάρει κτίζοντας πολεμική ατμόσφαιρα στην Μεσόγειο.

Αυτή την στιγμή μπορεί κανείς να κάνει σενάρια για την εξέλιξη των υποθέσεων αυτών, όμως ακριβώς επειδή η κατάσταση είναι έκρυθμη το καλύτερο που έχει να γίνει είναι να παραμείνουμε στα γεγονότα.