Μια βόλτα στη Ντία

Έκανε τόσο ψοφόκρυο που άρχισα να βγάζω ένα – ένα τα ρούχα μου

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Πήρα προχτές το τρεχαντήρι μου να πάω να κάνω μια βόλτα να αναπνεύσω θαλασσινό αέρα και να ησυχάσει η κεφαλή μου απ’ τη βαβούρα του Ηρακλείου.

Όμως εκείνο ήταν τσαντισμένο φαίνεται που το είχα παραμελλήσει τόσο καιρό κι έτσι έστριβα τη λαγουδέρα προς τα αριστερά κι εκείνο έστριβε εντελώς προς τα δεξιά να την κοπανήσουμε στο μώλο και να βγάλει νερό η κεφαλή μου.

– Ηρέμησε φίλε, του ‘λεγα εγώ. Ηρέμησε και να, βγαίνουμε από το λιμάνι να μας χτυπήσει το κυματάκι του βορρά και να δούμε Θεού πρόσωπο.
Τελικά υπάκουσε κι άρχισε να παίζει με τα κύματα. Τραβήξαμε στα ανοιχτά κι είμαστε κι οι δυο ενθουσιασμένοι! Μέχρι ο δέλφινας ο φίλος μου σίμωσε και μας παρατηρούσε γελώντας και πηδώντας.

– Για που το βάλατε ρε Καπετάνιοι, μας ρώτησε μια στιγμή.

– Ποθές! Μια βόλτα κάνουμε να ανατρανήσει ο νους μας. Μόνο κλούθα.

Ο δέλφινας υπάκουσε και μας ακολούθησε μέχρι το λιμανάκι της Παναγιάς, όπου ρίξαμε άγκυρα.

Ο χειμώνας ήταν εκεί παρών. Έκανε τόσο ψοφόκρυο που άρχισα να βγάζω ένα – ένα τα ρούχα μου και να νιώσω ότι πράγματι ζω.

Εντάξει τώρα! Τα σκεπάσματα από το κρεβάτι μου είχανε πεταχτεί στα πόδια κι εγώ ξύπνησα ξυλιασμένος.

Τη βόλτα μου όμως την έκαμα! Δεν την έκαμα;

Comments

  1. Τασος Κρασσας    

    Ωραια τα λες καπετανιο. Σε χαιρομαι.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.