Μια βόλτα ενός καθαρόαιμου Αθηναίου στο Ηράκλειο

Επειδή δεν ξέρετε τι ανεκτίμητο πλούτο έχετε ίσως πρέπει να το μάθετε

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Είμαι καθαρόαιμος πρωτευουσιάνος με ομάδα αίματος Α’ Αθηνών. Το σόι μου από την Πλάκα, το επίθετο από την Καλαμάτα και η καταγωγή μάλλον από το Ρέθυμνο καθώς μου είπε ο Κώστας Γραμματικάκης γιατί ο πρόγονος ήταν ο Χριστόφιλος Μπουζαλάς που από κει πήραμε το Χριστοφιλόπουλος καμιά εκατοστή χρόνια πριν και βάλε, όπου έφυγε για την Καλαμάτα από την Κρήτη (μάλλον). Βέρος Αθηναίος δηλαδή. Όπως οι πλείστοι που δηλώνουν Αθηναίοι.

Το 1987 ο ΟΦΗ πήρε τον τελικό κυπέλλου απέναντι στον Ηρακλή αν θυμάμαι καλά με τον ανεπανάληπτο Μύρωνα Σηφάκη να πιάνει εκείνα τα ιστορικά πλέον πέναλτι που έδωσαν τον τίτλο στην Κρήτη. Την επομένη μπήκα σε ηλικία 11 ετών στο παλιό «Φαιστός» (με τη μαγική ξύλινη κουπαστή) και γύρω μου ήταν δεκάδες φίλαθλοι του ΟΦΗ με νταούλια, λύρες και λαούτα τα οποία βαρούσαν ώσπου να φτάσουμε στο νησί…

Με είχαν στείλει οι γονείς μου σε ένα σπίτι φίλων Κρητικών για να γίνω λίγο «ανεξάρτητος» καθώς έλεγαν, διότι δεν έφευγα από κοντά τους με τίποτε ως παιδί. Εγώ στο πλοίο ήμουν τρομοκρατημένος γιατί δεν ήθελα με τίποτε να μου συμβεί αυτό. Μετά από τρεις μήνες έφυγα από την Κρήτη με το ζόρι καθώς δεν ήθελα να γυρίσω στην Αθήνα ποτέ πιά.

Το Ηράκλειο του 1987 που θυμάμαι από τότε, ήταν ένας τόπος που δεν θα τον έλεγες όμορφο. Στα Λιοντάρια οι εξατμίσεις των αυτοκινήτων σου έμπαιναν μέσα στη μούρη και γενικά κινδύνευες από τροχαίο ενώ έπινες τον καφέ σου ανά πάσα στιγμή.

Το άλλο που θυμάμαι είναι πως για τους Αθηναίους, το Ηράκλειο ήταν πάντα ένα αναγκαίο πέρασμα προκειμένου να φύγουν για το Ρέθυμνο, ή άλλους προορισμούς νότια και ανατολικά. Ήταν απλώς ένα βιαστικό πέρασμα. Στα δικά μου μάτια βέβαια ήταν όμορφο γιατί έμαθα να παίζω μπάλα στο Στάδιο Ελευθερίας από φίλους συνομήλικους αλλά υπήρχε ένα πρόβλημα: Όλοι θέλανε να παίζουν τέρμα εξαιτίας του Μύρωνα Σηφάκη!

Ηράκλειο 2017…

Βγήκα στην 25ης Αυγούστου κατευθείαν από το καράβι κι άρχισα να ανεβαίνω προς τα Λιοντάρια. Κοιτούσα γύρω μου σαν χαμένος καθώς από την Ισπανία και τη Βαλένθια είχα να δω τέτοιο κέντρο πόλης. Υπερβολικός; Νομίζετε. Είστε Κρητικοί και δεν ξέρετε τι έχετε. Το παθαίνει ο ντόπιος με την πόλη του. Κι εγώ με την Αθήνα έτσι νιώθω.

Στη Λότζια πήγα και κάθισα στο κέντρο κοιτώντας προς τα πάνω τον ουρανό και πραγματικά αναρωτήθηκα πού ακριβώς είμαι…

Ξαναγύρισα στον Άγιο Τίτο και μπήκα μέσα. Γαλήνη… Μετά χάθηκα στην παλιά αγορά στη 1821 και τα μπαχάρια. Ντοκιμαντέρ σκέτο.

Εκείνο όμως που πραγματικά με άφησε να χαζεύω για ώρα ήταν η παραλιακή οδός. Εδώ ναι πράγματι υπερβάλλω. «Παραλία Αβάνας, Κούβα εντός Ελλάδας και δεν χρειάζεται και να τρέχω στην άλλη άκρη του κόσμου που φοβάμαι και τα αεροπλάνα» σκέφτηκα. Κι ύστερα ήρθε ο Κούλες…

Όταν ο άνθρωπος έχει μεράκι

Χτες λοιπόν πήρα κάτι φίλους που ήρθαν από μακριά να τους ξεναγήσω στην πόλη μου. Ναι, το Ηράκλειο είναι η πόλη μου και θα είναι. Γυρνάει λοιπόν κάποια στιγμή ο κολλητός μου και μου λέει «ρε συ, σκέτη Αβάνα είναι τα στενά του Ηρακλείου». Αβάνα είδε κι αυτός, Αβάνα κι εγώ. Καλά πάμε.

Μετά από μια σύντομη περιήγηση στο κέντρο, καταλήξαμε στον Κούλε. Εκεί μας υποδέχτηκε η Φύλακας Γεωργία Πλαϊτη η οποία κατά την επίσκεψή μας, μας έδωσε μια εικόνα της ιστορίας του χώρου που βρισκόμασταν.

Η γλυκύτατη διάθεση που είχε αυτή η κοπέλα κι ενώ δεν είχε καμία υποχρέωση να το κάνει, μου έφτιαξε τη μέρα. Τελικά φύγαμε από κει μαγεμένοι κι εγώ ήταν η πρώτη φορά που είδα μέσα από τη διήγηση της Γεωργίας, εικόνα του Ηρακλείου ανά τους αιώνες. Ύστερα έψαξα να βρω τι ακριβώς κάνει αυτή η κοπέλα και είδα το εξής:

«Ο Φύλακας Μουσείων και Αρχαιολογικών Χώρων προστατεύει τα μνημεία, τα αρχαιολογικά ευρήματα, τα έργα τέχνης, τα πολιτιστικά αγαθά, τις συλλογές, τα εκθέματα και εν γένει την περιουσία των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων, από πράξεις και καταστάσεις οι οποίες θέτουν σε κίνδυνο την ακεραιότητα τους ή/και από την πιθανότητα μερικής ή /και συνολικής απώλειας τους.

Επίσης, ο Φύλακας Μουσείων και Αρχαιολογικών Χώρων επιτηρεί τους χώρους τις ώρες που είναι ανοικτοί για το κοινό. Με ευγένεια και διακριτικότητα μεριμνά για την εφαρμογή των κανόνων επίσκεψης, την ασφαλή περιήγηση και παραμονή των επισκεπτών και την ομαλή λειτουργία των μουσείων και των αρχαιολογικών χώρων».

Αν θα μπορούσε να έχουν εικόνα αυτές οι δυο παραπάνω αράδες, θα είχαν το πρόσωπο της Γεωργίας Πλαϊτη. Καλύτερος «Θεράπων του ναού» που ακούει στο όνομα Κούλες, δεν νομίζω πως γίνεται να υπάρχει.

«Δεν το κουνώ από παέ»

Δεν ξέρω αν το χαμπαριάσατε αλλά τo Ηράκλειο έχει γίνει τόπος προορισμού με το πέρασμα των χρόνων. Στα δικά μου μάτια, είναι η πόλη που θα ζήσω και δεν το κουνάω από δω.  Το νου σας στα δέντρα μόνο. Δεν μας περισσεύουν κ. Δήμαρχε.

Comments

  1. Κ.Β    

    Όντως το Ηράκλειο είναι μια πολύ ιδιαίτερη πόλη που αν το δεις τμηματικά σου υπενθυμίζει κάποιες άλλες πόλεις Στο σύνολο του όμως δεν θυμίζει καμιά. Είναι μοναδικό.
    Κ.Β.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.