Μια Ένωση που δεν είναι ένωση

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Έχω δουλέψει πολλά χρόνια γι’ αυτό που λέγεται «Ευρωπαϊκή Επιτροπή». Ήμουν ανταποκριτής τους και κατόρθωσα να βγάλω παχυλά προγράμματα, τόσο για εδώ όσο και για τη Σικελία και την Κορσική, που είναι οι συμπάθειές μου. Είμαι μάλιστα και επίτιμος δημότης του Παλεστράτε, του Πανόρμου και όπου να ‘ναι θα γινόμουν και αρχηγός της Μαφίας. Επιχειρηματίας άριστος όπως είμαι, κατόρθωσα να καταχρεωθώ και απ΄αυτές μου τις δραστηριότητες! Τέλος πάντων όμως και αυτά δεν έχουν σημασία. Σημασία όμως έχει ποια ήταν η Ευρώπη για την οποία εμείς δουλεύαμε και ποια είναι η σημερινή που μας δουλεύει ψιλό γαζί.

Τότε που λέτε – και δεν είναι δα και πολλά χρόνια – τα όνειρα ήταν ατσαλάκωτα, τα οράματα ολοζώντανα και οι προοπτικές για μια Ευρώπη των λαών, όλες ανοιχτές.

Σήμερα; Σήμερα μέσα στην πνιγηρή τους γραφειοκρατία πνίγονται όλοι, και οι ηγέτες της ΕΕ είναι ανθρωπάκια δύσμοιρα, αξιοδάκρυτα και αμελητέα κατά τον επιεικέστερο χαρακτηρισμό. Μόνο το Ευρωκοινοβούλιο αντέχει κάπως ακόμη, και αυτό επειδή μπαίνουν εκεί νέοι άνθρωποι που σε μια πενταετία θα αλλάξουν και που οι περισσότεροι έχουν και παιδεία και διάθεση να υπηρετήσουν τα όνειρά τους.

Αυτά τα γράφω για πολλοστή φορά, έτσι για να μην πιστέψει ούτε ένας Έλληνας ότι οι Ευρωπαίοι στην περίπτωση μιας συρράξεως ας πούμε, θα μας βοηθήσουν. Μπούρδες! Ο καθένας τώρα στην Ευρώπη κοιτάει τον απατό του και άντε λίγο και τη χώρα του, καμιά σημασία μη δίδοντας στις στραβομάρες που γίνονται, βάζοντάς το στα πόδια στην περίπτωση οποιασδήποτε κρίσεως.

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν, για να ρωτήσω κι εγώ όπως ένας ανόητος φίλος μου. Νομίζω ότι είναι πρόβλημα ηγεσιών που πουθενά στον πλανήτη δεν υφίστανται. Πάρτε για παράδειγμα εκείνον τον έρμο, τον Τραμπ, που έχει πάρει οριστικό διαζύγιο και από την πραγματικότητα και από την κοινή λογική. Εδώ στην Ευρώπη κάτι παράλληλο γίνεται. Οι σπιθόλιοντες ταγοί μας ούτε τι τους γίνεται δεν ξέρουν. Στην προσπάθεια τους όμως διασώσεως των απατών τους, οι λαοί δεν έχουν καμιά σχέση!

Γι’ αυτό και τους βλέπω έτσι, απαξιωτικά, εγώ που εν τούτοις είμαι συνεπής φιλοευρωπαίος, αλλά πολύ περισσότερο συνεπής Έλληνας.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Έχω δουλέψει πολλά χρόνια γι’ αυτό που λέγεται «Ευρωπαϊκή Επιτροπή». Ήμουν ανταποκριτής τους και κατόρθωσα να βγάλω παχυλά προγράμματα

    Είναι αρκετά συμβολικό που ξεκινάτε με αυτή την ιστορία. Τα πράγματα είναι απλά, όσο μας «ταΐζανε» και πέφτανε βροχή και τα προγράμματα και οι επιδοτήσεις, οι Έλληνες στις δημοσκοπήσεις ήταν οι πιο φιλοευρωπαϊστές.

    Μόλις τελειώσανε τα «παχυλά προγράμματα» οι Έλληνες γίνανε οι πιο αντιευρωπαϊστές. «Τυχαίο; Δεν νομίζω.»

    Το cause and effect είναι τόσο προφανές που τα υπόλοιπα που γράφετε για «όνειρα» και «οράματα» καθίστανται λεπτομέρειες. Εμείς στην Ελλάδα σαν κοινωνία ουδέποτε πιστέψαμε σε αυτά, οπότε ας μην μέμφουμε τους άλλους για κάτι που και οι ίδιοι δεν κάνουμε.

    Απο εκεί κι έπειτα :

    > Αυτά τα γράφω για πολλοστή φορά, έτσι για να μην πιστέψει ούτε ένας Έλληνας ότι οι Ευρωπαίοι στην περίπτωση μιας συρράξεως ας πούμε, θα μας βοηθήσουν. Μπούρδες! Ο καθένας τώρα στην Ευρώπη κοιτάει τον απατό του και άντε λίγο και τη χώρα του

    Ναι, γιατί αμα γίνει σύρραξη, ποιοί θα πάνε στα βουνά να πολεμήσουνε; Οι «νεοέλληνες»; «Μπούρδες!» όπως είπατε και εσείς.
    Εδώ λένε τα νούμερα και οι αριθμοί οτι σχεδόν ΜΙΣΟ ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΟ Έλληνες φύγανε στο εξωτερικό, επειδή σφίξανε τα πράγματα οικονομικά και χωρίς να πέσει ούτε μια τουφεκιά. Φαντάζεστε τι θα γινότανε αν μας επιτεθεί κανένας και μας μετατρέψουνε σε Συρία; Αυτοί που σήμερα αράζουνε στους καφενέδες και λένε τους πρόσφυγες «προδότες της πατρίδας τους» οι περισσότεροι έχουνε με περίσσιο θράσος στείλει τα παιδιά τους στο εξωτερικό και αμα γίνει κανένα «τσαφ» πρώτοι και καλύτεροι θα φύγουνε έξω.

    Ας ελπίσουμε να μην ζήσουμε να το δούμε, αλλά ας μην υποκρινόμαστε για το ποιά είναι η κατάστασή της κοινωνίας μας.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.