Μεγάλε μας Μίκη

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Βάζω ένα στοίχημα: Αν ψάξετε στα σπίτια πολλών δυστυχώς Ελλήνων θα βρείτε ένα φαρδύ φτυάρι, πάντοτε λασπωμένο, που το χρησιμοποιούν είτε από φθόνο είτε από ιδεοληψία, για να σπιλώσουν – υποτίθεται! – κυρίως σπουδαίους ή και απλώς διακεκριμένους Έλληνες. Τώρα τα έβαλαν με τον Μίκη Θεοδωράκη που απετόλμησε με το αναπηρικό του καροτσάκι να πάει και να μιλήσει στο συλλαλητήριο του ενάμιση εκατομμυρίου Ελλήνων που γέμισαν ασφυκτικά το Σύνταγμα και τους γύρω δρόμους.

Παιδάκια, ο Μίκης δεν τα χάφτει αυτά. Μια ζωή είναι έτσι. Ανεξάρτητος, ελεύθερος και ευαίσθητος στα όσα ζει ο λαός μας. Θυμάμαι το πόση λάσπη του είχαν πετάξει όταν είπε το ιστορικό εκείνο «Η ο Καραμανλής ή τα τανκς». Τόνους λάσπη με προεξάρχοντες φυσικά τους ψευτοαριστερούς, τους με παρωπίδες δήθεν προοδευτικούς.

Ενόχλησε βέβαια αυτού του είδους τους Έλληνες, τόσο η ομιλία του Μεγάλου Μίκη όσο και ο όγκος και ο παλμός του χθεσινού συλλαλητηρίου.

Φυσικά αυτά δεν τόλμησαν να τα αμφισβητήσουν. Ούτε και όσα στοιχεία έδωσε ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης για την «Μακεδονία του Αιγαίου» που χρόνια τώρα απεργάζονται Σλαύοι και πρόθυμοι να ταυτιστούν με οποιαδήποτε βλακεία σύμμαχοί μας.

Όμως, όμως, όμως αυτοί που μαζεύτηκαν χθες στο Σύνταγμα, που κι εγώ τους υπολογίζω έχοντας γνώση του χώρου στο ενάμιση περίπου εκατομμύριο, βροντοφώναξαν μόνο ένα πράγμα: Κάτω τα χέρια από τη Μακεδονία. Εκεί χτυπάει η καρδιά της Ελλάδος.