Μαμάδες μονομάχοι…

Βάλια Ανδρεαδάκη
Βάλια Ανδρεαδάκη

Ιανουάριος. Το Ηράκλειο ζεστό και ηλιόλουστο. Στα λιοντάρια εκατοντάδες άνθρωποι, στα καφέ της πλατείας και στους γύρω δρόμους. Κάθομαι στο γωνιακό καφέ, απολαμβάνω ένα καπουτσίνο και βλεπω χαμογελαστές παρέες να κατηφορίζουν την 25ης Αυγούστου.

Παίρνω βαθιές ανάσες αισιοδοξίας.

Η μικρή διαβάζει «Ματίλντα». Για τέταρτη φορά… Ταυτίστηκε φαίνεται με την κατεργάρα ηρωίδα. Στο διπλανό τραπέζι οι δύο φίλες – μαμάδες με τη σικατη εμφάνιση, τα σπινθηροβόλα μάτια και τις δυνατές φωνές, μου αποσπάνε την προσοχή.

Η περιγραφή των ασφυκτικών προγραμμάτων των κοριτσιών τους ομολογώ με εντυπωσιάζει… Η κόρη με τα μαθήματα κιθάρας, τα ιδιαίτερα, τις ξένες γλώσσες. Η άλλη μαμά περιγράφει με περηφάνια τις επιδόσεις της κόρης της στην κολύμβηση. Την φαντασμαγορική παράσταση στο θεατρικό  παιχνίδι.  Ο διάλογος ζωηρευει με την αναφορά στην βαθμολογία τριμήνου, στο μαθημα τις βιολογίας και στο πόσες ώρες κάθε μία αφιερώνει στη μελέτη. Η μια ξέρετε πήρε 19 και η άλλη 20 στο τετράμηνο.

Στοχεύουν και οι δύο… μαμάδες…. από όσα καταλαβαίνω…. στην ιατρική σχολή.

Στρέφω το βλεμμα μου στα κορίτσια τους.  Δύο γλυκά κοριτσάκια με ροδαλά μάγουλα φοράνε  γυαλακια . Κοιτάζουν στα τηλέφωνα τους  χιουμοριστικά βίντεο που οι συμμαθητές τους έχουν ανεβάσει στα κοινωνικά δίκτυα και χαχανίζουν. Μιλάνε μεταξύ τους στο μεσεντζερ.

Γελάω και γω.

Χαχανίζει και η κόρη μου με την ηρωίδα του βιβλίου της. Χαμογελώντας τις αποχαιρετώ με ένα νεύμα αν και δεν τις γνωρίζω.

Μια μέρα αυτά τα κορίτσια ίσως γίνουν σπουδαίοι επιστήμονες και γιατροί.
Σήμερα είναι μικρά κορίτσια και το απολαμβάνουν.  Και έτσι θα έπρεπε. Δε δίνουν την παραμικρή σημασία στον ανταγωνισμό που διαδραματίζεται ανάμεσα στις μαμάδες τους ή έτσι ελπίζω τουλάχιστον εγώ….