Μίκη, να μερικοί εριστικοί πατριώτες

Δύο κόσμοι συγκρούονται καθημερινά στο όνομα της πατρίδας. Και οι δύο έχουν με το μέρος τους τον ποιητή...

Μάριος Διονέλλης
Μάριος Διονέλλης

Στην πατρίδα του Μίκη Θεοδωράκη, τα Χανιά, κάποιοι χθες προσπάθησαν να εμποδίσουν τη διεξαγωγή μαθημάτων αλβανικών σε παιδιά μεταναστών. Έβαλαν λουκέτα, έριξαν λάδια έξω από τι αίθουσες που θα γίνονταν τα μαθήματα, έγραψαν συνθήματα, έσπασαν τους αφαλούς από τις κλειδαριές για να μην μπορούν να μπουν μέσα τα παιδιά και οι δάσκαλοι.  Αυτά έγινα ξημερώματα Κυριακής. Στο όνομα της πατρίδας, της σημαίας και της Ελλάδας μας βεβαίως.

Μέχρι το απόγευμα, οι ζημιές είχαν αποκατασταθεί, οι τάξεις ήταν έτοιμες για να υποδεχτούν τα μεταναστόπουλα και με τη βοήθεια δεκάδων ανθρώπων και φορέων που κινητοποιήθηκαν, το καλό νίκησε και η ανθρωπιά κέρδισε κατά κράτος τον σκοταδισμό και τον ρατσισμό. Τα μαθήματα ξεκίνησαν και το βραδάκι στήθηκε γιορτή κανονική. Η κοινωνία καλωσόρισε τα περίπου 40 παιδάκια  που στο εξής θα διδάσκονται τη μητρική τους γλώσσα όπως ακριβώς συμβαίνει με χιλιάδες ελληνόπουλα που γεννήθηκαν και μεγαλώνουν στο εξωτερικό.

Το μεγάλο κατόρθωμα του Μίκη είναι πως και οι δύο αυτές ομάδες ανθρώπων παρόλη την άβυσσο που τις χωρίζει στο μυαλό, μπορούν με ευκολία να υποστηρίζουν πως έχουν με το μέρος τους «τον ίδιο τον ποιητή». Και κάτι παραπάνω: Οι πρώτοι μπορούν πλέον να κατηγορούν τους δεύτερους ως «αριστερόστροφους» φασίστες.

Οι Χρυσαυγίτες (γιατί τέτοιου χαρακτήρα ήταν οι βανδαλισμοί) μπορούν απλά να προσδιορίζονται ως «εριστικοί» πατριώτες, αφού έτσι τους βάφτισε ο ίδιος ο Μίκης μας σε δήλωσή του στην τηλεόραση, μία μέρα μετά την απαράδεκτη και διχαστική ομιλία του στο Σύνταγμα. Για την πατρίδα τους το κάνουν, για να προστατέψουν τη γλώσσα μας, και ενδεχομένως και την εδαφική ακεραιότητά μας. Εξάλλου αν ρωτήσετε και τον Μίκη θα σας πει πως και στην Αλβανία υπάρχουν κάποιοι που οραματίζονται τη «Μεγάλη Αλβανία», όπως οι άλλοι που θέλουν τη «Μακεδονία του Αιγαίου». Επομένως σιγά μην κάτσουμε εμείς να τους μαθαίνουμε και τη γλώσσα τους μέσα στο ίδιο μας το  σπίτι.

Από την άλλη οι αλληλέγγυοι, η ΕΛΜΕ, ο Δήμος Χανίων, οι σύλλογοι των δασκάλων, οι κοινωνικοί φορείς, που ξανάβαλαν τα μεταναστόπουλα στο σχολείο, μπορούν επίσης να επικαλούνται τον Μίκη.  Όχι τον τωρινό, τον άλλο, εκείνον που γνωρίσαμε πριν την εκδημία του στον εθνικιστικό παράδεισο.

Είναι πραγματικά σημαντικό κατόρθωμα να σε τραγουδούν και οι δύο πλευρές σε αυτή τη σύγκρουση δύο κόσμων. Σημαντικό και απόλυτα ταιριαστό με την αίσθηση μεγαλείου που σε κατατρέχει, εκείνου που σου επιτρέπει να λες ο ίδιος πως βρίσκεσαι στην κορυφή του Ολύμπου.

* Τα περιστατικά σημειώθηκαν στο 1ο Γυμνάσιο Ελευθερίου Βενιζέλου στα Χανιά. Στο σχολείο όπου «αναστατώθηκαν» οι μαθητές όταν είδαν κρεμασμένη μια αλβανική και μια ελληνική σημαία. Εκεί που αρχικά μια μερίδα μαθητών απαίτησε και πέτυχε να ακυρωθούν τα μαθήματα αλλά και εκεί όπου με συντριπτική πλειοψηφία τα παιδιά αποφάσισαν πως θέλουν να παραχωρούν το σχολείο τους για την εκμάθηση των αλβανικών. Οι τραμπουκισμοί από τη μειοψηφία άρχισαν από την επόμενη ακριβώς στιγμή, ακόμα και εν μέσω μαθήματος εις βάρος των καθηγητών τους. Και συνεχίστηκαν στο σκοτάδι του σαββατόβραδου με τις εικόνες που φαίνονται στο άρθρο.

(Φωτογραφίες από τους βανδαλισμούς από το Flashnews.gr)

Comments

  1. Νικ δε Λυκ    

    Όσο ζω θα ευχαριστώ αυτούς που χτες, σήμερα και αύριο θα είμαστε μαζί στους δρόμους.
    Όσο ζω θα ευχαριστώ τους φοιτητές στο εξωτερικό και τους Έλληνες μετανάστες που από τη μια νιώθουν την απαξίωση επειδή είναι Έλληνες κι από την άλλη παλεύουν να υπερασπιστούν την Ελλάδα.
    Όσο ζω δε θα ξεχάσω την προδοσία των βουλευτών, των κομματόσκυλων και των ουδέτερων – αμέτοχων.
    Όσο ζω θα μισώ τους φασίστες.
    Οι μνήμες αυτές είναι μέρος του χρέους που έχω σαν άνθρωπος και σαν Έλληνας.
    Έλληνας είπα ότι είμαι, όχι τρελός, όχι ξεπουλημένος, όχι εθνικιστής.

    1. Oraia ta lete re    

      Κάποτε πρότεινα σε μια επέτειο για την Κύπρο να λανσάρουμε σαν «αστείο», μπλουζάκια που να γράφουν «Δεν ξεχνώ…» και την Κύπρο από μπροστά και «… αλλά δεν γνωρίζω κιόλας!» με ερωτηματικά από πίσω. Η ιδέα απορρίφθηκε γιατί θα τρώγαμε πολύ ξύλο (άσχημο πράγμα το να προβάλεις το θέμα της άγνοιας), αλλά ο στόχος της ιδέας παραμένει ακόμη και σήμερα για πάρα πολλά θέματα που ξεχάστηκαν πολύ εύκολα.

      Εσείς, λοιπόν, ίσως να μην ξεχάσετε, αλλά οι περισσότεροι γύρω σας δεν θα θυμούνται τίποτα πολύ σύντομα (για διάφορους λόγους). Ετοιμαστείτε.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.