Μίκης Θεοδωράκης: Κάποιοι άνθρωποι δεν μπαίνουν σε καλούπια

Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

Δεν θα κρίνω το Μίκη ιστορικά, κατ’ εμέ είναι νωρίς ακόμα. Σε 200 χρόνια ίσως, με την προυπόθεση ότι η ιστορία θα τον θυμάται.

Μπορώ όμως εμπνευσμένη από τη νοοτροπία του, από παρατηρήσεις μόνο, να πω ότι: ΚΑΠΟΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΕ ΚΑΛΟΥΠΙΑ.

Και επί της ευκαιρίας θα ήθελα να ξεφορτωθώ την άποψή μου για την ιδέα «Αναρχία»
Άναρχος θα πει. Είμαι ο δημιουργός του εαυτού μου.

Δημιουργούμαι και λειτουργώ μόνος μου, με το δικό μου πρωτόκολο, τις δικές μου εσωτερικές αρχές

Ο άναρχος δεν ακολουθεί ξένες αρχές, ιδεολογικές αρχές και άλλα. Δεν στρατολογείται. Κι αν στρατολογηθεί, τότε μόνο προσωρινά και ακολουθώντας την εσωτερική του φωνή και όχι τη φωνή ενός αρχηγού ή μιας ομάδας.

Συνεπώς, εγώ προσωπικά δεν μπορώ να ταυτίσω τον «αναρχισμό» π.χ των αναρχικών των Εξαρχείων με την αγνή ιδέα της αναρχίας.
Θα τους πω «αναρχιστές». Είναι στρατευμένοι σε ιδεολογίες… π.χ αντίφα. Έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου όπως όλοι. Δεν ξεχωρίζουν από άλλες ομάδες, παρά μόνο ιδεολογικά, γιατί ο άναρχος, απλά, δεν εντάσσεται στην ομάδα.

Το σύμπαν είναι άναρχον (Ηράκλειτος), λειτουργεί με το δικό του αυστηρότατο πρωτόκολλο. Αν δεν βγει μια μέρα ο ήλιος, θα καταρρεύσει όλος ο γαλαξίας, όλο το σύμπαν, αν αυτό δεν ανήκει στο σχέδιο της φύσης της ίδιας, συνεπώς δεν μπορεί να ακούει τον έναν και τον άλλο, να μιμείται…

Αν το σύμπαν είχε κάποιο θεό έξω απ΄ αυτό, σαν εκείνον με τα γένια να παίζει με τα κουμπιά, δε θα είχε μείνει ούτε αστερόσκονη για δείγμα ως τώρα

Ο άναρχος είναι κάτι εσωτερικό, μια αποστολή, κάτι αναπόφευκτο.

Οι αληθινοί άναρχοι δεν ξέρουν καν πως είναι άναρχοι, Βλέπε Καραϊσκάκης, βλέπε Παπαφλέσσας, ακόμα και ο Γκεβάρα. Φαινομενικά «ενωμένοι» -προσωρινά- πήραν το δικό τους δρόμο.

Και πολύ σημαντικό: Άναρχος δε γίνεσαι διαβάζοντας Μαρξ, Μπακούνιν, Στήρνερ… Δε γίνεσαι. Είσαι.
Όσον αφορά εκείνα τα: «αναρχοκομμουνισμός», «αναρχοναζισμός» και άλλα, δεν θα ασχοληθώ … γιατί έννοιες σαν αυτές ξεχειλίζουν από γελοιότητα.
Μπορεί να υπάρξει μια αναρχική κοινωνία;

Ίσως -θεωρητικά πάντα- όμως αναρχική θα είναι η κοινωνία, όχι τα μέλη αυτής. Η ομάδα πάλι θα έχει αρχηγό, την ομάδα την ίδια. (Αυτό δεν θα το καταλάβουν όλοι, δεν πειράζει.)

Τα μέλη της θα είναι τα γρανάζια του μηχανισμού, θα ακολουθούν ένα αυστηρό πρωτόκολλο με το οποίο θα συμφωνούν ιδεολογικά, ή απλώς θα έχουν «πλυθεί».

Όμως ο άναρχος δεν υποτάσσεται στην ομάδα, όπως δεν υποτάσσεται στον αρχηγό… παρά μόνο παροδικά, ανάλογα με τους χτύπους της καρδιάς του.
Υποψιάζομαι ότι ο άναρχος στην χειρότερη περίπτωση θα απομονωθεί, στην καλύτερη θα γίνει αρχηγός, προσωρινά… μέχρι να τον σκοτώσουν, πρακτικά ή…λεκτικά. Αλλά γρανάζι δε γίνεται.

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με το Μίκη; Θα αναρωτηθούν κάποιοι.
Έχουν, λέω εγώ.