Μάνα, η δημιουργός

Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

Με μάτια αετού εντοπίζω μάνες που σέβονται και εκτιμούν την προσωπικότητα του αγαπημένου τους παιδιού. Οι μητέρες αυτές είναι δημιουργοί σκέτοι. Καλλιτέχνιδες της ζωής της ίδιας. Νιώθουν το παιδάκι τους σαν ένα έργο τέχνης που δημιούργησαν οι ίδιες και διαφέρουν πολύ από κάτι άλλες μάνες, που με ένα «το παιδί μου είναι καλό και έξυπνο» έχουν τελειώσει.

Περιέργως, σχεδόν όλοι οι πατέρες που γνωρίζω τείνουν να γενικεύουν βάναυσα: «Είσαι τα πάντα μου», «είσαι το σημαντικότερο για μένα» και αμφιβάλλω πως αντιλαμβάνονται ότι αυτό δεν είναι και τόσο ιδιαίτερο κομπλιμέντο, για την κόρη τους πχ, ή ότι δεν ωφελεί σε κάτι.
Ναι, εντάξει, είσαι τα πάντα μου, αλλά τίνος τα πάντα, ποια πάντα και γιατί; Εκεί είναι το «πόιντ».

Ενώ, αντιθέτως, πολλές μάνες νιώθουν μια ποιητική-μελαγχολική τρυφερότητα για τα παιδιά τους.
Χωρίζουν τη ζωή του παιδιού τους σε συναρπαστικά, μυστηριώδη κεφάλαια και περιμένουν εναγωνίως πώς θα τελειώσει η ιστορία, ασχέτως αν φαινομενικά εκδηλώνουν κάτι άλλο, συχνά.
Παράλληλα οι περισσότεροι πατεράδες καθιερώνουν -ΑΚΟΜΗ- ένα περίεργο βιβλικό δόγμα, με το οποίο η ζωή μόνο να χαμογελάει μπορεί.

Οι μάνες ξέρουν πώς περπατάει το παιδάκι τους, πώς στέκεται, πότε νιώθει αμηχανία, πότε λύπη. Οι πατέρες -ΑΚΟΜΗ- ξέρουν το πολύ-πολύ αν έκανε «κακά»… και ούτε αυτό είναι σίγουρο.
Έχω την εντύπωση ότι μια φοβερή λέξη τους οδηγεί σε ολόκληρη τη ζωή του παιδιού τους. Η λέξη «αξιοπρέπεια». Τα πάντα, όλα πρέπει να είναι αξιοπρεπή, οι αποφάσεις, ο μέλλων, η μέλλουσα, ο χαρακτήρας, όλες οι επιλογές. Έχω την εντύπωση πως τους ανυψώνει σε μέθη η λέξη «αξιοπρέπεια».

Δεν πιστεύω ότι η Έμιλυ Ντίκινσον, η Μαρλένε Ντίτριχ, η Ζουλιέτ Μπινός, η Γκρέτα Γκάρμπο, η Ελένη Βιτάλη, η Πάολα, η Μάτα Χάρι  και πολλές άλλες γυναίκες ήταν ή είναι «αξιοπρεπείς» με τον τρόπο που το οραματίζονταν οι πατεράδες τους. Ε, και;

Η μάνα «παρακολουθεί» τη ζωή του παιδιού της, ο πατέρας την «σχεδιάζει». Ίσως επειδή ο πατέρας είναι -ΑΚΟΜΗ- δούλος της ύπαρξης λόγω επαγγέλματος, ματαιδοξίας, φιλοδοξίας, ανταγωνισμού -και επιθυμεί το ίδιο και για το παιδί του.

Όμως η μάνα-δημιουργός -εκείνη με την ποιητική φλέβα- πενθεί την φυλακή της ζωής της και ονειρεύεται για την κόρη της εκείνα τα λευκά  φτερά, που θα την οδηγήσουν στη «Χώρα του Ρομαντισμού».

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    Υπέροχη ωδή στην προκατάληψη και στα στερεότυπα. «Μπράβο» :p

    > Έχω την εντύπωση ότι μια φοβερή λέξη τους οδηγεί σε ολόκληρη τη ζωή του παιδιού τους. Η λέξη «αξιοπρέπεια».

    Ναι, είναι ο λακωνισμός της σκέψης «θέλω το καλύτερο για το παιδί μου. Θέλω να είναι ευτυχισμένο μέσα στην κοινωνία, ως έχει». Δεν είναι κακή ιδέα. Απλά αντί να πούνε όλο αυτό, λένε «αξιοπρέπεια».

  2. Άνα Ζουμάνη

    Άνα Ζουμάνη    

    Είδατε λοιπόν; Με επιβεβαιώνετε κι εσείς. Θέλει το καλύτερο για το παιδί του, λέτε; Και ταυτίζεται το «καλύτερο» του πατέρα με το «καλύτερο» του παιδιού; Σας διαβεβαιώνω πως σχεδόν πάντα, δεν… αν δεν του πλύνεις το κεφάλι με τις δικές σου «πατρικές» προκαταλήψεις, στερότυπα κλπ κλπ.

    1. Oraia ta lete re    

      > Και ταυτίζεται το «καλύτερο» του πατέρα με το «καλύτερο» του παιδιού;

      Προφανώς και όχι, μιας και πρόκειται για διαφορετικούς ανθρώπους. Όμως δεν μπορούμε να αρνηθούμε την καλή πρόθεση, όπου υπάρχει, και να τσουβαλιάζουμε όλους τους πατεράδες αδιάκριτα.

      Όμοιες ιδέες περί «αξιοπρέπειας» και «επιτυχίας» έχουν και οι μητέρες – πολλές φορές μάλιστα αρκετά πιο φορτικές – αλλά σε αυτές φορέσατε «λευκά φτερά» για ένα ταξίδι στη «Χώρα του Ρομαντισμού» ξεχνώντας οτι πολλές φορές ακόμη και το να πετάξεις, αν είναι εξωγενής υποχρέωσή σου, μπορεί να είναι φορτικό και επιβλαβές.

      1. Άνα Ζουμάνη

        Άνα Ζουμάνη    

        Ό,τι να’ ναι. Κανείς δεν αμφισβήτησε τις «καλές προθέσεις». Κι όταν ίσχυε ότι «το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο». οι προθέσεις ήταν καλές. Πάντα είναι καλές οι προθέσεις των γονιών. Εμένα δε μου αρκεί η «καλή πρόθεση» και ελπίζω αυτό να γίνει σεβαστό επιτέλους. Σκέψεις και απόψεις γράφω, όχι καθεστώτα.
        Και αν διαβάσετε ακόμη μια φορά το κείμενο θα διαπιστώσετε ότι δεν φόρεσα τα λευκά φτερά σε όλες τις μητέρες. Έλεος.

        1. Oraia ta lete re    

          > Και αν διαβάσετε ακόμη μια φορά το κείμενο θα διαπιστώσετε ότι δεν φόρεσα τα λευκά φτερά σε όλες τις μητέρες.

          Όχι σε όλες, στις «περισσότερες».
          Στους περισσότερους πατεράδες φορέσατε την μέγγενη της «αξιοπρέπειας».

          Στερεότυπα 101.

      2. iris    

        Πιο στερεότυπο από σένα; Και μάλιστα παχύρευστο και τυφλό.
        «Όμως η μάνα-δημιουργός -εκείνη με την ποιητική φλέβα- πενθεί την φυλακή της ζωής της και ονειρεύεται για την κόρη της εκείνα τα λευκά φτερά, που θα την οδηγήσουν στη «Χώρα του Ρομαντισμού».»

  3. Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου

    Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου    

    Πολύ εύστοχες παρατηρήσεις, Άνα Ζουμάνη. Είναι απολύτως φυσικό και πιστεύω αποδεκτό από όλους πως η γυναίκα- μητέρα έχει σαφώς διαφορετική ψυχολογία, τρόπο έκφρασης και ευαισθησία στην κατανόηση του παιδιού της από τις αντίστοιχες αντιδράσεις του άντρα- πατέρα. Δεν είδα πουθενά καμία σύγκριση «καλύτερες- χειρότερες». Είδα μόνο ουσιαστικές και ρεαλιστικές παρατηρήσεις. Και φυσικά υπάρχουν εξαιρέσεις, όταν οι συνθήκες το ευνοούν, αλλά μόνο για να επιβεβαιώσουν τον κανόνα.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.