Λίγα λόγια για το πάθος

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Πως να είσαι άνθρωπος χωρίς να έχεις πάθη;

Στεγνός από πάθη και ελαφρώς παρακμιακά συναισθήματα δεν μπορείς παρά να είσαι στεγνός από συναίσθημα.

Γιατί τα γράφω αυτά; Έχουν σχέση με την τέχνη και ναι, φυσικά το να είσαι ένας άνθρωπος αποστειρωμένος από τις μικρές άκομψες λεπτομέρειες της ζωής σε κάνει στείρο από έμπνευση, «καθαρό» από συναισθήματα, μια λεία επιφάνεια χωρίς ενδιαφέρον γιατί δεν έχεις εξάρσεις, δεν έχεις αυτό το ποιοτικό κάτι που σου δίνει την διάκριση.

Βλέπεις σε αυτή την πόλη ένα πολιτιστικό το οποίο δεν είναι πολιτιστικό, αλλά μάλλον απολίτιστο κέντρο, το οποίο κανείς δεν ξέρει γιατί έγινε, ή μάλλον καλύτερα να μην ξέρει γιατί αλλιώς θα απογοητευθεί.

Βλέπεις φίλους οι οποίοι συμπεριφέρονται μάλλον σαν άνευ αξίας άτομα, οι οποίοι δεν τολμούν να σου πουν μια απλή αλήθεια και σε εκθέτουν σε κάθε λογής συνθήκη.

Βλέπεις ανθρώπους σε θέσεις εξουσίας οι οποίοι δεν δεν τολμούν να πάρουν μια αξιόλογη απόφαση παρά μόνο για το ιδιωτικό τους συμφέρον και μάλιστα το πιο κοντόφθαλμο, το πιο μηδαμινό.

Βλέπεις να προβάλλονται, και πάλι το γυρνάω στην τέχνη, υποτιθέμενοι καλλιτέχνες οι οποίοι προσπαθούν να κάνουν την τρίχα τριχιά για να εκδηλώσουν ένα κάτι την ώρα που δεν έχουν τίποτα ουσιαστικό ή ουσιώδες να δώσουν.

Και κάπου εκεί υπάρχει και ένας Μπουκόφσκι, που ρήμαξε την ζωή του στο ποτό αλλά έκανε το πάθος του τέχνη. Ναι ακόμα και ο ίδιος ήξερε πόσο τον εκμεταλλεύτηκαν αυτοί οι υπόλοιποι ανούσιοι άνθρωποι και για αυτό δεν τους έδωσε καμία σημασία, ήξερε ότι εξαγοράστηκε όμως και πάλι ήξερε την απάτη της εξαγοράς.

Και εκεί βλέπεις πάλι έναν Καβάφη ο οποίος βουτηγμένος συνειδητά στα πάθη του έδωσε μια πραγματικά φιλοσοφική διανόηση και ένα ευφυές έργο που κανείς δεν μπόρεσε ούτε καν να το πλησιάσει.

Και κάπου εκεί στέκομαι σαν μόνος και καθόλου θαρραλέος να αντιμετωπίσω έναν κόσμο αποστεγνωμένο από πραγματικά πάθη να ψάχνει να βρει σε ψεύτικα αλλότρια μοτίβα με απεγνωσμένο τρόπο λίγη αληθινή παρακμή, σαν και αυτή που σε κάνει να αισθάνεσαι πως θέλεις να κάνεις μια κάποια υπέρβαση.

Σήμερα ένας φίλος μου είπε μια μεγάλη αλήθεια. Δεν μπορείς να παίξεις σαξόφωνο αν δεν καπνίζεις και δεν πίνεις.

Με τι πάθος άραγε θα αναζητήσεις να βάλεις λίγο απ την ψυχή σου σε αυτό το όργανο αν είσαι αποστειρωμένος και προστατευμένος από τον ίδιο σου τον εαυτό;

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Σήμερα ένας φίλος μου είπε μια μεγάλη αλήθεια. Δεν μπορείς να παίξεις σαξόφωνο αν δεν καπνίζεις και δεν πίνεις.

    Μεγάλη βλακεία σας είπε ο φίλος σας.
    Το να καπνίζεις και να πίνεις και να ενδίδεις στα πάθη σου ΜΠΑΣ ΚΑΙ σου έρθει η έμπνευση είναι το πιο σίγουρο σημάδι οτι είσαι «στείρος από έμπνευση» και βουτάς σε όλα αυτά τα πράγματα μέσα στην αγωνία σου να την αποκτήσεις και δεν τα αφήνεις ποτέ απο την ζωή σου, όχι γιατί εισαι σωματικά εθισμένος, αλλά γιατί ΦΟΒΑΣΑΙ οτι αν χαθούν αυτά, θα χαθεί και η έμπνευσή σου, όλο σου το είναι.

    Την «αλήθεια» την είπε ο Carlin σε αυτό το θέμα :
    https://www.youtube.com/watch?v=oj5Sd3BRm_I
    ο οποίος όταν τελικά έβαλε χαλινάρι στα πάθη του, διαπίστωσε οτι δεν τα χρειαζότανε για να γράφει. Ήταν αρκετά γεμάτος ιδέες από μόνος του.

  2. Αναστασια    

    Υπάρχουν παθιασμένα άτομα αλλά ελάχιστα μετουσιώνουν τα πάθη τους σε Τέχνη. Η εποχή μας ειναι το βασίλειο της Μετριότητας. Ισως επειδη κυριαρχεί η Ύλη και καταστρέφει το συναίσθημα. Ή το εξευτελίζει, το μεταμορφώνει σε ταπεινή και φθηνή, χλιαρή έκφραση του πνεύματος. Ποτέ σε Πάθος. Διοτι το πάθος ειναι συνήθως αυτοκαταστροφικό και ασυγκράτητο. Ειναι μια πυρκαγιά που εαν δεν διοχετευτεί εξω απο τον ΕΑΥΤΟ , καίει και εξαφανίζει τον φορέα της. Ετςι λοιπόν οταν δεν βρίσκει την μορφή του, οπως στον Μπουκοφσκι, στον Καβαφη, στον Ουάιλντ, στον Μπάιρον ,στον Λορκα και σε τόσους άλλους, μετατρέπεται σε αρρωστημένη και επικίνδυνη μανία που αφανίζει και δολοφονεί. Ο σύγχρονος ανθρωπος υπηρετεί την Ύλη, πιστεύοντας αφελώς οτι η Ύλη υπηρετεί τον ίδιο. Εαν δεν ισορροπήσουν Ύλη και Πνευμα, δεν θα δούμε καλλιτέχνες του βεληνεκούς των όσων αναφέρατε. Δυςτυχως για την ανθρωπότητα …

  3. Nikoleta Papathanasiou    

    Μια υπέροχη φιλοσοφική προσέγγιση του πάθους.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.