Λίγα λόγια για την κρίση πανικού και πώς μοιάζει πραγματικά

Ένα κείμενο συνταρακτικό για κάτι που έχουμε ακούσει αλλά δεν έχουμε ιδέα πως είναι στ' αλήθεια

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Ο άνθρωπος που έγραψε το παρακάτω κείμενο είναι μια γυναίκα που ακούει στο όνομα Άννα Σ. και είναι πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Επειδή δημοσιογραφία δεν είναι μόνο το τι είπε ο πρωθυπουργός (ποιός αφόδευσε για το τι είπε πάλι), είπα να το αναμεταδώσω από εδώ, γιατί το να κλείνουμε τα μάτια στην πραγματικότητα που είναι γύρω μας, είναι το χειρότερο που μπορούμε να κάνουμε. Πέραν όλων των άλλων, ο λογοτεχνικός της λόγος είναι εκπληκτικός.

«Χθες Σεντ Βαλεντάινς βρήκε να μ’ επισκεφτεί η κρίση πανικού. Η κρίση πανικού δεν είναι μόνο «κόβεται η αναπνοή, νομίζω πως θα πεθάνω, αναπνέω μέσα σε σακούλα» και σε 5-10 λεπτά περνάει. Όχι, υπάρχει και η ενισχυμένη βερσιόν για δυνατούς λύτες. Τέτοια έχω την τιμή να με βρίσκει εμένα.

Εκεί λοιπόν που καθόμουν αμέριμνη χθες στον καναπέ, άρχισε ένα εσωτερικό τρέμουλο. Ξεκινάει από το στομάχι το οποίο αρχίζει και τρέμει. Μετά ξεκινάνε να τρέμουν οι τετρακέφαλοι. Μέσα σε δευτερόλεπτα αρχίζει και τρέμει όλο το σώμα. Από μέσα. Πάλλεται. Σαν να μπήκαν στην πρίζα μυς και όργανα και να χορεύουν πυρρίχιο. Η καρδιά χτυπάει με χίλια. Έπειτα, αρχίζει και καίει όλο το μέσα μου. Το στέρνο, η κοιλιά, το κεφάλι. Κρυώνω όμως πολύ. Φυσικά νομίζω πως είμαι έτοιμη για το νοσοκομείο, αν όχι για τον τάφο απευθείας.
Κι όλο αυτό πηγαίνει κρεσέντο.

Τρέχω – τρόπος του λέγειν, γιατί με τόσα μποφόρ πάω μπουσουλώντας (χέρια πόδια στο πάτωμα, αυτό το μπουσούλημα) – να κουκουλωθώ στα σκεπάσματα όπου οι σπασμοί συνεχίζουν.
Στο δρόμο προς το κρεβάτι έχω μασήσει κάνα δυο ηρεμιστικά, όπως μασάμε το ξηροκαρπάκι με μανία όταν βλέπουμε ταινία τρόμου. Έχω αγκαλιάσει μια θερμοφόρα και μπαίνω παλλόμενη στο κρεβάτι.

Αυτό θα κρατήσει από μία ώρα έως όσο του καπνίσει. Έχω χτυπήσει ρεκόρ πέντε ωρών. Σώμα σε φουρτούνα για ώρες. Ψυχή σε φουρτούνα για ώρες: ο φόβος, ο πανικός μέσα στο μυαλό έρχεται σαν κατάμαυρη ομίχλη και σκεπάζει ότι υπάρχει. Η λογική δε χωράει πουθενά. Θα έλεγες πως επειδή το ξέρεις, το έχεις ζήσει, θα ήταν πιο εύκολο. Δεν είναι. Κάθε φορά είναι καινούργιο. Είναι το επικείμενο τέλος, ότι και να λες στο μυαλό σου. Εγώ έλεγα «σταμάτα, σταμάτα. Σε ξέρω. Δεν θα πάθω κάτι.» Κι όσο το έλεγα, τόσο χειρότερα ήμουνα, τόσο πιο πολύ φοβόμουνα.

Μετά κοιμήθηκα. Κι όταν ξύπνησα ήμουν όπως θα ήσουν εσύ αν έβγαινες από το σέικερ. Συν τη θλίψη, τον φόβο, την ανασφάλεια και τα ερωτηματικά. Καμιά φορά έχω και έξτρα μπόνους άμεση επανάληψη του φαινομένου με το που ξυπνάω.

Κάποτε μου είχε πει μια «ψι», πρέπει να λες «ε, και;». Τρέμω της λέω, «ε, και;». Πέφτω κάτω και σπαρταράω, «ε,και;». Νιώθω πως θα πεθάνω, «ε,και». Όταν βρίσκομαι στο δρόμο φοβάμαι πιο πολύ, στο σπίτι ξαπλώνω και αισθάνομαι πως έχω μια προστασία, «ε, και;». Μα, θολώνω και δεν ξέρω που βρίσκομαι, «ε, και;», Δεν βλέπω τίποτα, δεν θυμάμαι τίποτα, δεν ξέρω που να πάω, «ε, και;». Μια μέρα ξάπλωσα σε ένα παγκάκι και έκλαιγα από τον τρόμο, «ε,και;». Ε, καίξινος κυρία μου!!! Πάθε το εσύ και μετά έλα να μου πεις «ε,και;». Αν μπορούσα να πω «ε,και;» στη ζωή μου (γενικά και ειδικά), θα ήμουν εδώ να σου μιλάω; Οπότε δώσε μου πίσω τα πενήντα ευρώ να τα πάρω σοκολάτες.

Ούτε αυτό το είπα, γιατί αν μπορούσα να εκφράζομαι έτσι δεν θα καταπίεζα συναισθήματα που θα έσκαγαν μετά σαν βόμβες.

Ανέφερα το Σεντ Βαλεντάινς στην αρχή γιατί σκέφτομαι πως η πάθηση μου με έχει ερωτευθεί, πως δε θα φύγει ποτέ. Και θέλει να μου το δείχνει συχνά πυκνά. Σαν τακτή ερωτική εξομολόγηση. Εχθές μου χάρισε μοναδικές στιγμές. Γιορτάσαμε περί τις δυο ωρίτσες αυτά τα τόσα όμορφα χρόνια άσβεστης συνύπαρξης.

Εμένα όμως δεν μου αρέσει αυτή η γιορτή έτσι κι αλλιώς. Και θα προτιμούσα να μην δέχομαι παρενόχληση από κάποιον για τον οποίον τα αισθήματα μου δεν είναι αμοιβαία.

Σκέφτομαι όμως μήπως το υποσυνείδητο μου έχει άλλη γνώμη. Γιατί σ’ αυτό το σώμα είμαστε πολλοί: εγώ, το υποσυνείδητο μου, η Ντέπυ (depression), η Νίκι (panic). Δεν κάνω κουμάντο, έχω χάσει τη μπάλα.

Κι ο αληθινός μου έρωτας (Βαλεντίνος αν το θέλεις) υπομένει και επουλώνει τις πληγές και τα τραύματα μου. Πολεμούσε χθες με μια αγκαλιά να βγάλει το καλώδιο από τη πρίζα, να σταματήσει η φουρτούνα.»

Μια κουβέντα μόνο από εμένα: Μη βιάζεστε να κρίνετε τους γύρω σας. Δεν έχετε ιδέα.

Comments

  1. Άνα Ζουμάνη

    Άνα Ζουμάνη    

    Μία ομοιοπαθούσα χαιρετά και συνυπογράφει την κάθε πρόταση, την κάθε λέξη, την κάθε λέξη ανάμεσα στις λέξεις, το κάθε κόμμα και εύχεταιι «περαστικά».
    Προς ενημέρωση: Οι πανικοί μειώνονται μακροπρόθεσμα με τη βοήθεια κάποιων αντικαταθλιπτικών. Ρωτήστε τον ειδικό.

  2. Αννα Σ.    

    Ευχαριστώ για τη δημοσίευση, ευχαριστώ και για το σχόλιο. Είναι παρήγορο να αισθάνεσαι ότι δεν είσαι μόνος. ανταποδίδω τα «περαστικά» με όλη μου την ψυχή.

  3. Κ.Β    

    Είστε συνένοχη
    Η κρίση πανικού χρειάζεται δυο για να υπάρξει.
    Εσας κι εκείνην. Ο δέκτης και ο πομπός.
    Κάποτε όμως πρέπει να «χωρίσετε» και να βρείτε μια ηπιότερη πανοπλία για άμυνα.
    Αλλα πρώτα χρειάζεται να ανακαλύψετε από τι χειρότερο σας προστατεύει ο αμυντικός μηχανισμός της κρίσης πανικού
    Κ.Β

    1. Αννα Σ.    

      Με μεγάλη χαρά ο χωρισμός, αλλά με κρατάει αιχμάλωτη! Σαν το «Misery».
      Ακόμα ψάχνω πως να αποδράσω.
      Θα αποδεχόμουν την «συνενοχή» αν δεν έκανα καμία προσπάθεια να βρω τα αίτια, ή τον τρόπο να ξεφύγω.
      Καταλαβαίνω το σκεπτικό και το αποδέχομαι, απλώς με ενοχλεί η λέξη «ενοχή» που υπάρχει εκεί μέσα. Προτιμώ να πω «συνυπαίτια».

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.