Κουντουριώτης: Καράβια άνευ ικανού εμψύχου υλικού, είναι μόλυβδος βαρύς βυθιζόμενος εντός ύδατος. Ένα μάθημα από τον ναύαρχο

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Υπάρχουν ιστορικές ευκαιρίες που αν σταθείς στο ύψος των περιστάσεων και αναλάβεις την ευθύνη αλλά και το ανάλογο ρίσκο μπορεί να ανταμειφθείς. Κάτι τέτοιο έγινε όταν η Ελλάδα κλήθηκε πριν την έναρξη των Βαλκανικών πολέμων να αποφασίσει να συμμετέχει σε αυτή την ιστορική ευκαιρία ή να απέχει.

Όπως συμβαίνει συχνά με αυτή την χώρα, οι μελέτες του Ελληνικού επιτελείου έδειχναν ότι ο Τουρκικός στόλος υπερείχε σε όλα τα επίπεδα και σε αριθμό πυροβόλων των θωρηκτών του στόλου αλλά και σε αριθμό ελαφρών σκαφών.

Επίσης άλλος ένας σημαντικός παράγοντας της υπεροχής τους τότε ήταν και η ύπαρξη του απόρθητου φρουρίου των Δαρδανελίων το οποίο έδινε την ευκαιρία στον Τούρκικο στόλο να αποφασίσει πότε και αν θα βγει για να ναυμαχήσει.

Βάση αυτών των στοιχείων οι Έλληνες επιτελείς είχαν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Ελληνικός στόλος ήταν ανίσχυρος και έπρεπε για να εμπλακεί σε ναυμαχία με τον Τούρκικο, να ενισχυθεί πάση θυσία, κάτι που δεν ήταν εφικτό, εφόσον δεν υπήρχε ο απαιτούμενος χρόνος για κάτι τέτοιο γιατί οι σύμμαχοι δεν θα περίμεναν μέχρι η Ελλάδα να εξοπλιστεί κατάλληλα, ήθελαν άμεσα να ξεκινήσει ο πόλεμος.

Η θέση της Ελλάδας ήταν εξαιρετικά δύσκολη γιατί αφενός μεν τα στοιχεία έδειχναν πως δεν θα μπορούσε να τα καταφέρει αλλά αφετέρου δε, δεν είχε την πολυτέλεια να χάσει αυτή την ευκαιρία.

Σε τέτοιες στιγμές, η τρέλα με την λογική δεν διαφέρουν πολύ και όταν τα πράγματα γίνονται ζόρικα το μόνο που μένει σαν πραγματικό εργαλείο είναι η πίστη σε κάτι και η πίστη είναι πάντα μια βαθύτερη γνώση η οποία δεν μπορεί να εξηγηθεί με την λογική και τα οποιαδήποτε στοιχεία έχεις στα χέρια σου.

έτσι λοιπόν σε ένα από τα πολεμικά συμβούλια της εποχής στο οποίο προέδρευε ο Πρωθυπουργός Ε. Βενιζέλος εκλήθη να μιλήσει και να πει την γνώμη του, ο νέος αρχηγός του στόλου του Αιγαίου, ο πλοίαρχος Κουντουριώτης ο οποίος είχε αυτό το απαιτούμενο για την εποχή και την συνθήκη, είχε αυτή την ιερή πίστη όχι τόσο στα υλικά μέσα του στόλου, αλλά στο έμψυχο δυναμικό του.

Σε εκείνο το δραματικό συμβούλιο, ο Παύλος Κουντουριώτης ανέλαβε την ευθύνη να νικήσει με τον υπάρχοντα στόλο χωρίς να χρειαστούν καινούργια μέσα για τον σκοπό αυτό.

Η πίστη αλλά και η οξυδέρκεια του φαίνονται σε αυτά που είπε στον Ελευθέριο Βενιζέλο εκείνη την ώρα.

«Εγώ κύριε Πρόεδρε δεν καταγίνομαι με το χι συν ψι και τας γωνίας αποκλίσεως. Ξεύρω να πω ένα πράγμα. Καράβια άνευ ικανού εμψύχου υλικού, είναι μόλυβδος βαρύς βυθιζόμενος εντός ύδατος. Σας διαβεβαιώ ότι με τα καράβια που έχομε θα κάμουμε καλά τη δουλειά μας».

Η πίστη και η αφοσίωση του στον σκοπό, έδωσε το δικαίωμα στον Βενιζέλο να ελπίζει σε αυτό που και ο ίδιος ήθελε, δηλαδή στην συμμετοχή της Ελλάδας και στην κυριάρχηση της στην περιοχή.

3 Δεκεμβρίου 1912. στις 9 το πρωί οι δύο στόλοι ήρθαν αντιμέτωποι και ο ναύαρχος Κουντουριώτης εξέπεμψε το ακόλουθο σήμα προς τον στόλο

«Με την δύναμην του Θεού, τας ευχάς του Βασιλέως μας και εν ονόματι του Δικαίου, πλέω μεθ’ ορμής ακαθέκτου και με την πεποίθησιν της νίκης εναντίον του εχθρού του Γένους».

Στις 9,35 ο Κουντουριώτης ύψωσε το σήμα Ζ το οποίο σήμαινε ότι θα κινηθεί ανεξάρτητα και υπερφαλαγγίζοντας τον Τούρκικο στόλο, εκμεταλλευόμενος την μεγαλύτερη ταχύτητα του θωρακισμένου καταδρομικού Αβέρωφ σε σχέση με τα υπόλοιπα πλοία, βρέθηκε σε πλεονεκτική θέση, αναγκάζοντας τα Τούρκικα πλοία ατάκτος να κάνουν στροφή για να μπουν πάλι στα στενά υπό την προστασία των Τούρκικων πυροβόλων.

Η ζημιές που υπέστη ο Ελληνικός στόλος εκείνη την ημέρα ήταν μικρές ενώ τα Τούρκικα πλοία δέχθηκαν αρκετά πλήγματα. Από την Ελληνική πλευρά υπήρξαν 2 νεκροί και 5 τραυματίες, ενώ από την πλευρά των Τούρκων οι απώλειες ήταν 58 νεκροί και πάνω από 50 τραυματίες.

Η δράση του Κουντουριώτη να διακινδυνεύσει την ναυαρχίδα του στόλου της οποίας η πιθανή απώλεια θα άλλαζε εντελώς τον συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ Ελλάδας Τουρκίας θεωρήθηκε εξαιρετικά παράτολμη όμως την δράση του αυτή δικαίωσε ο Ραμίζ Μπέης ο αρχηγός του Τούρκικου στόλου σε εκείνη την ναυμαχία, όταν στο ναυτοδικείο που έγινε στην Τουρκία για την άτακτη υποχώρηση του Τούρκικου στόλου, ο Τούρκος αρχηγός είπε πως αν δεν το έκανε αυτό θα βρισκόταν μεταξύ δύο πυρών από τον Ελληνικό στόλο τα οποία θα εκμηδένιζαν τον στόλο του.

Τελικά αθωώθηκε στο ναυτοδικείο γιατί είχε την εντολή να μην εκθέσει σε μεγάλο κίνδυνο τα πλοία του.

Πολλές φορές λοιπόν, τα δεδομένα που έχουμε στα χέρια μας, δεν είναι ανάγκη να συμφωνούν με την πίστη μας σε κάτι γιατί η πίστη έχει άλλα δεδομένα για να λειτουργεί και αυτά συνήθως είναι τα πλέον ακριβή.

Ο Κουντουριώτης στηρίχθηκε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από τα λιγοστά υλικά μέσα που διέθεται, στηρίχθηκε στην εμψύχωση τους από τους ανθρώπους που τα επάνδρωναν και σε αυτούς έδωσε σημασία.

Δυστυχώς σε αυτόν τον παράγοντα ποτέ δεν δίνουμε σημασία και δεν δείχνουμε πίστη  γιατί δεν μπορεί να υπολογιστεί αριθμητικά και με στατιστική έρευνα.

Αυτό γίνεται και σήμερα στην Ελληνική οικονομία, που οι αριθμοί δεν συμφωνούν με τους ανθρώπους και τις ζωές τους.

Δεν είναι το ότι δεν υπάρχει δυναμική και δεν μπορούν να βρεθούν λύσεις, είναι το ότι δεν τις πιστεύουμε και κανείς δεν παίρνει την ευθύνη να τις δώσει.

Ο Κουντουριώτης, έδωσε το παράδειγμά του και δικαιώθηκε από την ιστορία.

Εμείς;

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *