Κορίτσια πνιγμένα στην πολυκοσμία

Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

Κορίτσια, γιατί δεν σας βλέπω ποτέ μόνα σας, π.χ στη φύση, καθισμένα σ’ ένα παγκάκι, παραδομένα στην παράσταση της ανατέλουσας βραδιάς πάνω στη λίμνη;

Μόνο στις φωτογραφίες πουλάτε ρομαντισμό και φυσιολατρεία.

Γιατί δεν κάνετε ποτέ παύση μπροστά στις πνιγμένες από το νερό, καφετιές καλαμιές;
Μπροστά στις φουντουκιές που σκύβουν ταπεινά πάνω στα νερά και μπροστά στους μυρωδάτους θάμνους των λιβαδιών;

Γιατί δεν σας βλέπω ποτέ στις όχθες των ποταμιών, να παρατηρείτε χαμένες το φράγμα που καθησυχάζει τα ανήσυχα σκουροπράσινα νερά;
Γιατί δεν σας βλέπω ποτέ σιωπηλά να ακούτε την γαλήνια ζωή του κύκνου, που ζει πιο παραμυθένια κι απ’ τον Βάντερμπίλντ;

Ποτέ δε σας βλέπω μόνα, μ’ ένα ξένο παιδάκι, κάπου σ΄ένα πάρκο, να παίζετε τελετουργίες τρυφερότητας με τις ώρες.
Πού είναι οι Εκστάσεις της αναμένουσας μητρικής καρδιάς σας;

Γιατί δεν σας βλέπω ποτέ να πληρώνετε με θαυμασμό την ομορφιά της λιάντρας;
Ποτέ στον όρμο, ξαπλωμένες σε μια βάρκα, ήσυχες και ακίνητες.

Σε δημόσια, πνιγμένα στην πολυκοσμία σημεία σας βλέπω συνεχώς -κοπάδια, να περιμένετε τον άντρα.

Μια κυρία μου είπε κάποτε: «Στα 18 μου, Άνα μου, ζούσα με 10 σκυλιά σε μια φάρμα. Δεν φορούσα γυαλιά Coco Chanel ούτε εσώρουχα Victoria Secret, όμως παρ’ όλα αυτά μου ήταν πιστά.»
Και συνέχισε: «Ενώ η εγγονή μου…».
Σταμάτησε, μπήκε σε μια βάρκα και πήρε το μοναχικό σιωπηλό δρόμο της λίμνης.

Η πανέμορφη εγγονή της την κοίταζε, που έφευγε, σα να έλεγε:
«Η γιαγιά μου έχει υπερένταση. Η Άνα της έλειπε τώρα. Θα της απαγορεύσω τη συναστροφή μαζί της….»

Comments

  1. Αναστασια    

    Ισως επειδη ειναι δυσκολο για ¨κορίτσια ¨ να απολαύσουν την μοναξιά. Να ¨παραδωθουν ¨ στον εαυτό τους και να τον αφουγκραστούν ανακαλύπτοντας την ουσία του. Τα βάθη ειναι για λίγους. Γι αυτούς που αντέχουν…
    Υπεροχο κειμενο Άνα . Λυρικό χωρίς ωστόσο να ειναι φθηνός ρομαντισμός. Ουσίας χωρίς να ειναι βαρετό. Το απόλαυσα…

    1. Άνα Ζουμάνη    

      Σ’ ευχαριστώ πολύ, Αναστασία

      Άνα Ζουμάνη
  2. Oraia ta lete re    

    > Γιατί δεν σας βλέπω ποτέ

    Δεν τις βλέπεις ποτέ γιατί όλα αυτά είναι «ιδανικές» εικόνες του «φανταστικού» «ιδανικού» θηλυκού που κατασκευάστηκαν από εμάς, τους άνδρες, εκεί γύρω στο 1700-1850.

    Προσοχή! Δεν λέω οτι δεν υπάρχουν τέτοιες γυναίκες. Απλά λέω οτι οι περισσότερες από αυτές τις εικόνες είναι προβολές ανδρικών «ιδανικών» για τις γυναίκες που ΘΑ ήθελαν. Σήμερα αυτή τη δουλειά την κάνει βέβαια το marketing των μεγάλων εταιριών, αλλά «οι παλιές συνήθειες πεθαίνουν δύσκολα» οπότε ο απόηχος από αυτές τις εικόνες του παρελθόντος παραμένει ακόμη και σήμερα.

  3. Nikoleta Papathanasiou    

    Πολύ όμορφος «μπούσουλας», όπως συνηθίζεις να χαρακτηρίζεις τα κείμενά σου. Τον χρειαζόμαστε.
    Προς τον κύριο που έγραψε πριν από εμένα. Όχι κύριε, δεν τα «κατασκεύασαν» όλα οι άντρες. Η φυσιολατρεία παρατηρείται, αν και σπάνια, τόσο στους άντρες, όσο και στις γυναίκες. Τόσο το 1700, όσο και σήμερα.

    1. Oraia ta lete re    

      > Η φυσιολατρεία παρατηρείται, αν και σπάνια, τόσο στους άντρες, όσο και στις γυναίκες.

      ναι, δεν είπα κάτι αντίθετο. Η φυσιολατρία δεν έχει ΚΑΜΙΑ σχέση με το αν είσαι άντρας ή γυναίκα.

      Παραταύτα δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ κοινωνική «εικόνα» ή προσμονή για άνδρες να «πουλάνε ρομαντισμό και φυσιολατρεία».

      Το αντίθετο μάλιστα τέτοιο άνδρες κακοχαρακτηρίζονται από τους άλλους άνδρες (εκτός και αν ο φυσιολάτρης είναι κυνηγός ή ψαράς. Άπαξ και σκοτώνει κάτι, τότε η κοινωνία συγχωρεί την φυσιολατρία του ανδρός).

      Για τις γυναίκες υπήρχε όμως μια τέτοια κοινωνική εικόνα, κυρίως στις εποχές που ανέφερα, και ο απόηχος αυτής της κοινωνικής εικόνας επιβιώνει μέχρι και σήμερα.

      Δεν νομίζω να λέω κάτι περίεργο. Αυτά είναι πασίγνωστα εδώ και δεκαετίες.

      1. Nikoleta Papathanasiou    

        Δεν είναι κακό να ταυτίζεται η φυσιολατρεία του άντρα με το ψάρεμα και το κυνήγι, με κάτι δηλαδή πιο «ενεργητικό», την στιγμή που η γυναίκα ταυτίζεται με τη φύση την ίδια. Γιατί νομίζω πως κάτι τέτοιο εμπνέει το κείμενο
        «Σταμάτησε, μπήκε σε μια βάρκα και πήρε το μοναχικό σιωπηλό δρόμο της λίμνης.
        Η πανέμορφη εγγονή της την κοίταζε, που έφευγε»
        Όπως παρ’ όλα αυτά, στο κείμενο «βαρβαρότητα», που επίσης δημοσιεύτηκε εδώ, συναντάμε τη γυναίκα σε έναν πιο «βάρβαρο» ρόλο.
        Το συγκεκριμένο κείμενο, και σ΄αυτό θα συμφωνήσω, έχει την αύρα λογοτεχνικών έργων του 1800, πράγμα που εμένα προσωπικά με γοητεύει.

      2. Άνα Ζουμάνη

        Άνα Ζουμάνη    

        Έχετε δίκιο. Πρόκειται όντως για ένα πρότυπο που μάλλον κατασκεύασαν οι άντρες την εποχή που αναφέρατε, με το οποίο όμως συμφωνώ.
        Και γενικώς σχεδόν όλα μου τα κείμενα διακατέχονται από μια εποχιακή νοσταλγία, 1800 – αρχές 1900 , όμως είναι εμπνευσμένα από τις εικόνες του τότε, δηλαδή από πίνακες ζωγραφικής, ειδικά τους ιμπρεσιονιστικούς.

        1. Oraia ta lete re    

          > με το οποίο όμως συμφωνώ.

          Δεν νομίζω οτι μπορεί να διαφωνήσει κανείς οτι ήταν ένα θεωρητικά θελκτικό και «εξωτερικά όμορφο» πρότυπο, αλλά εξίσου σίγουρα είχε τα προβλήματά του σε πρακτικό επίπεδο, αλλιώς οι γυναίκες τις εποχής δεν θα εξεγείρονταν εναντίον του, τελειώνοντας πρακτικά εκείνη την εποχή.

          Όπως και να έχει, λίγη νοσταλγία για τα καλά στοιχεία της εποχής, δεν είναι άσχημο πράγμα. Ίσα-ίσα αυτός είναι ο σκοπός του να μαθαίνουμε για παλαιότερες εποχές. 🙂

          > όμως είναι εμπνευσμένα από τις εικόνες του τότε

          Από τέχνη δηλώνω άσχετος, οπότε δεν έχω άποψη, αλλά δεδομένης της εποχής που μιλάμε νομίζω οτι θα ήταν ασφαλές στοίχημα να περιμένει κανείς οτι οι εικόνες της εποχής θα είναι αρκετά ωραιοποιημένες. Ομορφιά στην τέχνη; Να ένα πρότυπο που δεν θα με χάλαγε καθόλου να επιστρέψει. :p

  4. Oraia ta lete re    

    > Δεν είναι κακό να ταυτίζεται η φυσιολατρεία του άντρα με το ψάρεμα και το κυνήγι, με κάτι δηλαδή πιο «ενεργητικό»

    «Όσο σκοτώνεις κάτι» ή έστω κάνεις κάτι βλακωδώς επικίνδυνο (π.χ. paragliding), ας είμαστε ειλικρινείς.

    «Ενεργητικό» είναι και το να τρέχεις στο δάσος ή να κάνεις κανό σε ενα ήρεμο ποτάμι, αλλά αμα μένεις σε τέτοια όμορφα και ασφαλή πράγματα τότε είσαι «φλώρος» για το κοινωνικό περιβάλλον.
    Αμα το ποτάμι είναι επικίνδυνο και μπορεί να πνιγείς, τότε το κανό γίνεται «ανδρικό».
    Άμα το δάσος είναι στην Αυστραλία και το 50% των πραγμάτων εκει μέσα είναι θανατηφόρο, τότε γίνεται «ανδρικός» ο περίπατος.
    Αμα τρέχεις στο δάσος για να σκοτώσεις κανά αγριογούρουνο τότε είσαι «ανδρας», αν τρέχεις για να χαλαρώσεις και να δεις τα λουλούδια και την θέα, τότε είσαι «φλώρος».

    Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. 🙂

    > Το συγκεκριμένο κείμενο, και σ΄αυτό θα συμφωνήσω, έχει την αύρα λογοτεχνικών έργων του 1800, πράγμα που εμένα προσωπικά με γοητεύει.

    Καμία διαφωνία σε αυτό.

    1. Nikoleta Papathanasiou    

      Δε θα διαφωνήσω με αυτά που λέτε. Όχι, δεν στηρίζω την άποψη ότι ο άντρας που απλώς ρεμβάζει και απολαμβάνει ένα τοπίο πρέπει να γελοιοποιείται. Μια τέτοια προσέγγιση είναι τουλάχιστον ηλίθια. Όμως πρέπει και να φάμε 🙂 Λιγότερη προκατάληψη βλέπω σ΄αυτό το «γούστο», περισσότερο ένστικτο. Ούτε με ενοχλεί η εικόνα μιας γυναίκας που μαγειρεύει το θήραμα :). Ας παραμένουμε σ’ εμάς.

      1. Oraia ta lete re    

        > Όχι, δεν στηρίζω την άποψη ότι ο άντρας που απλώς ρεμβάζει και απολαμβάνει ένα τοπίο πρέπει να γελοιοποιείται.

        Ούτε εγώ το στηρίζω. Απλώς το αναφέρω σαν κοινωνική πραγματικότητα.

        > Λιγότερη προκατάληψη βλέπω σ΄αυτό το «γούστο», περισσότερο ένστικτο.

        Το ένστικτο σίγουρα παίζει ρόλο στο γιατί αρέσει το κυνήγι και το ψάρεμα, αλλά για το φυσιολατρικό κομμάτι, όχι και τόσο.

        > Οσον αφορά το ακραίο άθλημα, συμμετέχουν και οι γυναίκες εν τω μεταξύ

        Πλεόν ναι. Εξάλλου είναι ενδιαφέροντα αθλήματα ή χόμπυ. Οι πρώτοι «τρελοί» λάτρες του ακραίου πάντως που τα δοκίμασαν ήταν σχεδόν πάντα άνδρες. Η φράση «how hard could it be?» είναι πολύ ψηλά στην λίστα με τα «famous last words».

        > όλοι γοητευόμαστε από ένα άνθρωπο που πηδάει στο κενό, ή παλεύει με τα στοιχεία της φύσης

        Αν αυτή η πάλη είναι στα πλαίσια της ανάγκης ενός ανθρώπου που πραγματικά η ψυχή του ταξιδεύει, τότε σίγουρα ναι.
        Αν είναι στα πλαίσια του κινδύνου για τον κίνδυνο ή αν είναι αποτέλεσμα βαρεμάρας και thrill seeking, τότε μου προξενεί οίκτο (π.χ. να είσαι υπάλληλος 360 μέρες το χρόνο και 5 μέρες να πηγαίνεις και να πέφτεις απο αεροπλάνο με αλεξίπτωτο για να θυμίζεις στον εαυτό σου οτι είσαι ζωντανός).

        Να δώσω ένα παράδειγμα, γιατί ίσως αυτό να ακούγεται περίεργο σαν ιδέα.
        Όταν ήμασταν παιδιά ανεβαίναμε με τα ποδήλατα σε έναν αρκετά ψηλό και απότομο λόφο που ήταν η δεξαμενή. Ήταν υπέροχα εκεί πάνω. Όταν κατεβαιναμε ο παλιόδρομος της διαδρομής έβγαινε σε ένα σταυροδρόμι πάνω στην «εθνική» οδό, οπότε τα αυτοκίνητα από την άλλη μεριά πήγαιναν γρήγορα.
        ΟΛΟΙ κατεβαίναμε προσεκτικά. ΕΝΑΣ μόνο, ο Χρήστος, φωναζε ΟΥΑΟΥΥΥΥΥΥ και έκανε και πετάλι μάλιστα για να πάει και πιο γρήγορα και πέρναγε το σταυροδρόμι με 90+ χιλιόμετρα απάνω σε ποδήλατο.

        Αυτός ήταν ένας άνθρωπος της περιπέτειας (και πολύ τυχερός. Δεν τον πέτυχε ποτέ κανένα αμάξι) και όταν το έκανε είχε έναν άλλον αέρα απάνω του.
        Αν ΕΜΕΙΣ κάναμε το ίδιο, θα ήμασταν γελοίοι, γιατί αυτή η περιπέτεια δεν έβγαινε απο μέσα μας. Θα ήταν απομίμηση και θα το κάναμε με φόβο.

        Υ.γ.
        Πως τα φέρνει η τύχη, δεκαετίες αργότερα περάσαμε από το ίδιο σταυροδρόμι, με εναν από αυτούς τους φίλους στο τιμόνι από τον κανονικό δρόμο και με αυτοκίνητο. Μέσα στην νύχτα, 10 και το βράδυ, πέρασε ένας πιτσιρικάς με ποδήλατο κατεβαίνοντας τον λόφο με τέτοια ταχύτητα που τον είδαμε σαν οπτασία.

        Αυτόν, χωρίς να το ξέρει, του έσωσε την ζωή ο περιπετειώδης φίλος μας γιατί έχοντας δει από παιδιά στην πράξη τον κίνδυνο, πάντα πατάγαμε φρένο μετά σαν ενήλικες σε ένα σταυροδρόμι που κανένας δεν σταματάει, «μήπως και πεταχθεί κανένας Χρήστος».

        Και να που πετάχθηκε και ήταν τυχερός που μάθαμε τι μπορεί να πάει στραβά, βλέποντας μιας ζωή την ριψοκινδυνότητα του Χρήστου. Σε κάποιο επίπεδο οι «άνθρωποι της περιπέτειας» επιβιώνουν επειδή κάποιοι άλλοι είναι «άνθρωποι της προσοχής». Όλοι χρειάζονται για να πάει μπροστά το ανθρώπινο είδος, αλλά μόνο οι πρώτοι είναι γοητευτικοί :p

    2. Nikoleta Papathanasiou    

      ‘Οσον αφορά το ακραίο άθλημα, συμμετέχουν και οι γυναίκες εν τω μεταξύ. «Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας», όλοι γοητευόμαστε από ένα άνθρωπο που πηδάει στο κενό, ή παλεύει με τα στοιχεία της φύσης. Το ρομαντισμό τον έχουμε όλοι λιγο ή πολύ στο αίμα. Έχουμε την κατάκτηση στο αίμα, ασχέτως αν ενεργητικά. Η παθητικά 🙂

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.