Καλοσύνη βλαβερή

Δώσε θάρρος στο χωριάτη...

Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου
Τριανταφυλλιά Ηλιοπούλου

Η καλοσύνη, όπως και η ευγένεια είναι δύο «πολιτισμένες» αρετές, κατασκευασμένες τους τελευταίους αιώνες από την ανάγκη όλο και περισσότερων ανθρώπων να συμβιώνουν σε όλο και μικρότερες περιοχές. Τις δε τελευταίες δεκαετίες οι κανόνες ευγενείας έχουν υποστεί τόση επεξεργασία που τείνουν να μεταμφιεστούν και σε αγένεια, για τους πιο επιρρεπείς αποδέκτες της.

Να σας δώσω ένα παράδειγμα: Σηκώνεται κάποιος και προσφέρει τη θέση του σε έναν ηλικιωμένο. Ευγενέστατη κίνηση, θα μου πείτε, ναι. Ο ηλικιωμένος ωστόσο ουδέποτε ρωτήθηκε αν νοιώθει την ανάγκη να καθίσει, ή εάν είναι αρκετά δυνατός ώστε να παραμείνει όρθιος. Τι αγένεια! Με μία ευγενική κίνηση παφ- ο άνθρωπος απογυμνώνεται από τις δυνάμεις και την εξιοπρέπειά του, ακόμα κι από την ίδια του την αυτοεκτίμηση.

Να ένα παράδειγμα ακόμα: Ζητάει κάποιος από τον καλύτερό του φίλο για πολλοστή φορά να του δανείσει χρήματα για να πληρώσει τα χρέη του. Εκείνος, με όλη την καλοσύνη και ευγένειά του, του ξαναδανείζει. Ωστόσο τι καλό βγαίνει από αυτό; Να σας πω εγώ. Τίποτα! Η «καλοσύνη» του καλύτερου φίλου έχει ως αποτέλεσμα πρώτον να διδάσκει στον ένα να ψάχνει εύκολες λύσεις, να μην στηρίζεται στις δυνάμεις του και να συνεχίζει να ξοδεύει πέραν των οικονομικών του δυνατοτήτων και δεύτερον να καταστρέφει τελικά τη μεταξύ τους φιλία, μετατρέποντάς την σε μια ωφελιμιστική σχέση. Τι αηδία…

Είναι πάντα βλαβερή η καλοσύνη, θα ρωτήσει εύλογα ο καθένας. Όχι, αλλά πάρα πολλές φορές είναι, παρόλο που είναι δύσκολο να το διακρίνουμε. Δώσε στον ζητιάνο χρήματα και θα συνεχίσει να ζητιανεύει. Δώσε στον εθισμένο τις ουσίες που έχει ανάγκη και θα πεθάνει από αυτές. Δώσε στη γάτα σου όση γατοτροφή ποθεί και θα ξερνάει πάνω στο χαλί. Δώσε στο παιδί σου μεγαλύτερο χαρτζιλίκι από τους συνομηλίκους του και θα το κάνεις υπερόπτη και επίκεντρο κολακείας.

Ο σοφός λαός το είπε άλλωστε με διάφορους τρόπους, απλούς και κατανοητούς. Ο καλός καλό δεν έχει, αλλά και δώσε θάρρος στο χωριάτη, να σου ανέβει στο κρεβάτι…

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Να σας δώσω ένα παράδειγμα: Σηκώνεται κάποιος και προσφέρει τη θέση του σε έναν ηλικιωμένο. Ευγενέστατη κίνηση, θα μου πείτε, ναι. Ο ηλικιωμένος ωστόσο ουδέποτε ρωτήθηκε αν νοιώθει την ανάγκη να καθίσει, ή εάν είναι αρκετά δυνατός ώστε να παραμείνει όρθιος.

    Ε, δεν είναι και τόσο δύσκολο να πει «όχι, παιδί μου, κάτσε. Μια χαρά είμαι όρθιος.»

    Αυτά μου φαίνεται πως είναι πολύ μοντέρνα «social justice warriors» προβλήματα εντός πολλών εισαγωγικών και ελάχιστοι ηλικιωμένοι νοιώθουν όντως άσχημα με την ευγένεια αυτή. Πάρα πολύ συχνά κρατάω ανοιχτή την πόρτα σε υπηρεσίες, φούρνους, καταστήματα για να περάσει και ο επόμενος, είτε είναι μεγάλος, μικρός, γυναίκα, άντρας, καλοστεκούμενος ή ασθενής. Στοιχειώδης ευγένεια είναι να μην κοπανήσεις την πόρτα στα μούτρα αυτού που σε ακολουθεί κατα πόδας, δεν είναι προσβολή. Μια ζωή το κάνω, δεν μου έχει παραπονεθεί κανένας.

    Ομοίως στοιχειώδης ευγένεια είναι να ΠΡΟΣΦΕΡΕΙΣ την θέση σου σε έναν ηλικιωμένο ή μια έγκυο ή έναν που περπατάει με πατερίτσες. Αν θα δεχθεί την θέση είναι δικό του θέμα. Ομοίως, ουδέποτε έχω τύχει να δω κάποιον να παραπονιέται που του προσφέρανε μια θέση ή ή βοήθεια σε μια μητέρα που έχει το μωρό σε καροτσάκι και δεν έχει κάποιον να την βοηθήσει να ανεβάσει το καροτσάκι σε ένα κακοφτιαγμένο πεζοδρόμιο.

    Νομίζω οτι αν αρχίσουμε να βλέπουμε προσβολές ακόμη και σε τόσο απλές κοινωνικές καλοσύνες, τότε ας μην το λέμε πλέον αυτό το πράγμα «κοινωνία», αλλά «συνοθύλευμα».

    > Εκείνος, με όλη την καλοσύνη και ευγένειά του, του ξαναδανείζει. Ωστόσο τι καλό βγαίνει από αυτό; Να σας πω εγώ. Τίποτα!

    εξαρτάται.
    Αν δανείζεις απλά για να πληρωθούν άσωτα χρέη, τότε ναι, έχετε δίκαιο.
    Αν δανείζεις για να βοηθήσεις κάποιον σε μια πραγματικά δύσκολη στιγμή, τότε το αποτέλεσμα είναι σίγουρα πολύ καλύτερο.

    > Είναι πάντα βλαβερή η καλοσύνη, θα ρωτήσει εύλογα ο καθένας. Όχι, αλλά πάρα πολλές φορές είναι, παρόλο που είναι δύσκολο να το διακρίνουμε.

    Νομίζω πως μια καλή αναλογία είναι πως η καλοσύνη, όπως και κάθε αγαθό, είναι σαν ένα καλό φάρμακο: Καλό στη σωστή δόση, δηλητήριο αν είναι υπερβολικό και καταναλωθεί με τη μια.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.