“Καλή χρονιά με περισσότερα δέντρα”

Μία ευχή για το Ηράκλειο

Σώτια Πεντεδήμου
Σώτια Πεντεδήμου

Την κράτησα αυτή την ευχή μιας κοπέλας που στο πλαίσιο του Ολοκληρωμένου Συνεταιρισμού Ηρακλείου το πρωί του Σαββάτου, πουλούσε τα προϊόντα της σε όσους – όχι πολλούς η αλήθεια είναι αλλά αρκετούς – κοντοστεκόντουσαν για να ενημερωθούν περί τίνος πρόκειται. Δεν είναι τώρα η ώρα να εξηγήσω τι κάνει ο Ο.Σ.Η, θα το κάνω όμως στο μέλλον. Την κράτησα γιατί δεν είναι πολύ mainstream να ευχηθείς για τη νέα χρονιά κάτι διαφορετικό από «υγεία, ευτυχία» κτλ, κτλ.
Η μέρα ήταν καλή, ηλιόλουστη. Ο στόχος μου απλός – τουλάχιστον στο δικό μου μυαλό. Να μιλήσω με τους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στον μοναδικό πνεύμονα πρασίνου στο κέντρο της πόλης, στους πολίτες που επιλέγουν να «βιώνουν» – όπως μου είπε αργότερα η Έλλη – «την καθημερινότητά τους» στο Πάρκο Γεωργιάδη.

Η παιδική χαρά ήταν γεμάτη. Παιδιά που έτρεχαν, μεγάλοι που έτρεχαν ξοπίσω τους ασθμαίνοντας και άλλοι – τυχεροί – που απολάμβαναν καφέ στα παγκάκια «ελέγχοντας» τα τέκνα τους από μακριά. Το καφέ που το καλοκαίρι γεμίζει ασφυκτικά, κλειστό. Κοίτα, πόσο μεγάλος είναι ο χώρος σκέφτηκα, μιας και είχα την ευκαιρία να τον «μετρήσω» ξανά χωρίς τραπεζοκαθίσματα και ομπρέλες. «Του έκαναν έξωση», μου είπαν μετά. «Θέλουν να κάνουν μια τεράστια κυριλέ καφετέρια» είπε η Ηλέκτρα. Αλλά και με αυτό δεν θα ασχοληθώ, προς το παρόν τουλάχιστον.

Στα δέντρα κόκκινες καρδιές. Τα δέντρα έχουν ζωή σκέφτομαι. Λίγο πιο μέσα, στο χώρο που απ ότι αντιλαμβάνομαι αύριο, μεθαύριο θα έχει γκαζόν και «πολύχρωμα λουλουδάκια» – που λέει και η Ηλέκτρα – μικροί και μεγάλοι κάνουν ασκήσεις γυμναστικής. Μην φανταστείτε τώρα κοιλιακούς, κάτι σαν ασκήσεις χαλάρωσης μου κάνουν. Δεν μπορώ να συμμετέχω. Λόγω ανειλημμένης υποχρέωσης μετά, έχω σκάσει στο Πάρκο με ψηλό παπούτσι. Λάθος, σκέφτομαι. Από την άλλη, λέω, δε βαριέσαι. Δεν είναι και κακό να διαφέρεις. Με όποιον τρόπο μπορείς εν πάσει περιπτώσει!

Λίγο μετά, σχοινιά κρεμιούνται από τα δέντρα – αυτά θα κοπούν; αναρωτιέμαι. Ασκήσεις ισορροπίας για τα παιδιά μόνο αυτή τη φορά. Ενδιαφέρον. Γελάνε τα παιδιά, γελάνε και οι γονείς – μη χάσουμε την ευκαιρία βλέπετε να τα μιμούμαστε και εμείς.
Υπομονετικά περιμένω να συνεννοηθούν ποιοι θα μιλήσουν. Δεν μου αρέσει να εισβάλω σε «χώρους», χωρίς να μου δώσουν το οκ. Λάθος, σκέφτομαι. Εκ των υστέρων αυτή τη φορά.

«Η κοινότητα που χρησιμοποιεί το πάρκο έχει χάσει την εμπιστοσύνη της σε οποιοδήποτε χειρισμό κάνει ο δήμος, γιατί έχει δείξει ότι δεν κάνει τα πράγματα με τρόπο φιλικό προς τον χρήστη. Τα πάρκο λειτουργεί και είναι ζωντανό. Δε θέλει κάνεις να αλλάξει η χρήση του γιατί δεν εμπιστεύεται ότι θα είναι για καλό, είναι πολύ πιθανό να λειτουργήσει χειρότερα» μου λέει η Έλλη και δεν μπορώ να διαφωνήσω μαζί της ότι η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι το μείζον.

Αναφέρει δε, για να ισχυροποιήσει την άποψή της, και τα πρόσφατα περιστατικά με την κοπή δέντρων στην Ίδης και την Βίγλα και μιλά για προσπάθεια «εμπορευματοποίησης του πάρκου».
Όπως είχα προφανώς υποψιαστεί, μου επιβεβαιώνει πως «το φάσμα των απόψεων μέσα στις Φυλές του Πάρκου είαναι πολύ μεγάλο» και όταν την ρωτάω με σαφή διάθεση να προκαλέσω κάποια αντίδραση για το εγχείρημα της αυτοδιαχείρισης και πόσο έτοιμες είναι οι φυλές για αυτό, απαντά ειλικρινώς «δεν είμαστε έτοιμοι αλλά θέλω να πιστεύω ότι θα γίνουμε. Ποτέ δεν είσαι πλήρως έτοιμος, γίνεσαι στην πράξη. Τα συνθήματα λένε «στον δρόμο, γεννιούνται συνειδήσεις». Ζήτημα για εμάς είναι να αλλάξουμε και τη συνολικότερη εικόνα και σχέση των δημοτών μέσα στο Ηράκλειο. Δεν ασχολούμαστε μόνο με το Πάρκο. Γίνεται ένα κύμα gentrification στο Ηράκλειο, που το Πάρκο είναι ένα μικρό του μόνο κομματάκι. Ελπίζω να ενώσουμε αυτόν τον αγώνα και με άλλους που γίνονται, όπως στον Λάκκο – που δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω καν απερισκεψία αυτό που έγινε με τις κατεδαφίσεις αλλά πρόκειται για ένα οικτρό παράδειγμα του πώς να κάνεις διαγραφή της ομορφιάς που θα μπορούσε δυνητικά να έχει αυτή η πόλη. Εκεί είναι η ομορφιά της και ο χαρακτήρας της”.

Τη συζήτησή μου με την Έλλη παρακολουθεί η κα.Χρυσάνθη. Δεν ξέρω αν έχουν κάποια σχέση οι δύο τους, συγγενική ή φιλική και δεν με ενδιαφέρει κιόλας. Αυτό είναι κάτι για το οποίο δεν θα επανέλθω. Αντιλαμβάνομαι όμως ότι κάτι θέλει να πει, να μιλήσει και το ζητάει από μόνη της, γεγονός που με ευχαριστεί, αν σκεφτεί κανείς ότι δύο ώρες τώρα ζητάω από φύλαρχους και μη, να μιλήσουν επωνύμως αλλά οι περισσότεροι όλο και κάτι σπουδαιότερο έχουν να κάνουν.

“Θα λυπηθούμε πολύ αν εδώ στο Πάρκο Γεωργιάδη γίνει ένα εντυπωσιακό έργο βιτρίνας” και μετρώ το βάρος της λέξης “λύπη”μέσα σε όλη αυτή την αντίδραση και αντιπαράθεση.

Παλιά Ηρακλειώτισσα η κα. Χρυσάνθη αναπολεί τα παιδικά της χρόνια που πέρασε στο Πάρκο Γεωργιάδη. Στέκεται με έμφαση όμως στους πολίτες, στους κατοίκους της πόλης που αισθάνονται όπως λέει “παραγκωνισμένοι”. Αναπολεί επίσης την (παλιά) Πλατεία Ελευθερίας πριν γίνει “νεκροταφείο για να κάνουν πατίνι τα παιδάκια και να γλιστράνε οι γέροι τον χειμώνα”. Κάτι θέλει να πει με όλα αυτά. Και το λέει πολύ καθαρά. “Οι Έλληνες έχουμε την κακή συνήθεια να γκρινιάζουμε κατόπιν εορτής. Δεν είχαμε καταλάβει τη δύναμη ότι θα μπορούσαμε να παρέμβουμε πριν γίνει κάτι. Και αυτό τώρα αλλάζει” καταλήγει και πάλι δεν μπορώ να διαφωνήσω. Γιατί αν κάτι βγαίνει σίγουρα από όλη αυτή την ιστορία, είναι το θετικό γεγονός ότι ο Ηρακλειώτης πλέον απαιτεί (και καλά κάνει) ενημέρωση, σηκώνεται από τον καναπέ του, κινητοποιείται. Θα ήθελα λίγη περισσότερη κινητοποίηση και εκτός social media αλλά τι ξέρω εγώ απο αυτά;
Η κα. Χρυσάνθη με επαναφέρει στην τάξη, όταν εκφράζει βεβαιότητα ότι αυτή τη φορά η αντίδραση του κόσμου θα πιάσει τόπο. Την ίδια βεβαιότητα εκφράζει και για το αποτέλεσμα στο αναπλασμένο Πάρκο Γεωργιάδη. “Είμαστε σίγουροι 90% ότι αυτό που θα προκύψει θα είναι εντελώς έξω από αυτά που ονειρευόμαστε” λέει και κοιτώντας προς Λότζια μεριά τονίζει πως “τους κατοίκους μια πόλης πρέπει να τους περιλαμβάνεις όταν σχεδιάζεις πράγματα για την πόλη, γιατί εκείνοι ξέρουν τα θέλω τους, τις ανάγκες τους τα οράματά τους για έναν χώρο όπως το πάρκο”. Με εντυπωσιάζει πάντως ότι την ίδια στιγμή δεν βάζει στο ίδιο καζάνι όσους βρίσκονται στο απέναντι πεζοδρόμιο. “Δεν κατακρίνω όλους όσοι συμμετέχουν στα κοινά γιατί και αυτοί πέφτουν θύματα της ανάγκης να κάνουν κάτι εντυπωσιακό, λαμπερό και γυαλιστερό αλλά που θα είναι καταστροφικό για την καθημερινότητας μας”.

…”και εάν όντως υπάρχει ένα μεγαλεπήβολο πλάνο, που λέμε οι πιο δύσπιστοι εξ ημών, στο μυαλό κάποιων να γίνει το Πάρκο Γεωργιάδη ένα φοβερά αποστειρωμένο πάρκο με γκαζόν και πολύχρωμα λουλουδάκια και τεράστια κυριλέ καφετέρια, τότε αυτό νομίζω ότι δεν θα γίνει”.

“Θα λυπηθούμε πολύ αν εδώ στο Πάρκο Γεωργιάδη γίνει ένα εντυπωσιακό έργο βιτρίνας” και μετρώ το βάρος της λέξης “λύπη”μέσα σε όλη αυτή την αντίδραση και αντιπαράθεση. Λυπάμαι που δεν άκουσα πιο συχνά αυτή τη λέξη, τις ώρες που είμαι εδώ.

Καταλήγω να κάθομαι σε ένα πεζουλάκι με την Ηλέκτρα. Τώρα, γιατί σε πεζουλάκι και όχι σε παγκάκι μη με ρωτήσετε. Λάθος, σκέφτομαι, γιατί είμαι και μιας ηλικίας. Πάλι εκ των υστέρων όμως. Η Ηλέκτρα, με ξέρει. Λέμε τώρα δηλαδή ότι με ξέρει, κοινώς δεν της είμαι παντελώς άγνωστη όπως στους υπόλοιπους. Αν και η αλήθεια ειναι ότι κυκλοφόρησε γρήγορα το νέο ότι εγώ ήμουν αυτή που πήρα την συνέντευξη του Αντιδημάρχου Τεχνικών Έργων Γιάννη Αναστασάκη για τη Μεσόγειο.

Η Ηλέκτρα με πάει πίσω και στην εποχή που το Πάρκο ήταν επικίνδυνο. Δεν το έχω γνωρίσει έτσι, όπως δεν έχω και προσωπική δημοσιογραφική γνώμη για το τι έγινε το 2010 “όταν ο Κουράκης πήρε πίσω λόγω αντίστοιχης κινητοποίησης τα σχέδια του να κάνει το Πάρκο Γεωργιάδη παρκινγκ”. Στέκεται πολύ στην μελέτη και τα ερωτηματικά που έχει αυτή δημιουργήσει, για την κοπή ξερών δέντρων – “ποιος το υπογράφει αυτό; η Υπηρεσία Πρασίνου που έχει ένα μόνο γεωπόνο” , τις φυτεύσεις χαμηλών φυτών – τα πολύχρωμα λουλουδάκια που θέλουν ήλιο λέει η Ηλέκτρα, μεγαλώνουν και υπο σκιά, λέει ο Δήμος.
Η συζήτηση μοιραία στρέφεται πάλι γύρω από την έλλειψη εμπιστοσύνης και την δυσπιστία απέναντι σε όλες τις δημοτικές αρχές. “Υπάρχει διαχρονικά μια αντίληψη ότι δεν είμαι υποχρεωμένος να ενημερώσω κανέναν και για τίποτα ή ότι εγώ είμαι ο ειδήμων και βάζω τις υπογραφές γιατί με εξέλεξαν οι δημότες. Δεν υπάρχει η κουλτούρα της διαβούλευσης, του συναποφασίζειν, ότι οι πολίτες είναι ενεργό κομμάτι της πόλης”.

Και πάμε και στα τωρινά – φουντώνει η Ηλέκτρα, σκέφτεται και την συνέντευξη Αναστασάκη βλέπεις. “Στην τελική κ.Λαμπρινέ και κ. Αναστασάκη εκλέχθηκες με βάση το όραμα σου τάχα μου δήθεν για την πόλη μου, με σημαία τις διαβουλεύσεις και το πάρε- δώσε με τους κατοίκους και με το μότο ότι η Λότζια θα είναι ανοιχτή. Ο ελιτισμός που βγάζει και αυτή η δημοτική παράταξη, η οποία στηλίτευε τον Κουράκη για το ίδιο πράγμα, προκαλεί εκνευρισμό στους πολίτες” καταλήγει.
Να τος πάλι ο Γιάννης Κουράκης στην συζήτηση. “Όχι δεν είμαστε οπαδοί του προηγούμενου καθεστώτος” μου λέει και αντιλαμβάνομαι (άσχετο αλλά σημαντικό) ότι ο καιρός άλλαξε. Άρχισε να φυσάει.

Θα καταλήξει κάπου όλο αυτό; την ρωτάω γιατί μπορεί να ακούγεται απλοϊκό το ερώτημα αλλά εμένα με ταλαιπωρεί.
“Θα δείξει που θα καταλήξει. Το λιγότερο που έχει βγάλει αυτή η αντίδραση και κινητοποίηση του κόσμου είναι ότι έχουν αρχίσει λίγο και μαζεύονται στην Υπηρεσία Πρασίνου για το τι κόβουν και με τι διαδικασίες”. Πολύ σημαντικό και αυτό λέω και όχι απλά για να φανώ ευγενική.

…”και εάν όντως υπάρχει ένα μεγαλεπήβολο πλάνο, που λέμε οι πιο δύσπιστοι εξ ημών, στο μυαλό κάποιων να γίνει το Πάρκο Γεωργιάδη ένα φοβερά αποστειρωμένο πάρκο με γκαζόν και πολύχρωμα λουλουδάκια και τεράστια κυριλέ καφετέρια, τότε αυτό νομίζω ότι δεν θα γίνει”.

Το άμεσο μέλλλον θα δείξει. Πιθανολογώ ότι κάπου εδώ τριγύρω θα είμαστε όλοι για να τα ξαναπούμε. Εως τότε θα έχει δείξει φαντάζομαι και αν ο Δήμαρχος είναι – όπως τον κατηγορούν – και εργολάβος.

Comments

  1. χατζηγιαννακης γιαννης    

    επιτελους ενα κειμενο για την υποθεση του παρκου!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *