Καλή η παροχή υπηρεσιών αλλά…

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Η Κρήτη, όπως και όλη η Ελλάδα, έχει γεμίσει καφετέριες, τυροπιτάδικα και ξενοδοχεία.

Πλέον τα νέα παιδιά στρέφονται σε δουλειές όπως το να γίνουν Σεφ ή Μπαρίστας, λέξεις ξενόφερτες οι οποίες δίνουν στο επάγγελμα του μάγειρα και του καφετζή μια άλλη αίσθηση γκλαμουριάς.

Η κυβερνητική πολιτική των τελευταίων τουλάχιστον 10 ετών, στην αδυναμία της να δημιουργήσει καινούργιους τομείς ανάπτυξης που έχουν σχέση με την ναυτιλία, την βιομηχανία και γενικά με το βαρύ οικονομικό οπλοστάσιο ενός ισχυρού κράτους, προπαγανδίζουν την ιδέα ότι ο τουρισμός είναι η βαριά βιομηχανία της χώρας.

Όμως σκεφτείτε, αν αναλογιστούμε όλες αυτές τις δουλειές που και αξιοπρεπείς είναι και δύσκολες, θα δούμε ότι όλες έχουν να κάνουν με παροχή υπηρεσιών και καθόλου με την παραγωγή.

Αυτή την στιγμή το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού του τόπου στην ουσία εκπαιδεύεται στο να σερβίρει τουρίστες ή εγχώριους πελάτες οι οποίοι οι και αυτοί με την σειρά τους εξυπηρετούν ανάλογες ανάγκες στις δικές τους δουλειές.

Κάνοντας μια βόλτα στο κέντρο του Ηρακλείου θα διαπιστώσει κανείς ότι όλα τα εμπορικά καταστήματα, έχουν να κάνουν με ρούχα, παπούτσια και άλλα ανάλογα είδη όπως καλλυντικά κλπ, τα περισσότερα των οποίων είναι εισαγόμενα,

Πλέον σε αυτόν τον τόπο τα επαγγέλματα παραγωγής πρώτων υλών ή γενικά κάθε είδους παραγωγής έχουν σχεδόν εξαλειφθεί.

Είναι καλή η παροχή υπηρεσιών σίγουρα όμως αν δεν υπάρχει παραγωγή σαν βάση, τότε η σκέτη παροχή υπηρεσιών σε καθιστά αδύναμο και απόλυτα εξαρτημένο από αυτόν που θα παράγει την πρώτη ύλη που εσύ θα χρησιμοποιήσεις στην υπηρεσία σου και επίσης σε καθιστά, έρμαιο της επιλογής του.

Πλέον τα νέα παιδιά στρέφονται σε δουλειές όπως το να γίνουν Σεφ ή Μπαρίστας, λέξεις ξενόφερτες οι οποίες δίνουν στο επάγγελμα του μάγειρα και του καφετζή μια άλλη αίσθηση γκλαμουριάς.

Η Κρήτη είναι ένα υπέροχο νησί, με τεράστια ιστορία και τεράστιο φυσικό και πολιτισμικό πλούτο, και είναι φυσικό να είναι ένας από τους κυριότερους παγκοσμίως τουριστικούς προορισμούς.

Όμως, αν αναλογιστούμε την ιστορία αλλά και την σύγχρονη πραγματικότητα θα καταλάβουμε ότι ένας τόπος ή ένα κράτος, αν θέλει να έχει ισχύ και οικονομική δύναμη δεν δίνει το μεγαλύτερο βάρος της δυναμικής του στον τουρισμό ο οποίος επαφίεται στην χαλαρή επιλογή προτίμησης ενός τρίτου, αλλά στην πραγματικά βαριά βιομηχανία που έχει να κάνει με την εξόρυξη και την παραγωγή πρώτων υλών, καθώς και στο διαμετακομιστικό εμπόριο.

Όλα τα ισχυρά κράτη δίνουν έμφαση στον τουρισμό αλλά είναι μια δευτερεύουσα κατηγορία απασχόλησης και ποτέ δεν πάει στην πρώτη γραμμή.

Αν λοιπόν μείνουμε σε αυτό θα είμαστε πάντα εξαιρετικά ευάλωτοι ως οικονομία και ποτέ δεν θα μπορέσουμε να ανακάμψουμε οικονομικά.

Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι οι μεγαλύτερες ξενοδοχειακές μονάδες του νησιού ανήκουν σε ξένα τραστς και τα χρήματα αυτά φεύγουν κατευθείαν στο εξωτερικό την ώρα που οι μισθοί των υπαλλήλων πέφτουν χρόνο με τον χρόνο.

Αν συνεχίσει αυτή η κατάσταση, σε λίγο το απόλυτο μονοπώλιο που θα επιβληθεί θα καταστήσει εμάς απλούς, αναλώσιμους πολίτες, οι οποίοι δεν θα δικαιούνται να ομιλούν.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *