Ιδανική ερωμένη

Γιώργος Χρηστάκης
Γιώργος Χρηστάκης

Στου φόβου τα παγωμένα σταυροδρόμια… στης μεγάλης ήττας το σπαραγμό…

εκεί βρίσκεται …

Μορφή άυλη, ιδανική των αισθήσεων και των ερώτων…

Μια μορφή που θα βρίσκεται πάντα εκεί δίπλα μας, δίπλα στο προσκέφαλο των εφήμερων ερώτων που κατατρώγουν τη σάρκα και ρουφούν το αίμα μας.

Μια μορφή που θα μας ακολουθεί πάντα ως πέρα στο επέκεινα, στο άγριο χάδι του φτερού του γερακιού.

Η ύπαρξή της είναι αναγκαία γιατί το ιδανικό το χρειαζόμαστε για να εξελίξουμε την ανικανοποίητη ανθρώπινη φύση μας.

Εκείνη η άφθαρτη θα μένει πάντα εκεί απρόσιτη, να κολυμπά στα ίδια νερά, ξορκίζοντας τη ματαιότητα του κόσμου μας.. Αυτή που θα μας σώσει από την ήττα όταν όλα θα μοιάζουν να έχουν χαθεί… Απρόσκλητη, αιθέρια …. Μαγνήτης των προσδοκιών και των ευσεβών μας πόθων… Λύτρωση στο χαμό μας..

Ακούραστη κοντά μας, ιερό προσωπείο που τραγουδά στη γλώσσα των πουλιών και πίνει νερό αθάνατο απ’ τις πηγές της Στύγας…

Αυτή που θα χαιδεύει τους εγωισμούς, τις ζήλειες και τα πάθη μας, στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, όταν το ανικανοποίητο θα μας έχει ταπεινώσει…

Του τίμιου κυνηγού το χρέος θα μένει εκεί για να θυμίζει…

Της λέαινας φορώντας την προβιά να μας ζεστάνει και να μας κρύψει απ’ το θανατικό αγέρι που φυσά γύρω μας… όταν ο κυρίαρχος έρωτας μας έχει αποκάμει… γιατί το ξέρει πως τίποτ’ άλλο δεν μπορεί να πάρει την ψυχή μας παρά μόνο Εκείνη…

Οδηγός στη Μεγάλη μας λύτρωση, στο έξω φως… να δίνει δύναμη στην κατάλληλη στιγμή να βρούμε το νόμισμα να πληρώσουμε τον βαρκάρη..

Ιδανική ερωμένη καταδικασμένη απ’ τη μοίρα να μείνεις για πάντα ανέραστη… καταδικασμένος κι εγώ μαζί σου να μην σ’ αγγίξω ποτέ…

Κι αν ποτέ ταιριάξει να συναντηθούμε, κι αν ποτέ νιώσεις για μια στιγμή το τρυφερό μου χάδι…. Θα χαθείς, θα γίνεις σκόνη, θα σκορπιστείς στο σύμπαν … κι εκείνο θα σε ξαναγεννήσει πάντα θα σε ξαναγεννά…

Γιατί είσαι η προστάτιδα του ιδανικού ανεκπλήρωτου εκείνου που οδηγεί στο θάνατο η στην αιώνια τιμωρία… Γιατί λούζεσαι με το πιο γλυκό και δυνατό φως της φύσης … γιατί θα τριγυρίζεις με τα μαλλιά λυτά ν’ ανεμίζουν στο χάδι της κάθε μου αναπνοής…

Γιατί θα είσαι εκεί να εξιδανικεύεις την ήττα μου, να σταματήσεις τη ροή στο αίμα μου, ν’ αλλάξεις το ρυθμό των χτύπων της καρδιάς μου… να βασανίζεις και να τιμωρείς το νου…….

Ιδανική ερωμένη, υπέροχη βασίλισσα της αναπόφευκτης αιώνιας απουσίας σου… και της λυτρωτικής, της μοιραίας σου αόρατης παρουσίας…

Ιδανική ερωμένη, θα κοιμάσαι πάντα στην άκρη στο προσκέφαλό μου, θ’ αναρριχάσαι αιώνια στις απότομες της ψυχής μου πλαγιές… Αέναη, άσβεστη, με όλα σου τα αρώματα και τα γλυκά σου φτερουγίσματα, νεράιδα του κόσμου εσύ..

Θα μείνεις πάντα κοντά μου, στη ζωή και στο θάνατο, να μου τραγουδάς τη γλυκιά μελωδία της ματαιότητας, της ζωής και του έρωτα…

Και τότε κάτω απ’ τις σκιές του δειλινού, θα πιούμε σ’ ολόχρυση κούπα το κρασί του ιδανικού, ν’ αστράψουνε τα μάτια μας από τη μέθη της ζωής και του έρωτα, να καλέσουμε τον όμορφο Απόλλωνα, τον «τρελό» Διόνυσο και τη σοφή Αθηνά, και να γεμίσουμε τα χείλη μας φιλιά… κι ας μείνει μόνο η αιώνια , ιδανική μορφή σου, σφράγισμα των χρωμάτων της φύσης στον καθαρό ουρανό….

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Η ύπαρξή της είναι αναγκαία γιατί το ιδανικό το χρειαζόμαστε για να εξελίξουμε την ανικανοποίητη ανθρώπινη φύση μας

    Έχετε μεγάλη αγάπη με τα ιδανικά σε αυτό το site τελικά.
    Αναρωτιέμαι μερικές φορές μήπως αυτή «η αναζήτηση του ιδανικού» είναι τελείως μούφα και είναι απλά μια δικαιολογία για να καλυφθεί η «ανικανοποίητη ανθρώπινη φύση» κάποιων.

    Θα κάνω την ίδια ερώτηση που έκανα και σε έναν φίλο μου, όταν ήμασταν έφηβοι και έψαχνε και αυτός για ιδανικές καταστάσεις: «Κάτσε ρε, καλά όλα αυτά, αλλά εσύ τι έχεις να προσφέρεις σε αυτή την ιδανική γυναίκα που ψάχνεις; Γιατί μια ιδανική γυναίκα τέτοιας αξίας να γυρίσει να κοιτάξει εσένα, όταν δεν είσαι και εσύ ιδανικός;»

    Δεν του άρεσε η ερώτηση, αλλά παραταύτα ο χρόνος του έδειξε οτι θα έπρεπε να την είχε πάρει πολύ σοβαρά υπόψιν.

    1. Βασίλης Μαρ.    

      Είναι μούφα η αναζήτηση του ιδανικού; Χμμμμ ιδανικά δεν έχουν τα πρόβατα, ως εκ τούτου μένουν στάσιμα. Χόρτο έβοσκαν, χόρτο βόσκουν, χόρτο θα βόσκουν αιώνια.

      1. Oraia ta lete re    

        Μπερδεύεις το καλύτερο ή την εφεύρεση ή την αναζήτηση της βελτίωσης με το ιδανικό. Τα τρία πρώτα είναι «μια χαρά» γιατί είναι εφικτά, το ιδανικό είναι «μούφα» γιατί είναι ανέφικτο.

        Απλή πρακτική εφαρμογή, στο θέμα που αναφέρεται το κείμενο;
        Το ιδανικό για αρκετούς θα ήταν να βρουν μια γυναίκα όμορφη, με λεφτά, μόρφωση, καλλιέργεια, να αγαπάει μόνο εσένα, να θέλει να κάνει και να μεγαλώσει παιδιά όσο εσύ «βολτάρεις» και να μην σε φορτώνει με υποχρεώσεις. Τέτοια γυναίκα ήθελε ο φίλος μου που προανέφερα.
        Έλα όμως που δεν υπάρχουν. Γιατί αυτή η γυναίκα θα έπρεπε να είναι και το ιδανικό κορόϊδο για να έχει όλα αυτά και να στραβωθεί να πάρει έναν απλό άνθρωπο που δεν έχει αντίστοιχα προσόντα.
        Άρα τι κάνεις; Συμβιβάζεσαι. Με μια καλή γυναίκα (όσο σου αξίζει), αλλά σίγουρα όχι «ιδανική»

        Μια πρακτική εφαρμογή γενικότερα;
        Το ιδανικό θα ήταν να μην υπάρχει φτώχεια, πόλεμοι και όλοι να μην δουλεύουμε και να έχουμε λεφτά να κάνουμε ότι θέλουμε με την ζωή μας και άλλα τέτοια πολλά όμορφα.
        Ε, δεν χρειάζεται να αναφέρω οτι κάτι τέτοιο δεν γίνεται και οτι συμβιβαζόμαστε με λιγότερα. Κοιτάξτε γύρω σας. :p

        1. Βασίλης Μαρ.    

          Συμβιβάστηκα κι εγώ κάποτε. Συμβιβαστήκαμε όλοι. Μόνο που δεν ξέρω τι καταλάβαμε. Μπορώ μεν τώρα να κάθομαι και να ψάχνω άλλοθι, σαν εσένα. Αλλά δε θα πάρω, ευχαριστώ.

  2. Oraia ta lete re    

    > Συμβιβάστηκα κι εγώ κάποτε. Συμβιβαστήκαμε όλοι. Μόνο που δεν ξέρω τι καταλάβαμε. Μπορώ μεν τώρα να κάθομαι και να ψάχνω άλλοθι, σαν εσένα.

    χαχαχα, ε, όχι δα.
    Υπάρχουν πάντα και άλλες επιλογές (ή έστω διαβαθμίσεις), εγώ απλά αναφέρω τις πιο συνηθισμένες, όχι τις επιλογές που έκανα εγώ ο ίδιος. 🙂

    Σε αυτά τα πλαίσια, νομίζω πως το ηθικό δίδαγμα των συμβιβασμών ήταν οτι δεν θα έπρεπε να έχουν γίνει με τόση βιασύνη ή οτι τουλάχιστον θα έπρεπε να είχε γίνει καλύτερη επιλογή.

    Αν πάω να φτιάξω φαγητό και δεν βάλω αλάτι απο την βιασύνη μου, δεν μου φταίει το αλάτι, αλλά εγώ που δεν το έβαλα. Έτσι είναι και οι συμβιβασμοί. Δεν θέλουν βιασύνη.

    Από εκεί κι έπειτα δεν ψάχνω για κανένα άλλοθι, έτσι είναι οι άνθρωποι: Όντα κοινωνικά και για να ζήσεις μέσα σε μια κοινωνία πρέπει να κάνεις και υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Άλλοι συμβιβάζονται περισσότερο, άλλοι λιγότερο και εκεί είναι που έρχονται οι όποιες άλλες επιλογές. Αν θέλεις να είσαι πλήρως ασυμβίβαστος, και αυτό είναι μια επιλογή, αλλά θα πρέπει να είσαι αναχωρητής και έξω απο την κοινωνία.

    > Αλλά δε θα πάρω, ευχαριστώ.

    Απ’οσο είπες πήρες ήδη. 🙂

    1. Βασίλης Μαρ.    

      Πρέπει, πρέπει, θα έπρεπε… Κατά τη γνώμη σου όλα αυτά τα πρέπει, ε;

      1. Oraia ta lete re    

        > Κατά τη γνώμη σου όλα αυτά τα πρέπει, ε;

        Κάποια απο αυτά, προφανώς ναι.
        Κάποια απο αυτά, προφανώς όχι.
        Επι παραδείγματι, το τελευταίο με το οτι θα πρέπει να είσαι αναχωρητής για να είσαι πλήρως ασυμβίβαστος, αυτό είναι απλά μια πραγματικότητα που την έχουν παρατηρήσει και άλλοι. Άμα δεν σας αρέσουν οι δικές μου διατυπώσεις επ’αυτου νομίζω ο Ρουσσώ το ίδιο έγραφε και στο «Κοινωνικό Συμβόλαιο», ότι ο άνθρωπος έχει ανταλλάξει την ελευθερία του για την δημιουργία της κοινωνίας.

        Αρκετοί πάνε π.χ. στην επαρχία ή σε κτήματα ή σε βουνά και ζούνε μακρυά από τα χωριά και τις πόλεις, αλλά είναι ακόμη μέσα στην κοινωνία. Ακόμη πάνε και ψωνίζουν, ακόμη βγάζουν λεφτά, ακόμη αλληλεπιδρούν με τους άλλους ανθρώπους. Άρα ακόμη κάνουν συμβιβασμούς. Δεν νομίζω να λέω κάτι περίεργο.

  3. Γιώργος Χρηστάκης

    Γιώργος Χρηστάκης    

    Νομίζω πως οι σχολιασμοί του ωραία τα λέτε συμπυκνώνονται στην φράση: «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης»… Χριστιανοκεντρική δεν λέω… μα έχει κι αυτή τα δίκια της… Τα ιδανικά για να τα αναζητήσεις πρέπει πρώτα να τα αναγνωρίσεις…. Τα ελλείμματα ιδανικών και οραμάτων είναι τα θεμελιώδη γνωρίσματα της άνευ επιστροφής παρακμής και της πλήρους απαξίωσης των ανθρώπινων σχέσεων. Δηλαδή ακριβώς της εποχής που ζούμε σε όλα τα επίπεδα….

    1. Oraia ta lete re    

      > Νομίζω πως οι σχολιασμοί του ωραία τα λέτε συμπυκνώνονται στην φράση: «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης»

      Αν έπρεπε να το συμπυκνώσω μάλλον θα έλεγα οτι : «Καλό είναι να ονειρεύεσαι, αλλά καλό είναι να είσαι και χαρούμενος με αυτά που ήδη έχεις». Είναι μια λεπτή ισορροπία, αλλά αρκετά χρήσιμη.

      > Τα ελλείμματα ιδανικών και οραμάτων είναι τα θεμελιώδη γνωρίσματα της άνευ επιστροφής παρακμής και της πλήρους απαξίωσης των ανθρώπινων σχέσεων. Δηλαδή ακριβώς της εποχής που ζούμε σε όλα τα επίπεδα….

      Δεν νομίζω οτι μας λείπουν τα «ιδανικά και τα οράματα», απλά έχουμε «ιδανικά και οράματα» που οδηγούν στην παρακμή.
      Ένα τέτοιο «ιδανικό»; Να βγάζουμε λεφτά χωρίς να παράγουμε τίποτα.
      Άλλο ένα τέτοιο «ιδανικό»; Να έχουμε σχέσεις που να είναι σχεδιασμένες μόνο για την δική μας αποκλειστική ευχαρίστηση και όταν έρχονται τα δύσκολα να είναι disposable και «πάμε γι’άλλα» σαν να μην τρέχει τίποτα.
      Άλλο ένα τέτοιο «ιδανικό»; Να υπάρχει πάντα κάποιος άλλος που να φταίει για όλα μας τα λάθη ή την δυστυχία μας και εμείς να είμαστε αιωνίως κατατρεγμένα θύματα των κακών περιστάσεων και ποτέ φταίχτες ή υπεύθυνοι για οτιδήποτε. Ούτε καν για τον ίδιο μας τον εαυτό.

      έχουμε και άλλα τέτοια «ιδανικά» πολλά σαν κοινωνία. Απλά τα περισσότερα είναι αρνητικά «ιδανικά».

  4. Γιώργος Χρηστάκης

    Γιώργος Χρηστάκης    

    «Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα
    του ΩΡΑΙΟΥ, του ΜΕΓΑΛΟΥ και τ’ ΑΛΗΘΙΝΟΥ
    Κατέβα, φανερώσου κι άστραψε εδώ πέρα
    στη δόξα της δικής σου γης και τ’ ουρανού»

    Από τον Ολυμπιακό ύμνο
    Στίχοι: Κωστής Παλαμάς
    Σύνθεση: Σπύρος Σαμάρας

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.