Θυσιάζεται για τον ανεπρόκοπο, η κακομοίρα!

Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

«Θυσιάζεται για τον ανεπρόκοπο, η κακομοίρα!»

Όχι. Ακολούθησε απλώς τις διαταγές του συμπαθητικού νεύρου της, την πηγή των ζωτικών ενεργειών της, οι οποίες αν δεν επρόκειτο για τον συγκεκριμένο «ανεπρόκοπο», αλλά για κάποιον άλλο ανεπρόκοπο, κάποιον τυχαίο, θα έκαναν ανταρσία.

Όμως επειδή ήταν Αυτός ο «ανεπρόκοπος» και όχι κάποιος άλλος, κάποιος τυχαίος, ξαφνικά και απροσδόκητα, μεγάλωσε η δύναμή της.

Επειδή οι άνθρωποι δεν μπορούν να κατανοήσουν αυτό, το αυτονόητο…το λένε «θυσία».

Και δεν μπορούν να το κατανοήσουν, επειδή δεν μπορούν να φανταστούν την περίσσεια ζωτική ενέργεια που ρέει μέσα στην «θυσιαζόμενη».

Δεν ξέρουν, δεν μπορούν να συλλάβουν πως, η «θυσία» είναι γι’ αυτήν η πηγή της υγείας της και της νεότητάς της.

Να προσφέρεις 5 δραχμές από αγάπη και πεποίθηση είναι πολύ πιο ανώτερο και φυσικά πολύ πιο αναζωογονητικό από το να προσφέρεις 1000 δραχμές από υποχρέωση, με αδιαφορία.

Η θυσία είναι μια μορφή ανώτερου εγωισμού, τολμώ να πω:

«Είναι πιο ωφέλιμο να ζω για εκείνον, παρά για μένα», υπαγορεύει ο εγωϊσμός, «όμως είναι σημαντικό να είναι ο κατάλληλος… για την θεραπεία», συνεχίζει, «δεν είναι υγιές να θυσιάζομαι για κάποιον τυχαίο», καταλήγει.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Επειδή οι άνθρωποι δεν μπορούν να κατανοήσουν αυτό, το αυτονόητο…το λένε «θυσία».

    Το κατανοούν, αλλά εξακολουθούν, πολύ σωστά, να το λένε θυσία.

    Κάποτε ένας φίλος μου (που ήτανε μοναχοπαίδι) γκρίνιαζε για τους γονείς του, οτι είναι τσιγκούνηδες και οτι δεν του δίνουνε αρκετά λεφτά να διασκεδάσει και οτι δουλεύουνε και αγχώνονται πολύ.
    «Όλα αυτά», του είπα, «τα κάνουνε για ΕΣΕΝΑ. Οι γονείς σου ανταλλάξανε τα νιάτα τους με ΕΣΕΝΑ, θα μπορούσανε άνετα τόσα χρόνια που σε μεγαλώνουνε και έχουνε ξοδέψει ένα τελάρο λεφτά και ένα καφάσι χρόνο απο την ζωή τους, να έχουνε φάει τα λεφτά τους σε ταξίδια και διασκεδάσεις και να μην αγχώνονται καθόλου».

    Με κοίταζε περίεργα. Λογικό μου φαίνεται. Είναι δύσκολο να μετατρέψεις στο μυαλό σου κάτι το οποίο το θεωρείς ΔΙΚΑΙΩΜΑ/ΠΡΟΝΟΜΙΟ σε αυτό που πραγματικά είναι. Μια ΘΥΣΙΑ του χρόνου και του κόπου κάποιου άλλου για να σε μεγαλώσει/φροντίσει/υποστηρίξει.

    Το οτι κάποιοι το κάνουν αυτό ΗΘΕΛΗΜΕΝΑ είναι που κάνει την χρήση της λέξης «θυσία» ορθή.
    Αυτοί που χρησιμοποιούν λάθος την λέξη και έχουνε μπερδέψει τον κόσμο έχουν άλλους σκοπούς. Σου λέει ο άλλος «οι θυσίες του ελληνικού λαού». Όχι φίλε, «θυσία» είναι κάτι το οποίο το κάνεις απο μόνος σου και απο την καλοσύνη σου, αυτό εκεί για το οποίο μιλατε είναι απλά «υποχρεωτική ζημιά». Δεν είναι τα ίδια πράγματα και δεν πρέπει να συγχέονται.

    1. Άνα Ζουμάνη    

      Συμφωνώ με την προσέγγισή σου. Όταν η «θυσία» δεν είναι επιλογή, συνειδητή ή ασυνείδητη, είναι βιασμός και αυτοκαταστροφή.
      Όμως εδώ αναφερόμαστε στην «θυσία» με αντάλλαγμα «εσωτερικό», γι’ αυτό λέμε πως πρόκειται για μια μορφή ανώτερου εγωισμού. Βλέπε και την επιγραφή επί των Θερμοπυλών.
      Είναι έγκλημα προς τον εαυτό να σπέρνεις στις πέτρες.
      Όσον αφορά τους γονείς που θυσιάζονται για τα παιδιά του, υποψιάζομαι πως και αυτοί ανταμοίβονται με μια εσωτερική ικανοποίηση, στην καλύτερη περίπτωση, στην χειρότερη με το να κρατάνε τα παιδιά τους «υπό έλεγχο» να τα κρατάνε υποχρεωμένα.

      Άνα Ζουμάνη
      1. Oraia ta lete re    

        > Όμως εδώ αναφερόμαστε στην «θυσία» με αντάλλαγμα «εσωτερικό», γι’ αυτό λέμε πως πρόκειται για μια μορφή ανώτερου εγωισμού.

        Το ίδιο πράγμα είναι όμως και με το «εσωτερικό» αντάλλαγμα. Αν κάτι το κάνεις για να λάβεις κάποιο «αντάλλαγμα» ή «ήδονή/απόλαυση»(όπως αναφέρει ένα άλλο σχόλιο απο κάτω. Τι σόι θυσία είναι αυτή που οδηγεί στην απόλαυση, ένας θεός ξέρει), τότε δεν είναι «θυσία». Είναι απλά εμπόριο, ένα αλισβερίσι.

        Θυσία σημαίνει δίνω κάτι ή χωρίς αντάλλαγμα ή με το αντάλλαγμα να είναι πολύ μικρότερο απο την αξία αυτού του πράγματος που δίνω. Αυτός είναι ο ορισμός της λέξης σε αυτά τα πλαίσια. Κάποιος χάνει κάτι, για να κερδίσει κάποιος άλλος.

        Επι παραδείγματι, υπήρχε εδώ κάποτε μια οικογένεια, με δύο παιδιά. Ο πατέρας ήταν καθηγητής σε σχολείο, το ένα παιδί έγινε καθηγητής πανεπιστημίου και το άλλο είχε και αυτό διδακτορικό και πολλές σπουδές. Αυτά απο μόνα τους δεν λένε κάτι, αλλά και σαν οικογένεια ήταν μονιασμένοι, ευπροσήγοροι και πολύ αξιοσέβαστη. Τα χρόνια περάσανε, οι γονείς γεράσανε και αρρωστήσανε.
        Τα δύο παιδια μαζευτήκανε και αποφασίσανε οτι ένας θα μείνει εδώ να τους φροντίζει (και έμεινε χωρίς να σύζυγο και να κάνει οικογένεια ) και ο άλλος συνέχισε την ζωή του σαν καθηγητής πανεπιστημίου (και έκανε οικογένεια), ενώ ΕΙΧΑΝ τα χρήματα και μπορούσαν ΑΝΕΤΑ να πούνε «φεύγουμε και οι δύο, θα δίνουμε λεφτά σε κάποιους να φροντίζουνε τους γονείς μας». Αλλά αυτοί είπαν «οχι ξένα χέρια στους γονείς μας».

        Ο ένας απο τους δύο λοιπόν θυσίασε την καρίερα του, την διασκέδασή του αλλά και την προοπτική του να κάνει δική του οικογένεια για να φροντίσει τους γονείς του για παααααρα πολλά χρόνια (συμβόλαιο με τον Θεό δεν έχει κανένας) και δεν έλαβε πίσω πρακτικά τίποτα, εκτός απο την ηθική ικανοποίηση οτι έκανε αυτό που ο ίδιος θεωρούσε σωστό.

        Αυτό, εμείς που είμαστε απ’εξω, μπορούμε να το αποκαλέσουμε ΘΥΣΙΑ και δεν έχει ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ούτε με τον εγωϊσμό, ούτε με καμία απόλαυση/ηδονή (έλεος!). Ο άνθρωπος έδωσε τα πάντα οικειοθελώς και δεν πήρε πίσω τίποτα εκτός απο μία ηθική ικανοποίηση (πιο «εσωτερικό» όφελος δεν γίνεται). Εγώ τολμώ να πω οτι αυτό είναι ένα τεράστιο καλό για τον ίδιο (μεγάλη υπόθεση να ξέρεις οτι έκανες το σωστό. Κοιμάσαι ήσυχα τα βράδια), αλλά αντικειμενικά ο άνθρωπος έδωσε ότι έιχε και ότι μπορούσε και, σημειωτέον, χωρίς να βαρυγκομάει και να γκρινιάζει.

        > Όσον αφορά τους γονείς που θυσιάζονται για τα παιδιά του, υποψιάζομαι πως και αυτοί ανταμοίβονται με μια εσωτερική ικανοποίηση

        Σωστά, αλλά ανα βάλεις σε μια παλλάτζα 20-30 χρόνια άγχους, προσπαθειών και οικονομίας με την «ηθική ικανοποίηση» στο τέλος (που ΑΝ θα έρθει και αυτή) , ε, νομίζω οτι όσοι γονείς μπήκαν στην διαδικασία και μεγάλωσαν σωστά τα παιδιά τους έκαναν μια μεγάλη θυσία.

        Τώρα, άλλοι είναι τυχεροί και λαμβάνουν πίσω απο τα παιδιά τους και κάποια φροντίδα (όπως το παράδειγμα που έδωσα), άλλοι όχι. Η διαφορά σε αυτά τα πράγματα είναι αυτό που είπατε και εσείς, το να είναι επιλογή αλλά και ο σκοπός.

        Αν κάποιος κάνει παιδιά για να τον «γηροκομήσουνε» (υπάρχουν τέτοιοι) τότε αυτός δεν «θυσιάζεται» για τα παιδιά του, αλλά «επενδύει» σε αυτά (και είναι επένδυση υψηλου ρίσκου χεχεχε). Αν και τα παιδιά μείνουνε μόνο και μόνο για να τσιμπήσουνε καμιά κληρονομία, πάλι δεν υπάρχει θυσία. Σε αυτές τις περιπτώσεις και οι γονείς και τα παιδιά είναι εγωϊστές γιατί κοιτάνε μόνο το δικό τους μέλλον, πρακτικά, και στις πράξεις τους υπάρχει ΣΚΟΠΟΣ και ικανό ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑ στο τέλος.
        Αν κάποιος κάνει παιδιά γιατί χαίρεται να έχει οικογένεια και θέλει να δει τα παιδιά του να προκόβουνε, τότε αυτός «θυσιάζεται» για αυτά και αν τα παιδιά τους τύχει και θέλουν μετά να τους φροντίσουν, τότε και αυτοί θυσιάζουν ένα τμήμα απο την ζωή τους για να παρέχουν στους γονείς τους την απαραίτητη αγάπη στα στερνά τους. Εκεί δεν υπάρχει «ανταλλαγή», αλλά η ειλικρινής προσφορά της αγάπης. ΕΓΩΪΣΤΕΣ πάντως δεν μπορείς να τους πεις.

        Λεπτομέρειες, ίσως πει κάποιος.
        Ίσως και να είναι έτσι. Αλλά και έτσι να είναι, σίγουρα είναι σημαντικές λεπτομέρειες.

        1. Βασίλης Μαρ.    

          Υπάρχουν θυσίες χωρίς αντάλλαγμα; Πρακτικό παράδειγμα υπάρχει; Κατά την δική μου αντίληψη ακόμη και ο Ιησούς ανταμοίφθηκε. Με την αιώνια βασιλεία, αν δεν κάνω λάθος.

  2. Αναστασια    

    Η θυσία δεν ταυτίζεται με τον εγωισμό. Ειναι έννοια που εχει την αξια της μονο εαν γίνεται συνειδητά και με γνώση ολων αυτών που ηθελημένα στερείται καποιος για να προσφέρει σε άλλους ή σε άλλον. Επειδη δεν μπορεί να κανει αλλιώς. Δεν θα ειναι ο ίδιος καλα, για να το πω απλοϊκά, δεν θα ειναι ο εαυτός του. Γνωριζει δλδ οτι ακόμη κι αν αποφασίσει να μην θυσιαστεί, τα ¨κερδη ¨ του θα ειναι πίκρα, θα τον κάνουν δυστυχισμένο. Επειδη πονάει, επειδη αγαπάει, γι αυτο και προσφέρει…

  3. Τ.Η.

    Τ.Η.    

    Άνα συμφωνώ απόλυτα! Το να «θυσιάζεσαι» για τον κατάλληλο είναι μια υπέρτατη εγωιστική απόλαυση. Το να δίνεσαι με όλο σου το είναι, δεν είναι τελικά η ουσία της ηδονής;

  4. Stella    

    Πολύ όμορφο. Μόνο η θυσία από επιλογή αξίζει, αφού περιέχει μια εσωτερική αμοιβή. Όταν δηλαδή είναι θυσία και ταυτόχρονα δεν είναι.

  5. Oraia ta lete re    

    > Υπάρχουν θυσίες χωρίς αντάλλαγμα;

    Τίποτα δεν είναι 100% άσπρο ή μαύρο για αυτό είμαι προσεκτικός σε ότι γράφω.
    Έτσι λοιπόν όταν έγραψα : «Θυσία σημαίνει δίνω κάτι ή χωρίς αντάλλαγμα ή με το αντάλλαγμα να είναι πολύ μικρότερο απο την αξία αυτού του πράγματος που δίνω. »
    κάλυψα και την περίπτωση που λέτε. Εξ ορισμού οι θυσίες είναι ή χωρίς ή με μικρό αντάλλαγμα. Αυτό που έχετε στο μυαλό σας είναι θυσίες χωρίς σκοπό, αλλά και απο αυτές υπάρχουν αλλά είναι πολύ σπάνιες και στα όρια της τρέλας (π.χ. άτομα που αυτοκτονούν όταν πεθάνει ο/η σύζυγός τους με την λογική «να φύγουμε μαζί»).

    Επίσης ανέφερα οτι τα πάντα είναι και θέμα σκοπού. Αν κάνεις κάτι για να αποκτήσεις το αντάλλαγμα, τότε δεν μιλάμε για «θυσία». Αν θυσιάσεις κάτι αφιλοκερδώς και μετά σου αναγνωριστεί κάποια φήμη για αυτό, δεν μπορεί να θεωρηθεί «αντάλλαγμα» (προσοχή στην ετυμολογία της λέξης) γιατί ουδέποτε αυτός ήταν ο σκοπός σου.

    > Πρακτικό παράδειγμα υπάρχει;

    Βεβαίως.
    Θυσίες χωρίς αντάλλαγμα :
    Ο Σιντλερ με την λίστα του ή αυτός εδώ ο κύριος : https://www.youtube.com/watch?v=rQzqfsgftBo
    ναι, οκ, δεν τον πιάσανε και έζησε, αλλά αν τον πιάνανε η θυσία του θα ήταν ΧΩΡΙΣ αντάλλαγμα, προφανώς. Εάν μπορεί κάποιος να δει αυτό το βίντεο χωρίς να συγκινηθεί και χωρίς να καταλάβει τι σημαίνει αλτρουϊσμός, κρίμα.

    Μια άλλη περίπτωση, πιο κοντά στην καθημερινότητα;
    Το πιο προφανές που μου έρχεται στο μυαλό είναι η δύστυχη οικογένεια κάποιου συχωριανού μου που έμεινε σε κώμα μετά απο ατύχημα. Η οικογένειά του (άμεση και έμμεση) έδωσαν και ξεπούλησαν τα πάντα για να βρουν τα χρήματα για να τον επαναφέρουν ή να τον συντηρήσουν στην ζωή, αν και οι ελπίδες ήταν σχεδόν μηδενικές. Ο ασθενής πέθανε χωρίς να ανακτήσει ποτέ τις αισθήσεις του και οι συγγενείς του θυσίασαν ότι είχαν και δεν είχαν (και έχασαν και αρκετά χρόνια απο την ζωή τους λόγο άγχους) χωρίς κανένα αποτέλεσμα, πόσο δε μάλλον «αντάλλαγμα».

    > Κατά την δική μου αντίληψη ακόμη και ο Ιησούς ανταμοίφθηκε. Με την αιώνια βασιλεία, αν δεν κάνω λάθος.

    εεεχμ, υπάρχουν μερικά βασικά λάθη σε αυτό το σκεπτικό.
    Εν πρώτοις ο Ιησούς δεν «ανταμοίφθηκε» με την αιώνια βασιλεία των ουρανών, είναι μέλος της Αγίας Τριάδας, εξ ορισμού, λοιπόν, εκεί ηταν η ΑΡΧΙΚΗ του θέση. Είναι σαν να λες οτι μετά απο μια μέρα σκληρής δουλειάς το αφεντικό σου σε «αντάμοιψε» με το προνόμιο του να πας στο σπίτι σου. Τέτοιες ιδέες να ακούει ο ΣΕΒ και οι μισθοί θα γίνουν ένα «ευχαριστώ πολύ, τα λέμε αύριο» :p
    Έπειτα, ο Ιησούς δεν έκανε όσα έκανε για να λάβει την όποια «ανταμοιβή» (που όπως είδαμε ήταν αυτονόητη) και δεν υπάρχει κάποιο απόσπασμα στις γραφές που να υποδηλώνει ή έστω να υπονοοεί κάτι τέτοιο. ΠΡΟΣΟΧΗ! ούτε καν ο ληστής που σταυρώθηκε μαζί του και ο Ιησούς τον έστειλε πρώτο στην βασιλεία των ουρανών δεν το κάνει για την ανταμοιβή, ΑΛΛΑ ακριβώς επειδή επρόκειτω για ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑ. Λίγο προσοχή, αυτές είναι βασικότατες αρχές της θρησκείας μας.
    Τέλος, αν είσαι θεάνθρωπος δεν νομίζω να υπάρχουν πράγματα με τα οποία να μπορεί να σε «ανταμοίψει» οποιοσδήποτε, μιας και σου ανήκουν όλα εξ ορισμού. «τα σα εκ των σων σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα», λέει και η εκκλησία κατά το μυστήριο της Θείας Κοινωνίας.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.