Θα πεζοδρομήσω μόνος μου όλο το εντός των τειχών Ηράκλειο

Την είδα Μέγας Ναπολέων και ως ο τρελός του χωριού ξεκινάω δράση από Τετάρτη

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Μιάμιση ώρα στη Δικαιοσύνης μποτιλιαρισμένος Σαρακοστή που μπήκε κατέβασα ένα σύνταγμα Αγίων και όλο τους το σόι, χρονιάρες μέρες ώσπου κάποια στιγμή η λάμψη από τους κεραυνούς μου έδωσε τη Θεία Φώτιση: Να πεζοδρομήσω λέει μόνος μου το εντός των τειχών Ηράκλειο. Ολόκληρο.

Ξεκίνησα λοιπόν να σκέφτομαι πού θα βρω υλικά για πεζόδρομο και η πρώτη σκέψη ήταν να κατεδαφίσω με μια μπουλντόζα το παντελώς άχρηστο Πολιτιστικό Κέντρο Ηρακλείου, και με τα υλικά αυτά να αρχίσω τις εργασίες. Μετά βέβαια σκέφτηκα πως αυτό – είναι που είναι άχρηστο – γιατί δεν το κάνουμε ένα ωραιότατο πάρκινγκ με υδραυλικά συστήματα να ανεβοκατεβάζουν αυτοκίνητα και τέτοια «ευρωπαϊκά» κόλπα.

Έπειτα βέβαια σκέφτηκα πως θα πάει χαμένη η φοβερή «επένδυση» στον πολιτισμό, και άρχισα να γελάω σαν ηλίθιος που ούτε μια αίθουσα του Ross Daly δεν έχουν δώσει ακόμη.

Είχα διαβάσει και το εξαιρετικό κείμενο της Σώτιας με τη μαρτυρία της Γεωργίας Ξημεράκη και τα όσα υποφέρουν οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα από εμάς τους κάφρους και τα είχα πάρει στο κρανίο από το πρωί γιατί δεν είναι λίγες οι φορές που κι εγώ ο ίδιος υπήρξα ένας τέτοιος.

Στο μεταξύ κι ενώ τα σκεφτόμουν όλα αυτά είχα στο πίσω κάθισμα τον Καπετάνιο Κώστα Γραμματικάκη που άρχισε να με ακούει να μονολογώ για όλα αυτά και εκεί που τα άκουγε, αντί να με αποπάρει όπως περίμενα γυρνάει και μου λέει: «Αυτή ήταν μια σκέψη που είχε προτείνει ο πατέρας μου ο Αριστοτέλης από παλιά».

Κάποια στιγμή λοιπόν κι αφού άφησα τον Καπετάνιο ασφαλή έξω από το σπίτι του, ξέφυγα από την κίνηση και το νευρικό μου σύστημα άρχισε να επιστρέφει στις συνήθεις ανισσόροπες τιμές λειτουργίας του.

Αλλά σκέφτηκα: Ου γαμώτο! Μπορώ να το «πεζοδρομήσω» για πάρτη μου. Θα παρκάρω εκτός των τειχών και θα πηγαίνω με τα πόδια βρέξει χιονίσει στη δουλειά και ας με πουν τρελό. Στην τελική είμαι κιόλας, οπότε δεν τίθεται θέμα παρεξήγησης αλλά είναι λύση.

Θα πηγαίνω μόνος μου εγώ με τα πόδια κι άσε τους βλάκες να λιώνουν στα αυτοκίνητα που τα κουβαλάνε στο κέντρο λες και βγαίνουν πασαρέλα. Θα φτιάξω και φυσική κατάσταση και θα βγω κορμί στην παραλία του… 2024 με κάτι πρόχειρους υπολογισμούς βάσει κιλών και χιλιομέτρων που πρέπει να διανύσω προς τούτο.

Ωστόσο κρατήστε αυτή τη σκέψη: Αν το Ηράκλειο ήταν μια πόλη μόνο με πεζόδρομους εντός των τειχών με άδεια εισόδου για μέσα μαζικής μεταφοράς και ταξί, θα μιλούσαμε τουλάχιστον για μια ακόμη Ευρωπαϊκή πόλη της προκοπής. Τώρα παραμένουμε «Λίβανος» αν και οι προσπάθειες που γίνονται για την πεζοδρόμηση είναι αξιόλογες και μακάρι να μη σταματήσουν εδώ. Να επεκταθούν κι άλλο.

Θα το επαναλάβω για μία ακόμη φορά μπας και το καταλάβουμε: Η λύση είναι ατομική στα προβλήματα. Όσο περιμένουμε να αλλάξει κάτι από πάνω δεν πρόκειται να γίνει απολύτως τίποτε. Αν εμείς αρχίζουμε ΜΕ ΤΙΣ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΑΣ να αλλάζουμε νοοτροπία, ίσως ακολουθήσει και ο Δήμος, η Περιφέρεια και τέλος η βουλή των Ελλήνων. Μέχρι τότε όσο και να ψηφίζετε στην ίδια κόλαση θα ζείτε. Και καλά να πάθετε.

Υ.Γ. Στη φωτογραφία η 25ης Αυγούστου στο μαύρο χάλι που τη θυμάμαι όταν ήμουν παιδί.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Η λύση είναι ατομική στα προβλήματα.

    Αυτό είναι αλήθεια, αλλά μην περιμένετε από τους άλλους να υποστηρίξουν τους πεζόδρομους. Δεν θα γίνει με τίποτα.

    Έχω χάσει το μέτρημα πόσες φορές έχω δει αμάξι διπλοπαρκαρισμένο ή αφημένο στην μέση του δρόμου, σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, και να υπάρχει θέση πάρκινγκ άδεια, ΠΕΝΤΕ ΜΕΤΡΑ ΜΑΚΡΥΑ.

    ΠΕΝΤΕ! και τα παλικάρια μας δεν μπορούσανε να περπατήσουνε ούτε 5 μέτρα για να μην γίνουν ενοχλητικοί ή να μην κλείσουν ένα ολόκληρο σταυροδρόμι για να πάνε να αγοράσουνε ψωμί.

    πεζόδρομοι σε αυτούς του ανθρώπους; Χα !

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.