Η Novartis και το μακεδονικό βούτυρο στο ψωμί της Χρυσής Αυγής

Το πολιτικό σύστημα καταρρέει και οι περισσότεροι σφυρίζουν αδιάφορα για αυτό που κυοφορείται

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Η Ελλάδα είναι σαν ένα αεροπλάνο που πέφτει και ο πιλότος με τον συγκυβερνήτη να τσακώνονται για τις ευθύνες αλλά… επί οκταετία, ενώ ο μεγαλύτερος τρόμος είναι εκείνοι οι «επιβάτες» που θέλουν να πάρουν τον έλεγχο στα χέρια τους.

Η δημοσκόπηση που δημοσιεύεται στο «Βήμα της Κυριακής» παρουσιάζει αυξημένα τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής της οποίας η δίκη είναι σε εξέλιξη, και μοιάζει να κερδίζει την τρίτη θέση μεταξύ των κομμάτων. Το σκάνδαλο της Novartis δείχνει πως έχει πολύ ψωμί και πως θα πάρει πολλούς μαζί του παρά τις περί του αντιθέτου απόψεις. Εκείνο όμως που μπορεί να πάρει μαζί του, αν συνδυαστεί με το μακεδονικό στο οποίο πιέζουν οι «σύμμαχοι» να κλείσει ως τον Ιούλιο, είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα.

Σε μια χώρα με τέτοια κρίση επί οκταετία, όπου όλα δείχνουν πως δεν βγαίνουμε από αυτή με τίποτε, με τα εθνικά θέματα ανοικτά σε τρία πεδία (Ερντογάν, Μακεδονικό και στο βάθος… Μεγάλη Αλβανία όπως εύστοχα διέκρινε ουσιαστικά και η Euractiv.gr, του μετριοπαθούς ευρωπαϊστή και υπεράνω πάσης «εθνικιστικής υποψίας» Νίκου Λαμπρόπουλου), το μέλλον δείχνει ζοφερό.

Όταν η Δικαιοσύνη αποκαθηλώνεται τελειώνουν όλα

Το χειρότερο ωστόσο που φαίνεται να συμβαίνει από την εποχή της διακυβέρνησης Αντώνη Σαμαρά ως τη διακυβέρνηση Αλέξη Τσίπρα, είναι η πλήρης «αποκαθήλωση» της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης. Όσο κι αν επί πολλά χρόνια αυτό συζητείτο στα καφενεία που δημιουργούνται οι γενικές τάσεις της κοινωνίας, στις μέρες μας τείνει να πάρει μορφή χιονοστιβάδας.

Από τον «Παναθηναϊκάκια» και την υπόθεση Μπαλτάκου ως την επίσκεψη Τζανακόπουλου στον Άρειο Πάγο με το «σκάσιμο» της υπόθεσης Novartis, οι ενδείξεις για πολιτικές παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη είναι σαφείς. Παραμένουν ωστόσο ενδείξεις και καλό θα είναι να μη βγαίνουν βιαστικά συμπεράσματα.

Το πολύ κακό όμως έχει γίνει διότι σε έναν λαό αλαλιασμένο από τη φτώχεια και τη μιζέρια, οι ενδείξεις εκλαμβάνονται πολύ εύκολα ως αποδείξεις και όταν το νηστικό αρκούδι δεν χορεύει, μπορεί και να αρχίσει να δαγκώνει.

Αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί κανέναν και με αρκετούς πολιτικούς συντάκτες και φίλους που τυχαίνει να συζητούμε, ακούω με τρόμο την άποψη πως «έλα μωρέ η Χρυσή Αυγή είναι σαν την ΕΠΕΝ και το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη, οι Έλληνες δεν είναι φασίστες».

Λυπάμαι που θα σας στεναχωρήσω αλλά η Χρυσή Αυγή δεν είναι όπως τα παρακλάδια της δεξιάς πτέρυγας του κοινοβουλίου. Είναι κάτι πολύ πιο επικίνδυνο και η αύξηση των ποσοστών μετά τη γνώση των ψηφοφόρων τους με αποδείξεις ότι είναι διατεθειμένοι να σκοτώσουν για την εξουσία, είναι καμπάνα κινδύνου σοβαρότατη. Πέραν τούτου η πλειοψηφία των Ελλήνων έχει σαφή ροπή προς τον λαϊκισμό που οδηγεί σταδιακά στο φασισμό.

Όταν ο Νίκος Μιχαλολιάκος ανέλαβε την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία Φύσσα, είπε ουσιαστικά το εξής κατά τη δική μου ερμηνεία πάντα: Ότι δύνασαι και είναι θεμιτό να σκοτώσεις για τα πολιτικά σου πιστεύω.

Κανείς από το πολιτικό προσωπικό του λεγόμενου «συνταγματικού τόξου» δεν τους παίρνει στα σοβαρά. Και αυτό είναι το θανάσιμο λάθος.

Μόνη σωτηρία η Ευρωπαϊκή Ένωση

Το μόνο που πραγματικά απομένει στην Ελλάδα για να μην έχει την τύχη της Γιουγκοσλαβίας είναι δυστυχώς ή ευτυχώς η Ευρωπαϊκή Ένωση και βέβαια οι εταίροι ότι κάνουν θα το κάνουν για το δικό τους συμφέρον. Όσο όμως παραμένουμε εντός της, ο κίνδυνος για τα χειρότερα μοιάζει να είναι μακρινός. Μοιάζει όμως. Το κατά πόσον είναι μακρινός θα φανεί στις επόμενες εκλογές.

Σε κάθε περίπτωση αν ποτέ οι Ευρωπαίοι αποφασίσουν να μας εγκαταλείψουν στην τύχη μας, η επόμενη μέρα θα είναι πραγματικά τρομακτική για όλους μας.