Η σημερινή διασκέδαση

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Καθώς οι Αποκριές ταχύτατα βαδίζουν προς το τέλος τους, αυξάνει και η έντονη διάθεσή μου για την αποφυγή της οποιασδήποτε διασκέδασης.

Θα μου πείτε τώρα: – Γιατί ρε φίλε; Κατάθλιψη έχεις πάθει;

Όχι ρε παιδιά. Από τότε που ξανάρχισα να δουλεύω κάθε σκιά κατάθλιψης έχει εξαφανιστεί και κάθε βράδυ ανυπομονώ για την ώρα που θα κλειστώ και πάλι στο γραφείο μου γράφοντας ή μελετώντας στοιχεία.

Όμως, πώς να το κάνουμε; Όσο μεγαλώνω – προσοχή, δεν γράφω γερνάω – τόσο και η νοσταλγία μου για τις παλιές Αποκριές στο Ηράκλειο μεγενθύνεται κι η σύγκριση με τις σημερινές είναι αναπόφευκτη.

Βεβαίως αποδέχομαι τους τρόπους με τους οποίους διασκεδάζουν οι σημερινοί μας νέοι, δεν τους εγκρίνω όμως κιόλας. Ξέρετε, δεν μπορώ να μπω σε ένα μπαρ ή άλλο μαγαζί με εκκωφαντική μουσική που δεν σε αφήνει όχι να κουβεντιάσεις με το διπλανό σου, αλλά νιώθεις τα έντερά σου να ανεβοκατεβαίνουν στο ρυθμό των woofers.

Προτιμώ το παρεάκι σε μια ταβέρνα όπου δεν θα υπάρχουν όμως ακκιζόμενες χοντρές που έχου βαφτίσει τον εαυτό τους, με τον όρο «γκόμενες»!

Δεν ξέρω ακόμη αν αυτά που σας γράφω είναι άδικα, κι αν δεν είναι δείγματα υπερσυντηρητισμού. Σκατούλες! Ποτέ δεν υπήρξα συντηρητικός κι εδά θα γίνω;

Αφήστε με λοιπόν να επιμένω στις θέσεις μου, έστω σαν υποτελής του Πλάτωνα που ισχυριζόταν ο κακόμοιρος ότι η εκκωφαντική μουσική είναι δείγμα βαρβαρότητας, μια και δεν αφήνει να αναπτυχθούν προσωπικές επαφές και επουδενί λόγο δεν καλλιεργεί το διάλογο.

Σέβομαι, επαναλαμβάνω τους θιασώτες της μέταλ, του χιπ-χοπ κλπ. Εγώ παραμένω και θα παραμείνω του Βαμβακάρη.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Όσο μεγαλώνω – προσοχή, δεν γράφω γερνάω

    Το γράψεις δεν το γράψεις, αυτό συμβαίνει. (και αυτό ισχύει για όλους μας)

    > Βεβαίως αποδέχομαι τους τρόπους με τους οποίους διασκεδάζουν οι σημερινοί μας νέοι, δεν τους εγκρίνω όμως κιόλας.

    Το ίδιο λέγανε και οι γονείς μας και το ίδιος λέγανε και οι παππούδες μας για τους γονείς μας.

    > Ποτέ δεν υπήρξα συντηρητικός κι εδά θα γίνω;

    Γιατί όχι; Κανένας άνθρωπος δεν είναι 100% απο οτιδήποτε. Υπάρχουν πράγματα στα οποία μπορούμε να είμαστε προοδευτικοί και υπάρχουν πράγματα στα οποία μπορούμε να είμαστε συντηρητικοί και όσο τα χρόνια μας περνάνε, όσο τα κουράγια μας αλλάζουν και όσο οι πληροφορίες και οι εμπειρίες μας μεγαλώνουν, τότε αναθεωρούμε και τις απόψεις μας.

    Μην σας απασχολεί τι ταμπελάκι θα βάλουν οι άλλοι στην άποψή σας. Απασχοληθείτε μόνο αν είναι ορθή/λογική. Προσωπικά θα συμφωνήσω απόλυτα με το άρθρο σας για πολύ πρακτικούς λόγους. Τι σόι διασκέδαση είναι αυτή όταν δεν μπορείς να ακούσεις τι λέει η παρέα σου ή οταν βγαίνεις απο το μαγαζί τόσο πιωμένος που δεν θυμάσαι τι έκανες; Το ίδιο αναρωτιόμουν και όταν ήμουν νέος που πήγα κανα δυό φορές να δω τι παίζει και έφυγα στο μισάωρο, το ίδιο αναρωτιέμαι και τώρα. Αυτά τα ερωτήματα δεν είναι «συντηρητικά», είναι μάλλον προφανή. Αν ρωτήσετε τους νέους θα διαπιστώσετε οτι αρκετοί αναρωτιούνται και οι ίδιοι ακριβώς τα ίδια πράγματα, αλλά αυτή είναι η διασκέδαση που τους πουλάνε σαν «μόδα», αυτή τη διασκέδαση λοιπόν αγοράζουν.

    Μπείτε λίγο στην θέση τους. Όταν είσαι νέος δεν είναι εύκολο να πεις «δεν έρχομαι» στην παρέα σου και δεν είναι εύκολο να πεις «δεν αντέχω εδώ μέσα» και να φανείς αδύναμος μπροστά σε άτομα στα οποία θέλεις να σε εκτιμούν/σέβονται.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.