Η προβοκάτσια και η δημιουργία «γεγονότων» ως βασικό εργαλείο της τουρκικής πολιτικής

Μάνος Τσικνάκης
Μάνος Τσικνάκης

Σεπτεμβριανά, 1955

Παρά τα πολλά διδάγματα και παραδείγματα, η χώρα μας δεν θέλει να κατανοήσει ότι βασικό στρατηγικό στοιχείο της τουρκικής πολιτικής διαχρονικά, υπήρξε αφενός η προβοκάτσια και αφετέρου η αλλοίωση και δημιουργία γεγονότων υπέρ της, τα ανωτέρω δε και σε συνδυασμό.

Έτσι, η καταστροφή της Σμύρνης τον Σεπτέμβριο του 1922 δεν ήταν σχεδιασμένη από τις τουρκικές δυνάμεις που είχαν από τετραημέρου καταλάβει την πόλη, την οποία ήδη λεηλατούσαν σφάζοντας τους «συνωστισμένους» αλλόθρησκους, αλλά την πυρκαγιά την έβαλαν οι ίδιοι οι Έλληνες και οι Αρμένιοι που αποφάσισαν να κάψουν τα σπίτια τους για να χαλάσουν το «καλό» όνομα που γενικά είχαν οι Τούρκοι, ξεκινώντας μάλιστα την πυρκαγιά από την αρμένικη συνοικία.

Αντίστοιχα, το 1955, μία βόμβα που τοποθετήθηκε στην οικία του Κεμάλ στην Θεσσαλονίκη από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, όλως τυχαίως οδήγησε ένα αυθόρμητο πλήθος που είχε φτάσει από πριν με λεωφορεία να καταστρέψει όλα τα καταστήματα και τα σπίτια των αλλόθρησκων (όχι μόνο Ελλήνων) στην Κωνσταντινούπολη, τα οποία -όλως τυχαίως πάντα- έφεραν ειδική σήμανση για την καταστροφή τους.

Το Δεκέμβριο του 1995, ένα τουρκικό φορτηγό πλοίο δήθεν προσαράζει σε αβαθή ύδατα κοντά στη Μικρή Ίμια, αρνούμενο να δεχτεί βοήθεια ελληνικού ρυμουλκού από την Κάλυμνο, υποστηρίζοντας ότι βρίσκεται σε περιοχή τουρκικής αρμοδιότητας. Αυτό το περιστατικό πυροδότησε την κρίση των Ιμίων.

Το 2016 η απόπειρα πραξικοπήματος σε βάρος της κυβέρνησης Ερντογάν πυροδότησε ένα ατελείωτο πογκρόμ διώξεων σε όλα τα επίπεδα όχι μόνο του κρατικού μηχανισμού, αλλά όλης της κοινωνίας, από στρατιωτικούς μέχρι δασκάλους και δικαστικούς, όπου υπό την κατηγορία του «γκιουλενισμού» διώχθηκαν όλες οι αντίθετες προς τον Ερντογάν φωνές και καταπνίγηκε η τελευταία ελπίδα να γίνει αυτό το κράτος μία σύγχρονη δημοκρατία.

Το ίδιο έτος, σε επιχείρηση με την κωδική ονομασία Ευφράτης, η Τουρκία εισέβαλλε για πρώτη φορά με χερσαίες δυνάμεις στη Συρία, δήθεν για να καταπολεμήσει τις δυνάμεις του ισλαμικού κράτους και να δημιουργήσει ζώνη ασφαλείας στα σύνορα της. Αρχές του έτους 2018 εισβάλλει εκ νέου με απροκάλυπτο πραγματικό στόχο τον έλεγχο στις κουρδικές περιοχές επικαλούμενη ως πρόφαση και την προστασία τουρκογενών πληθυσμών.

Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο πολύ ενδεικτικά παραδείγματα της πάγιας τουρκικής στρατηγικής προβοκάτσιας και δημιουργίας «γεγονότων» ακόμα και επί τη βάσει πολιτικών γελοιοτήτων, τα οποία όμως τελικώς πετυχαίνουν τους πολιτικούς τους στόχους.

Το ότι η Τουρκία είναι μία πολύ ισχυρή στρατιωτικά και δημογραφικά χώρα είναι ένα γεγονός. Ωστόσο, το να να μην κατανοούμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με έναν έντιμο συνομιλητή αλλά με έναν δολοπλόκο ικανό για όλα, είναι απολύτως διαφορετικό πρόβλημα.