Η μιμόζα

Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

Κάθε οργανισμός έχει την λεγόμενη «μιμόζα» του, δηλαδή ένα σημείο ιδιαιτέρως ευαίσθητο και ευάλωτο.

Εμένα,  η δική μου μιμόζα είναι στον εγκέφαλο, αλλά όχι όπως θα υπέθεταν οι ύπουλοι φίλοι μου, δηλαδή ότι την έχω στο νου.  (Οι εχθροί δείχνουν περισσότερο έλεος αφού σε καταδικάζουν μια και καλή).
Δεν την έχω στο νου, αλλά σ’ εκείνο το μέρος του εγκεφάλου όπου θρονιάζει φαρδιά-πλατιά η κόλαση της ζήλιας. Και μάλιστα εκείνο το σημείο που αφορά τη ζήλια για τις γυναίκες, που έχουν πιο σκούρη επιδερμίδα, πιο χυμώδεις καμπύλες και πιο λίγο μυαλό από μένα.

Μόλις εντοπίσω ένα τέτοιο τέρας, αποκτώ αμέσως δύο κατακκόκινα αυτιά και στο μυαλό μου έρχονται κάτι 44άρια Magnum, η μαύρη μάμπα, μαστίγια και κάτι βρεγμένες σανίδες, άλλο πράμα.
Τότε νιώθω ακόμη και τον νοητό μου εραστή ως «φαγωμένο» από το τέρας και παίζω με την ιδέα να τον μαυρίσω κι εκείνον στο ξύλο.

Αυτή λοιπόν είναι η δική μου «μιμόζα», που σημαίνει εκείνο το κομμάτι του πολύπλοκου οργανισμού μας, που αντιδρά με ιδιαίτερη ευαισθησία σε κάποια ερεθίσματα και μάλιστα αμέσως!

Σχεδόν όλοι μας «μιμοζιαζόμαστε» όσον  αφορά τους σερβιτόρους και τις κομμώτριες, που δεν μας εξυπηρετούν καλά, αν και στις περισσότερες -λιγότερο επικίνδυνες- περιπτώσεις, ένα καλό μπουρμπουάρ θα έλυνε το πρόβλημα.

Αυτές, οι μιμόζες,  έχουν αποκτήσει ιδιαίτερη αξία  για τις φαρμακοβιομηχανίες. Διότι για όποιο πράγμα και αν διαμαρτυρηθείς σήμερα, ο γιατρός γεμάτος κατανόηση, «Όπα, νάτην! Εντοπίστηκε!», θα βρει την ανάλογη μιμόζα με το ταιριαστό φάρμακο, όπου ο ασθενής δεν θα θεραπευτεί φυσικά πάντα, αλλά θα ξεφορτωθεί πάντα ένα χρηματικό ποσό.

Στον οργανισμό πολλών κυριών ξυπνάει η μιμόζα εκείνη την στιγμή, που θα δούνε μια άλλη κυρία με ένα ακριβό δακτυλίδι, μια ακριβή γούνα, ένα φόρεμα «Κοκό», ή έναν γκόμενο με ακριβό αυτοκίνητο….
Όμως τώρα αρχίζω ήδη να γίνομαι κοινότοπη, οπότε σταματώ την -όσο να ΄ναι- ενδιαφέρουσα κουβεντούλα, πριν γίνω τελείως κάφρος.

(Μιμόζα: άνθος υπερευαίσθητο που με το παραμικρό άγγιγμα κλείνει τα πέταλά του)

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Και μάλιστα εκείνο το σημείο που αφορά τη ζήλια για τις γυναίκες, που έχουν πιο σκούρη επιδερμίδα, πιο χυμώδεις καμπύλες και πιο λίγο μυαλό από μένα.

    Ναι, αλλά η καθημερινότητα είναι γεμάτη από ανθρώπους πιο όμορφους, πιο επιτυχημένους, πιο πλούσιους ή/και πιο έξυπνους από εμάς. Οπότε αν δεν κάνετε και σε αυτό το θέμα «σάτιρα» …

    1. Άνα Ζουμάνη    

      Θα μπορούσατε σήμερα να είχατε γράψει κάτι για την δική σας μιμόζα, αντί ΚΑΙ ΠΑΛΙ να μας κρίνετε. Θέλει θάρρος αυτό, το ξέρω, αλλά δοκιμάστε. Είναι απελευθερωτικό. Φτίστε επιτέλους το κοντάρι της σημαίας με το οποίο ανασκολοπιστήκατε μόνος σας και κάνετε αντί για κριτική, αυτοκριτική. Στην δική σας περίπτωση δεν θα πονέσει καν ιδιαίτερα, ως φαντόμ που είστε. Κάντε την υπέρβαση.

      Άνα Ζουμάνη
      1. Oraia ta lete re    

        > Θα μπορούσατε σήμερα να είχατε γράψει κάτι για την δική σας μιμόζα

        Θα έγραφα ευχαρίστως για αυτό, αν πίστευα οτι υπάρχει κανένας που να ενδιαφέρεται για αυτό ή θα ωφελούταν από μια τέτοια γνώση. Εδώ σας ενοχλούν άλλα και άλλα, αυτό θα βρίσκατε χρήσιμο; :p

    2. iris    

      Στην δική σου θλιβερή περίπτωση το πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί πιο όμορφοι, πιο πετυχημένοι, πιο πλούσιοι και πιο έξυπνοι από εσένα. Στην περίπτωση της Ζουμάνης, αμφιβάλλω.

      1. Oraia ta lete re    

        > Στην δική σου θλιβερή περίπτωση το πιστεύω ότι υπάρχουν πολλοί πιο όμορφοι, πιο πετυχημένοι, πιο πλούσιοι και πιο έξυπνοι από εσένα

        Για όλους μας ισχύει αυτό. Μια βόλτα έξω στον δρόμο θα σας πείσει 🙂

  2. Stella Papapetrou    

    Κυρία Ζουμάνη, είμαι εδώ, με όλα τα προσόντα που απαρριθμήσατε, ζηλέψτε με! Ζηλέψτε με για να μου σηκωθεί το ηθικό. Η δική μου μιμόζα ξυπνάει, όταν καμιά τυχάρπαστη ηλίθια ξανθιά δικηγόρος έχει περισσότερες υποθέσεις από μένα.

  3. Γιώργος Χρηστάκης

    Γιώργος Χρηστάκης    

    Οι ψυχαναγκασμοί και οι εμμονές είναι πράγματι ζοφερές και επίπονες περιπτώσεις ….. Αδυνατώ να αντιληφθώ γιατί ο κύριος ή κυρία Oraia ta lete re, επιμένει να τις σερβίρει στο καθημερινό του πιάτο… Ας του πει κάποιος πως δεν είναι και για χόρταση…

    1. iris    

      Και η διαγραφή δεν είναι για χόρταση, αλλά είναι δικαίωμα κι αυτή. Ό,τι παραχέστηκε, παραχέστηκε, πρέπει να σκουπίζεται. Σοκαρίστηκα όταν διάβασα αλλού ότι οι συντάκτες μπορούν να διαγράφουν σχόλια και δεν το κάνουν. Και γκρινιάζεις από πάνω. Τόση ελευθερία θα βρεις μόνο σε σελίδες που εκμεταλλεύονται τη μαλακία των σχολιαστών για τις θεάσεις.
      Και άλλη μια χοντρή διαστρεύλωση. «Θα έγραφα ευχαρίστως για αυτό, αν πίστευα οτι υπάρχει κανένας που να ενδιαφέρεται για αυτό ή θα ωφελούταν από μια τέτοια γνώση. »
      Και αυτό παρουσία μαρτύρων που βλέπουν ότι όχι μόνο ενδιαφέρονται οι συντάκτες, αλλά σου απαντάνε κιόλας. Γέρο, μοχθηρέ, πότε θα συνέλθεις;

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.