Η Κύπρος επιβίωσε στα χέρια του Νίκου Αναστασιάδη

Πως η "ελπίδα" έσβησε και στη Λευκωσία στα χέρια της φερόμενης ως Αριστεράς

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Δεξιός δεν είμαι ούτε κατά διάνοια για να ξεκινήσουμε από αυτό. Ειδικά με τους φιλελεύθερους ανατριχιάζουν οι… πατούσες μου όταν ακούω τις τάχα προοδευτικές απόψεις τους που και καλά έχουν στο επίκεντρο τον άνθρωπο και την ατομική εξέλιξη όταν δεν δίνουν δεκάρα για τίποτε άλλο πέραν της αγοράς και των οικονομικών μεγεθών.

Ωστόσο…

Η Κύπρος έχει Προεδρικές εκλογές (πράγμα που ουδείς αντιλήφθηκε στην Ελλάδα γιατί προφανώς έχουμε γραμμένη και την Κύπρο πέρα από την ίδια την Ελλάδα).

Το 2009 βρέθηκα στη Λευκωσία από μια σειρά συγκυριών και μετά την Ισπανία όπου ζούσα την οποία η κρίση είχε ισοπεδώσει από το 2008 ίσως και νωρίτερα.

Τότε κυβερνούσε ο Χριστόφιας στην Κύπρο και για όσους δεν ξέρουν, ήταν ο πρώτος Αριστερός Πρόεδρος και τέως Γ.Γ. του ΑΚΕΛ (αντίστοιχο κόμμα του ΚΚΕ στην Κύπρο διότι το αντίστοιχο του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ΕΔΕΚ – αμφότερα εθνικο – σοσιαλιστικά στη βαθύτερή τους φύση).

Εκεί λοιπόν μου λύθηκε η απορία για το πώς θα είναι μια χώρα όταν την κυβερνήσει η Αριστερά. Ο Δημήτρης Χριστόφιας, ένας καλοκάγαθος άνθρωπος χαμηλού ωστόσο πολιτικού βεληνεκούς – μην πω και χαμηλοτάτου – πήρε την Κύπρο και την έβαλε σε περιπέτειες.

Δεν μπορεί να τον κατηγορήσει κάποιος για έλλειψη πατριωτισμού – ακριβώς το αντίθετο. Στην Κύπρο το ΑΚΕΛ έχει παίξει θετικότατο ρόλο διαχρονικά στην προσπάθεια να μην διχοτομηθεί το νησί.

Όμως στην οικονομία τα έκανε μαντάρα. Θες ότι η Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου ήταν στα χέρια των Ευρωπαίων και του Αθανάσιου Ορφανίδη (όπως είναι και η αντίστοιχη της Ελλάδας αλλά και κάθε χώρας της ΟΝΕ), θες ότι όταν πήρε το ΑΚΕΛ την εξουσία συνειδητοποίησε ότι θέλει πολλά κιλά cojones για να γίνεις Κούβα, πάντως οι ψευδαισθήσεις πέθαναν νωρίς.

Έτσι καθώς είδε την πλήρη αδυναμία να εφαρμόσει την πολιτική του αν δεν πήγαινε σε ανοιχτό πόλεμο με τις Βρυξέλλες, έκανε ότι και ο Τσίπρας. Προτίμησε την εφαρμογή μιας πολιτικής συντηρητικής ως προς τη συντήρηση της εξουσίας στα χέρια του ΑΚΕΛ.

Η μεγάλη ατυχία του Χριστόφια σε κάθε περίπτωση ήταν πως η Κύπρος είχε πολλούς σκελετούς στη ντουλάπα από την εποχή Τάσσου Παπαδόπουλου και της Μπάνκα Μπεογκράτζκα με τους θησαυρούς του Μιλόσεβιτς και τους Ρώσους που αλώνιζαν στο νησί…

Το κούρεμα καταθέσεων

Για το κούρεμα καταθέσεων μπορεί να πει κανείς πάρα πολλά. Ότι ο Χριστόφιας φταίει που δεν θωράκισε την Κύπρο, ότι ο Αναστασιάδης κορόιδεψε τους Κυπρίους προεκλογικά και άλλα τόσα. Το σίγουρο είναι πως ήταν προαποφασισμένο από τους Ευρωπαίους.

Θυμάμαι και τις αντίστοιχες απέλπιδες προσπάθειες του τότε Υπουργού Οικονομικών Μιχάλη Σαρρή να βρει στήριξη στη Μόσχα προκειμένου να γλυτώσει τα χειρότερα. Τελικά πήρε από τη Ρωσία ότι κι ο Τσίπρας…

Ο Αναστασιάδης λοιπόν παρέλαβε το απόλυτο χάος από μία διακυβέρνηση που ήταν ανεπιθύμητη στις Βρυξέλλες (όπως ήταν και αυτή του Τσίπρα μέχρι ενός σημείου) και κατάφερε να κρατήσει την Κύπρο όρθια.

Μπορεί να πουν πολλοί ότι τα πράγματα χειροτέρεψαν οικονομικά επί Αναστασιάδη και είναι αλήθεια.

Αυτό που δεν κατάλαβαν ίσως είναι ότι το 2013 η Κύπρος κινδύνευσε με ολοκληρωτικό αφανισμό και αυτός ο Πρόεδρος τον απέτρεψε κρίνοντας εκ του αποτελέσματος.

Μάλιστα το κατάφερε μόνος εντελώς και με την Ελλάδα να του έχει γυρίσει την πλάτη ακριβώς τη στιγμή που ζήτησε από την Αθήνα βοήθεια και έτσι ανέλαβε από την πρώτη μέρα της διακυβέρνησης τη διαχείριση του χάους.

Από το αποτέλεσμα των εκλογών θα φανεί κατά πόσον οι Κύπριοι έχουν καταλάβει όμως από τι ακριβώς διεσώθησαν.

Το βέβαιο είναι πως η συνέχεια θα κρίνει πολλά με τον Ερντογάν να έχει βάλει πλώρη ως νέος «Κεμάλ» για «μεγάλα πράγματα» στην ευρύτερη περιοχή.

Και αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να μας απασχολεί τόσο στη Αθήνα όσο και στη Λευκωσία.

Η ελπίδα πάντως και στην Κύπρο ήρθε κι έφυγε όπως ήρθε επί «αριστερής» διακυβερνήσεως. Διότι ο Φιντέλ ήταν ένας και δεν ξαναγεννιέται δυστυχώς για την ανθρωπότητα.