Η Κρήτη

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Τώρα που δειλά κάνει την εμφάνισή της η άνοιξη, σκέφτομαι και αναπολώ μια Κρήτη που ίσως πάμε να τη χάσουμε.

Προσέξτε σας παρακαλώ το ίσως, γιατί κρύβει τις ελπίδες κάθε νεώτερης γενιάς.

Εμείς, οι μεγαλύτεροι ας πούμε, τη ζήσαμε την Κρήτη και ίσως να είμαστε η τελευταία γενιά, που απόλαυσε τις ομορφιές της που μέχρι τότε κλωτσούσαν μπετόν, τη φιλοξενία των κατοίκων της, που ήταν ανέγγιχτη απ’ το παραλήρημα του «να τα οικονομήσομε».

Έχομε πάντως καιρό ακόμη να σώσωμε αυτό που ίσως πάλι εμείς οι Κρητικοί αγαπάμε περισσότερο. Την Κρήτη!

Αν με ρωτήσετε τώρα από τι κινδυνεύει το Νησί και κρούω κώδωνες κινδύνου, μόνο αμήχανα μπορώ να σας απαντήσω: Από πάρα πολλά!

Από τον άναρχο τουρισμό, που καταποντίζει ότι βρει μπροστά του, χωρίς ποτέ να σκέφτεται ότι η ομορφιά με τίποτα δεν ανταλλάσσεται, από εμάς τους ίδιους που κάθε μέρα εκφυλίζομε την κρητική μουσική, τις μαντινάδες, την παράδοση τέλος πάντων, προκειμένου να κερδίσομε, ο Θεός ξέρει τι.

Αν πάλι με ρωτήσετε τι σχέση μπορεί να έχουν τα περί Κρήτης σε κάποιες γραμμές που εκφράζουν συνήθως πολιτικές απόψεις, θα σας πω να πάτε να πνιγείτε!

Ο τόπος μας και του κάθε ενός ο τόπος, είναι υψίστη έκφραση της πραγματικής πολιτικής.

Αν έτσι το σκέφτεσαι, αυτό προασπίζεσαι και αυτό υποστηρίζεις, τότε τίποτα μα τίποτα δεν σε απειλεί. Ούτε οι αμπελοφιλοσοφίες των πολιτικών, ούτε οι ανοησίες τους, που καθημερινά μας πνίγουν.

Εγώ αυτά είχα να σας γράψω για σήμερα φίλοι. Έστω επηρεασμένος από μια σύντομη βόλτα που έκανα το απόγευμα στις Ηρακλειώτικες εξοχές και τις βρήκα καλά σκεπασμένες από πλαστικές σακούλες και λογιών λογιών σκουπίδια. Σκεφτείτε το αυτό και όποτε θέλετε τα ξαναλέμε.