Η καταραμένη

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Γριά, με σουφρωμένο το δέρμα, τα δόντια της να εξέχουν και με μακριά ακάθαρτα νύχια, ήρθε και με βρήκε η γαστρεντερίτιδα. Μου βάρεσε μια κι άρχισα τους ακατάσχετους εμετούς, τις διάρροιες κι όλα όσα αγαθά πέμπει ο Θεός. Τον κόσμο έχασα! Προσπαθούσα να σταθώ όρθιος και γκρεμιζόμουν κάτω, με την κεφαλή μου να γίνεται ρόΐδο και την μούρη μου να μοιάζει με τη μούρη του Κάσιους Κλέι μετά από έναν δύσκολο, πυγμαχικό αγώνα.

Τότε, έπιασε δουλειά ο Καλός μου Σαμαρείτης, η σύζυγός μου δηλαδή. «Ανεκτίμητη» τη λέει η Άνα μου και συμφωνώ απολύτως μαζί της. Δεν άφησε τίποτα να μου λείψει. Μόνο για το τσιγάρο μου ‘βαζε τις φωνές κι έτσι κατάφερε, από τα 40 που ήθελα την ημέρα, να τα φτάσω στο μάξιμουμ 10, χωρίς κανένα ιδιαίτερο ζόρισμα, είναι η αλήθεια. Αυτό ήταν το ένα και μοναδικό καλό της αρρώστιάς μου, το οποίο εξακολουθώ και σήμερα ενθουσιασμένος. Ένα άλλο καλό ήταν και η ανησυχία της Άνας μου, που φοβόταν πιθανώς μην αποθάνω και μου ‘δειχνε την Αγάπη της.

Μετά αρχίσαν οι γιατροί και οι διαγνώσεις πηγαίναν κι έρχονταν. Μέχρι ο καθηγητής γαστρεντερολογίας του Harvard και πρώτος μου ανηψιός, πήρε μέρος στα συμβούλια. Αυτό το πανηγύρι κράτησε από την προηγούμενη Τετάρτη μέχρι και σήμερα 23/4! Τώρα είμαι αρκετά καλύτερα.

Εδώ που τα λέμε, φίλοι, σας αναζήτησα. Και τα «περαστικά» σας έπιασαν τόπο.

Ο Θεός να μας έχει όλους καλά.

 

 

Comments

  1. Τασος Κρασσας    

    Θαρρώ σε σήκωσε ευθύς
    Ο Μεγας ο Άγιος
    Γιώργης,
    Για να ευχηθείς του γιου και διδυμου σου αδελφού
    Που σήμερον γιορταζουν.
    Σιδερένιος και να μας ζήσουν οι Γιωργηδες.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.