Η εκθρονισμένη

Άνα Ζουμάνη
Άνα Ζουμάνη

Χθες ζήσαμε και επιζήσαμε σε μια ακόμη Ανάσταση, οπότε σήμερα ας είμαστε μια φορά ειλικρινείς, εγώ τουλάχιστον. Ίσως εκπροσωπώντας  όλες τις αδελφές μου, μικρές και μεγάλες.

Τίποτα δεν είναι πιο μυστηριώδες, πιο αινιγματικό για εμάς -τα κορίτσια-  από το να βλέπουμε πως κάποιος που μας ήθελε (κι ας μην  τον θέλαμε), δεν μας θέλει πια.
Τότε -εκ των υστέρων- βιώνουμε όλα του τα βάσανα, όλες εκείνες τις απογοητεύσεις, που τις είχαν προκαλέσει οι τελείως περιττές σκληρότητές μας, οι αναιδείς απορρίψεις μας, τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη του… κλπ κλπ κλπ
Σαν μια τρομακτική εικόνα περνάνε όλα αυτά από μπροστά μας.  Μια ομιχλώδης εικόνα, εντούτοις τρομακτικά σαφής.

Μάλιστα! Κάποτε ήμασταν βασίλισσες, όπως η Αυτοκράτειρα τάδε και η Αυτοκράτειρα δείνα και τώρα είμαστε εκθρονισμένες.
Δεν μας παρακαλά πια να του τηλεφωνήσουμε, να συναντηθούμε, να πάμε σινεμά, να πάμε να χορέψουμε και δεν τηλεφωνεί. Δεν επιχειρεί πια να μας αγγίξει «κατά λάθος», να βρεθεί «κατά λάθος» στο δρόμο μας. Εκθρονιστήκαμε, απαξιωθήκαμε, απορριφθήκαμε.

Αποξενωθήκαμε, η μάλλον εξοριστήκαμε από την καρδιά του -και ο Θεός δεν το θέλει.
Αυτό σημαίνει πως: Δεν θα είχε οπωσδήποτε αντίρρηση, αν θέλαμε τώρα εμείς.  Κι αν θέλουμε οπωσδήποτε, τότε θα δείξει έλεος, υπό τον όρο ότι,  η  τρυφερότητα εκ μέρους μας θα είναι τόση, όση χρειάζεται για να στεγνώσουν όλα του τα δάκρυα, που έχυνε μήνες τώρα… για εμάς.

Μαλώνουμε με αρρώστους; Κανονικά όχι. Όμως με τον συγκεκριμένο άρρωστο μαλώνουμε… μέχρι να αναρρώσει.
Δεν καταλάβαμε ποτέ τα γράμματά του, όπου μας αποκάλυπτε ότι δεν κοιμόταν όλη νύχτα εξαιτίας μας. Και πως δεν έτρωγε όλη μέρα εξαιτίας μας. Όχι μόνο δεν τα καταλαβαίναμε, τα χλευάζαμε κι απο πάνω.
Τώρα τα καταλαβαίνουμε όλα εκείνα τα γράμματα, που προ πολλού έχουμε σκίσει.

Και τώρα, λοιπόν, κάθεται μπροστά μας, ο πρώην ασθενής, ο σκλάβος μας, που ήταν έτοιμος να πάρει στο στόμα του τα κουκούτσια από το καρπούζι που φτύναμε. Νάτος, στέκεται μπροστά μας. Και δεν είμαστε τίποτα.

Αχ, αχ, αααχ! Τι κρίμα!

Και πια δεν τον ψυχαγωγεί το μελωδικό μας ρέψιμο.

Comments

  1. iris    

    Χαχαχαχα! Χώσε!

  2. Oraia ta lete re    

    > Αυτό σημαίνει πως: Δεν θα είχε οπωσδήποτε αντίρρηση, αν θέλαμε τώρα εμείς.

    Σε παλαιότερες εποχές αυτό ήταν πιο συνηθισμένο. Τώρα είναι αρκετά σπανιότερο.

    Τα υπόλοιπα είναι μάλλον τυπική ανθρώπινη συμπεριφορά, όπως φαίνεται και από αυτό το απόσπασμα γραμμένο το 1950 :
    «[…] όλα μπορούμε να συχωρέσουμε σ’ έναν άνθρωπο πού τον βρήκε μια πολύ δύσκολη στιγμή, έκτος από το γεγονός οτι στάθηκε ικανός ή τυχερός να στρέψει το ρεύμα της καταφοράς προς οφελός του και να θριαμβεύσει εκεί πού όλοι περίμεναν οτι είναι για πάντα χαμένος. Μας στενοχωρεί πού δεν ξέπεσε στο σημείο να τον λυπηθούμε. Αν γινόταν αυτό, θα είμαστε ευτυχείς πού θα μπορούσαμε να τον αγκαλιάσουμε με συμπόνια και να του προσφέρουμε τον οίχτο και τη βοήθεια μας. Τώρα πού δεν χρειάζεται αυτές τις «αρετές» μας, τον φθονούμε και είμαστε έτοιμοι να τον μισήσουμε.

    Κι εδώ αιτία είναι στο βάθος ή «πληγή», ή πληγή πού την έχουμε ανοίξει με τα ίδια μας τα χέρια. Ή επιτυχία του άλλου μας κάνει πω πικρή, πιο ανυπόφορη τη συναίσθηση της δικής μας ανεπάρκειας, ενώ το ναυάγιο του μας ανακουφίζει: «ένας ακόμα παραπάνω δυστυχής, τέτοιος είναι ο κόσμος» – και τρίβουμε με χαρά τα χέρια…»
    — Ε.Π. Παπανούτσος, σε άρθρο του που δημοσιεύθηκε στο «Βήμα» στις 18 Μαΐου του 1950 με τίτλο «Βιοσοφία»

    Σε κάποια πράγματα ο κόσμος δεν φαίνεται να αλλάζει ιδιαίτερα λοιπόν 🙂

    1. Άνα Ζουμάνη    

      Ομολογώ πως είχα κι εγώ μια υποψία ότι η ανεπάρκεια και η κατάκτηση είναι διαχρονικά πράγματα και άκρως ανθρώπινα 🙂 , συνεπώς δεν θα έμπαινα ποτέ στη διαδικασία να γράψω μια τόσο «ψυχολογική» ανάλυση για ένα τόσο πρωτόγονο «θέμα», σαν τον κύριο Παπανούτσο, όποιος κι αν είναι αυτός. 🙂

      Άνα Ζουμάνη
      1. Oraia ta lete re    

        > σαν τον κύριο Παπανούτσο, όποιος κι αν είναι αυτός

        Ήταν, για αρκετούς, ο καλύτερος Έλληνας δοκιμιογράφος του περασμένου αιώνα και ίσως αντικειμενικά ο πιο σημαντικός εκπαιδευτικός που έβγαλε η Ελλάδα στην σύγχρονη ιστορία της.

        Αν βρείτε κάποιο βιβλίο του σε βιβλιοπωλείο ή παλαιοπωλείο, αξίζει να το αγοράσετε όσο και να κοστίζει.

        1. Άνα Ζουμάνη    

          Δεν μου διέφυγε στο απόσπασμα αυτό, η απλή καθαρή γραφή του, που προσωπικά βρίσκω πολύ συμπαθητική, αφού απεχθάνομαι την διανοουμενίλα, αμφιβάλλω όμως ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος μπορεί να μου μάθει πράγματα που δεν ξέρω ήδη, ή που δεν υποψιάζομαι. Αλλά υπόσχομαι πως, αν ένα βιβλίο του πέσει στα χέρια μου, θα το ξεφυλλίσω για να δω αν θα διαψευσθώ, ή αν θα επιβεβαιωθώ 🙂

          Άνα Ζουμάνη

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.