Η δύναμις εμάς των αδυνάτων

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Πέρασε η 25η Μαρτίου. Ελπίζω όμως πάντοτε και για ένα χρόνο από σήμερα και από εκεί και κάτω εις τους αιώνες, θα διατηρηθεί αλώβητη η μνήμη των Ηρώων του ’21. Καραϊσκάκης, Μακρυγιάνννης, Κολοκοτρώνης, Νικηταράς, Μπουμπουλίνα, Μαντώ, Παπαφλέσσας, Ανδρούτσος, Αθανάσιος Διάκος και μύριοι όσοι άλλοι, αυτοί που μας ευλόγησαν ή μας καταδίκασαν για να ζούμε σ’ ένα ελεύθερο κράτος σήμερα.

Το «Ελεύθερο» είναι σαφώς εικονικό βέβαια. Οι δυνάστες μας είναι περισσότεροι από τους Τουρκαλάδες και εκείνους εύκολα τους μπαλωτάριζες, ή τους έσφαζες. Σήμερα είναι οι πολιτικοί, οι τράπεζες, οι απατοί μας οι ίδιοι που μας καταδυναστεύουν. Κι αυτούς, πώς να τους παλέψεις; Ούτε από τουφέκια καταλαβαίνουν μια κι έχουν απείρως περισσότερα, ούτε από επαναστάσεις, μια και σε δυο χρόνια μπορουν την όποια επανάσταση να τη φέρουν στα μέτρα τους.

Πιστεύω ότι η μεγίστη επανάσταση που αποπειράθηκε ποτέ ο άνθρωπος, είναι ο Χριστιανισμός. Κι αυτόν όμως τον πήραν, τον έκαναν Καθολικισμό για να ασκήσουν επίγεια εξουσία, ή Προτεσταντισμό για να συμβαδίσουν με τα στραβά τους βήματα.

Πού είναι λοιπόν κρυμμένη η Αλήθεια για μας τους απλούς και παντελώς αδύναμους ανθρωπάκους; Να συνειδητοποιήσομε ότι καμιά άλλη εξουσία δε θα μας επιτρέψει ποτέ να ζήσομε, εκτός από εκείνη του Θεού και της Φύσης.

Δε σας κάνω κήρυγμα. Μόνο σας ζητώ να αντιληφθείτε ότι η εξουσία μας, εμάς των αδυνάτων, είναι ακριβώς η υπακοή στους αμάχητους νόμους που ο Θεός και η Φύση Του έθεσαν, είναι εξόχως σημαντικό και δεν το έχομε καταλάβει ακόμη, το να αγαπάμε τη θάλασσα, τα χορταράκια, τα ζώα.

Αυτό, φίλοι, θα πει Πολιτισμός! και χωρίς αυτόν δεν είναι δυνατόν να επιβιώσομε.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Σήμερα είναι οι πολιτικοί, οι τράπεζες, οι απατοί μας οι ίδιοι που μας καταδυναστεύουν.

    Σουρρή και για εσάς :

    Ὁ Ῥωμηός

    Στὸν καφενὲ ἀπ᾿ ἔξω σὰν μπέης ξαπλωμένος,
    τοῦ ἥλιου τὶς ἀκτῖνες ἀχόρταγα ρουφῶ,
    καὶ στῶν ἐφημερίδων τὰ νέα βυθισμένος,
    κανέναν δὲν κοιτάζω, κανέναν δὲν ψηφῶ.

    Σὲ μία καρέκλα τὅνα ποδάρι μου τεντώνω,
    τὸ ἄλλο σὲ μίαν ἄλλη, κι ὀλίγο παρεκεῖ
    ἀφήνω τὸ καπέλο, καὶ ἀρχινῶ μὲ τόνο
    τοὺς ὑπουργοὺς νὰ βρίζω καὶ τὴν πολιτική.

    Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί οὐρανὸς ! τί φύσις !
    ἀχνίζει ἐμπροστά μου ὁ καϊμακλῆς καφές,
    κι ἐγὼ κατεμπνευσμένος γιὰ ὅλα φέρνω κρίσεις,
    καὶ μόνος μου τὶς βρίσκω μεγάλες καὶ σοφές.

    Βρίζω Ἐγγλέζους, Ρώσους, καὶ ὅποιους ἄλλους θέλω,
    καὶ στρίβω τὸ μουστάκι μ᾿ ἀγέρωχο πολύ,
    καὶ μέσα στὸ θυμό μου κατὰ διαόλου στέλλω
    τὸν ἴδιον ἑαυτό μου, καὶ γίνομαι σκυλί.

    Φέρνω τὸν νοῦν στὸν Διάκο καὶ εἰς τὸν Καραΐσκο,
    κατενθουσιασμένος τὰ γένια μου μαδῶ,
    τὸν Ἕλληνα εἰς ὅλα ἀνώτερο τὸν βρίσκω,
    κι ἀπάνω στὴν καρέκλα χαρούμενος πηδῶ.

    Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω,
    ἀπάνω στὸ τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ…
    Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω,
    κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ.

    Στὸν καφετζῆ ξεσπάω… φωτιὰ κι ἐκεῖνος παίρνει.
    Ἀμέσως ἄνω κάτω τοῦ κάνω τὸν μπουφέ,
    τὸν βρίζω καὶ μὲ βρίζει, τὸν δέρνω καὶ μὲ δέρνει,
    καὶ τέλος… δὲν πληρώνω δεκάρα τὸν καφέ.

    > Δε σας κάνω κήρυγμα.

    Ναι, αλλά κάνετε 🙂

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.