Η γοητεία της χυδαιότητας

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Βλέπεις ένα κείμενο αποστειρωμένο, καθαρό από νευρικές και άκομψες λέξεις, με μια διανοούμενη και καθώς πρέπει διαλεκτική και το μόνο που θέλεις να κάνεις είναι να σταματήσεις να διαβάζεις γιατί ξέρεις ότι απλά χάνεις τον χρόνο σου.

Βρίσκεσαι σε έναν χώρο απόλυτα τακτοποιημένο, τα πάντα βρίσκονται εκεί σε πλήρη τάξη και απλά θέλεις να φύγεις γιατί τίποτα εκεί μέσα δεν ταιριάζει με τις ατέλειές σου.

Βλέπεις μια ταινία που δεν συμβαίνει τίποτα και απλά κοιμάσαι.

Βρίσκεσαι σε μια συναυλία και ενώ ο σολίστας, πιθανώς ένας πιανίστας, είναι άρτιος στην εκτέλεση, με απαράμιλλη τεχνική, αισθάνεσαι ότι βαριέσαι, κάτι λείπει.

Όποιος συγγραφέας τολμήσει να γράψει ένα βιβλίο για τον παράδεισο, όπως τον φαντάζεται η κοινή ανθρώπινη λογική, ίσως πεθάνει ο ίδιος από πλήξη πριν τελειώσει το βιβλίο του.

Είμαστε χυδαία πλάσματα και η γοητεία αυτού του κόσμου βρίσκεται ακριβώς στα σημεία που η αταξία συναντά την τάξη, εκεί που η χυδαιότητα συναντά την ευπρέπεια.

Η ίδια η φύση επιλέγει να έχει ατέλειες για να μπορεί να εξελίσσεται και ο άνθρωπος, ως μέρος αυτής αν προσπαθήσει να μην είναι χυδαίος και να είναι απόλυτα ευπρεπής απόλυτα ευγενής και σεμνός, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του, το μόνο που θα πετύχει είναι να μείνει στάσιμος, θα έχει απωλέσει το δικαίωμα του στην γοητεία.

Είναι σαν να προσπαθείς να κάνεις σεξ, με όλη την ευπρέπεια, την ευγένεια και την σεμνότητα που θέλεις να έχεις στο οπλοστάσιο των αρετών σου.

Ειδικά το τελευταίο εμένα μου ακούγεται αισχρό και σαν ιδέα και σαν εικόνα και σαν αποτέλεσμα.

Είμαστε χυδαία πλάσματα και η γοητεία αυτού του κόσμου βρίσκεται ακριβώς στα σημεία που η αταξία συναντά την τάξη, εκεί που η χυδαιότητα συναντά την ευπρέπεια.

Το να θέλεις να είσαι τέλειος μπορεί να πει κανείς ότι αποτελεί ύβρη γιατί αυτομάτως γίνεται η υπέρβαση του ανθρώπινου και όποιος δυστυχής προσπαθήσει μέσα σε αυτόν τον κόσμο να δείξει τον τέλειο και αμόλυντο χαρακτήρα του, απλά θα στεγνώσει από το ανθρώπινο και ουσιαστικό κομμάτι που μπορεί να του δώσει ώθηση και δύναμη για εξέλιξη.

Δεν υπάρχουν μυστικά και συνταγές, όμως το αρχαίο μέτρο είναι η ασφαλέστερη οδός.

Γιατί αν περάσεις απέναντι και προσπαθήσεις να γίνεις χυδαίος για να προκαλέσεις, τότε απλά θα εκχυδαΐσεις την ομορφιά και την γοητεία με αποτέλεσμα, πάλι να την χάσεις.

Το μέτρο ίσως βρίσκεται εκεί, στην έκφραση των αδυναμιών και των ατελειών μας, στα ερωτήματα που θέτουμε και όχι στις σίγουρες απαντήσεις.

Η ίδια η αβεβαιότητα είναι χυδαία, δεν έχει καμία ευπρέπεια, καμία ευγένεια, καμία σεμνότητα, σε γδύνει και σε αφήνει γυμνό και απροστάτευτο μέσα στην αδυναμία της ανασφάλειας και ο κόσμος αυτός δεν είναι πλασμένος για βεβαιότητες.

Η γοητεία της χυδαιότητας βρίσκεται ίσως εκεί, σε αυτό το όριο.

Το όριο της υπέρβασης για κάτι καλύτερο το οποίο αναζητά το τέλειο αλλά δεν είναι φτιαγμένο για να το προσεγγίσει.

Εκεί υπάρχει και πυρώνει το πάθος το οποίο δεν φοβάται τα λάθη, δεν τα θέλει αλλά ξέρει πως θα συμβούν.

Και το πάθος μας γοητεύει