Η απολογία ενός κυνικού

Οδηγός επιβίωσης στην κρίση που βαθαίνει κι ακόμη και πόλεμο φέρνει

Ίων Χριστοφιλόπουλος
Ίων Χριστοφιλόπουλος

Ο Ρένος Αποστολίδης ήταν ένας άνθρωπος που δεν χαριζόταν στα λόγια και πραγματικά όσοι δεν τον έχετε ανακαλύψει ακόμη θα ήταν καλό να το κάνετε αν κι εφόσον έχετε βάλει στόχο να επιβιώσετε ψυχικά και πνευματικά αυτής της κρίσης που ζούμε και διαρκώς βαθαίνει. Η «απολογία ενός κυνικού» είναι ένα κείμενο που θα ζήλευε κι ο Μαξ Στίρνερ ενδεχομένως και παρακάτω είναι μερικά κορυφαία αποσπάσματα. Αν τον «οδηγό επιβίωσης» αυτόν, τον βάλετε σε πράξη στην καθημερινότητά σας, απέναντι στα δεκάδες θέλω «των άλλων» ή αυτά που κάνετε για τους άλλους, ίσως βρείτε έναν τρόπο να ανασαίνετε κάπως πιο ελεύθερα.

Καθημερινά υπομένουμε δεκάδες «θέλω» των άλλων απλά και μόνο για να μείνουμε συνεπείς και η γνώμη τους να είναι θετική για εμάς (επειδή έτσι νομίζουμε πως θα κερδίσουμε την αποδοχή). Όχι! Έτσι γινόσαστε απλά θύματα και βέβαια για αυτό ακριβώς κερδίζετε μια κάποια «αποδοχή». Από τους γονείς σας μέχρι την εργασία και τους φίλους. Το θύμα κερδίζει πάντα την αποδοχή.

«Λοιπόν ακούστε! Εγώ αντιτάσσω στο σύμβολό σας του ήρωα, το σύμβολο του κυνικού!.. Ο ήρωας, που συνεπής στον εαυτό του και σ΄ όσα αρνιέται να προσκυνήσει, πεθαίνει, δεν είναι νικητής! Είναι ηττημένος! Γιατί είναι ήττα να χάσεις τη ζωή κατά τρόπον άλλο απ’ το θάνατο το φυσικό – ή το θεληματικό: την αυτοκτονία, εκτελεσμένη ελεύθερα, όχι σα φυγή, παρά σαν πράξη αυτόβουλη κ’ εκφραστική της αηδίας, της απαξίας, της άρνησης!.. Κάθε άλλος θάνατος είναι ήττα κι ασυνέπεια! Ο ήρωας που πεθαίνει μπροστά στο απόσπασμα, γενναίος και ψύχραιμος, κ’ επίμονος στον εαυτό του, δεν είναι ούτ’ αυτός νικητής! Το ζήτημα είναι να ζήσεις αυτό που είσαι, όποιος είσαι! Όχι να πεθάνεις γι’ αυτό που είσαι!..

Σ’ αυτό τον τύπο του ήρωα (τον αφελή, τον ηττημένο, τον θνήσκοντα εις χείρας των εχθρών του!) εγώ αντιτάσσω ένα πρόσωπο πιο ισχυρό, πιο γνήσιο στον εαυτό του, πιο ρεαλιστικό: Προβάλλω εκείνον, που δε νοιάζεται για καμμιά εξωτερική συνέπεια εν όψει του θανάτου!.. Εκείνον που, μιας και δεν έγινε ως την ώρα αυτοκτόνος, το παίρνει απόφαση, και το χωνεύει, ότι αγαπάει τη ζωή (ή ότι, τουλάχιστο, δεν είναι έτοιμος ακόμη να την απαρνηθεί), ότι, αναμφισβήτητα, είν’ ανήμπορος μπρος στη βία την υλική, κι ότι είναι ήττα ο θάνατος, σα δεν είναι αυτόβουλος!.. Εκείνον που συνέλαβε ότι αυτό τούτο το να μείνεις «συνεπής» και να πεθάνεις, ενώ αποστέργεις το θάνατο, αφορά τους άλλους –μόνο τους άλλους και τη γνώμη τους για σένα! –όχι εσένα τον ίδιον! Πως αυτό ακριβώς: το να σταθείς ήρωας θανάτου στο Σκοπευτήρια είναι φιλοδοξία! Το να μείνεις «συνεπής», είναι λίγο-πολύ, χειροκροτημάτων εκζήτηση – είναι ασυνέπεια εις βάθος!»

Με απλά λόγια: Πες τους ότι θέλουν να ακούσουν και κάνε αυτό που θέλεις δίχως τύψεις

«Το τι είσαι ή τι δεν είσαι είναι και μένει πάντα ολότελα άσχετο με το τι θα υποχρεωθείς να πεις ή να πράξεις.
Με καμιάς λογής υποχώρηση στη βία δεν αλλάζει ποτέ αυτό που ‘σαι αν εσύ έχεις την επίγνωση και ξέρεις πόσο αδύναμο είναι το πρόσωπο κατέναντι των όπλων.
Εκτός αν μέσα σου έχει οργανωθεί το σύμπλεγμα εκείνο της συνέπειας.
Και σ’ αυτό βασίζονται οι άλλοι, στο να’ χει μέσα σου οργανωθεί το καθαρά ψυχωτικό αυτό σύμπλεγμα οπότε με την ελάχιστη υποχώρησή σου στο βάσανο ή στη βία ή στην απειλή του θανάτου όλο το πυρινωμένο πάνω στη συνέπεια Εγώ σου συντρίβεται, καταλύεται, καταργείται.
Ε λοιπόν, όχι.
Το σκευώρημα, κύριοι, είναι πολύ φτηνό, πολύ άτχνο.
Θρυμματίζεται, να.
Στηρίξετέ μου όσες κάννες θέλετε στους κροτάφους, αφού το πρόβλημα το καταντήσατε εκεί.
Εγώ τη χάρη δε θα σας την κάνω να πεθάνω σας ήρωας, πολύ φτηνά απαλλάσσοντάς σας έτσι από την παρουσία μου…»

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    Χμμ … αν ο τίτλος ήτανε «η απολογία ενός εγωϊστή» νομίζω θα ήτανε ταιριαστότερο.
    Τι είναι ο κυνικός; Είναι αυτός ο οποίος λέει την αλήθεια όπως την βλέπει και την καταλαβαίνει, χωρίς να ενδιαφέρεται να γίνει αρεστός.
    Αυτός ο ορισμός όμως, δεν αποκλείει τους άλλους ανθρώπους απο την «αλήθεια» του κυνικού. Ο κυνικός δεν είναι και αυτοδικαίως ακοινώνητος ή μισάνθρωπος ή φυγόπονος ή κάποιος που αντιπαθεί τις υποχρεώσεις (κοινωνικές ή φιλικές ή συγγενικές). Ο κυνικός δεν είναι αγρίμι εξ ορισμού. Ας μην ξεχνάμε οτι και ο Διογένης ο κυνικός, έμενε μέσα στην κοινωνία και λειτουργούσε μέσα στα ευρύτερα πλαίσιά της.

    Το κείμενο, θα δηλώσω λοιπόν, κυνικά, οτι δεν μου αρέσει, γιατί θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά κυνικό και θεωρώ οτι «μας χαλάει την πιάτσα» (όπως έχει χαλάσει και το όνομα μιας άλλης χρήσιμης κατηγορίας ανθρώπων, αυτής των «απαισιόδοξων») θέλοντας να προβάλει οτι ο κυνικός πρέπει να κοιτάζει μόνο τον εαυτό του. Η αδιαφορία για την ΓΝΩΜΗ των άλλων, δεν σημαίνει αδιαφορία για την υγεία ή την ευτυχία των άλλων. Ακόμη και για έναν κυνικό η «χαρά της ζωής» μπορεί να είναι συνάρτηση της χρησιμότητάς τους στο κοινωνικό/φιλικό/συγγενικό περιβάλλον. Οι κυνικοί μπορούν να έχουν και φίλους, και συγγενείς και οικογένειες και παιδιά και να νοιάζονται όντως για αυτά, όχι μόνο «απο υποχρέωση» όπως προσπαθεί να μας πλασάρει το κείμενο.

    Όσο με αφορά το κείμενο αυτό είναι για τους κυνικούς, ότι η κοψονούρα αλεπού για τις άλλες αλεπούδες στον γνωστό μύθο του Αισώπου.

  2. Ίων Χριστοφιλόπουλος

    Ίων Χριστοφιλόπουλος    

    Πολύ ενδιαφέρουσα η τοποθέτησή σας. Χαίρομαι να σας διαβάζω ειλικρινά.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.