Η απενοχοποίηση της δειλίας

Γιάννης Ζωγραφάκης
Γιάννης Ζωγραφάκης

Το θέμα είναι να προσπαθήσεις και να μην φοβάσαι την αποτυχία. Φυσικά ο στόχος σου δεν είναι ή δεν πρέπει να είναι η αποτυχία, όμως και αυτή είναι μέσα στο παιχνίδι.

Δεν ξέρω πόσοι σκέφτονται με παρόμοιο τρόπο, αλλά νομίζω πως σχεδόν όλοι θα συμφωνήσουν με αυτή την νοοτροπία αλλά στην ουσία πόσοι άνθρωποι λειτουργούν πραγματικά έτσι;

Μπορώ να πω ελάχιστοι και αυτό γιατί ελάχιστοι είναι αυτοί που θα μπουν σε ξένα και απάτητα μονοπάτια, σε αχαρτογράφητα νερά και θα δώσουν αυτή την αμφίβολη μάχη.

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Τα λέω γιατί αυτός είναι ένας μεγάλος και κύριος λόγος που η σημερινή κοινωνία παρά τις τόσες κατακτήσεις που έχει κάνει, παραμένει υποχείριο του όποιου συστήματος την ποδηγετεί.

Ναι όταν τα πράγματα σκουραίνουν και φοβάται κανείς ότι θα μείνει μόνος, απλά υποτάσσεται σε αυτό που θεωρεί ισχυρότερο από τον ίδιο, ξεχνάει τα δικαιώματα του και μπαίνει σε έναν περίεργο αυτόματο πιλότο ο οποίος ακολουθεί τις εντολές που του έχουν δοθεί χωρίς να σκεφτεί ή να θέλει να σκεφτεί τρόπους αντιμετώπισης.

Δεν είναι ακριβώς δειλία, ούτε έλλειψη κρίσης, βαπτίζεται ανωτερότητα και ένας τέτοιος τίτλος είναι η απενοχοποίηση της ανεπάρκειας, να στηρίξεις την θέση και την απόφαση σου.

Αυτή η ανωτερότητα που για να απενοχοποιηθεί περισσότερο βαπτίζεται θυσία, πόσο μας προδίδει τελικά και πόσο πιο κοντά στην απόγνωση μας φέρνει, ειδικά εκείνες τις σκληρές ώρες που πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον μεγαλύτερο κριτή μας, τον ίδιο μας τον εαυτό.

Γιατί για τους άλλους πάντα βρίσκουμε κάτι να πούμε όμως όταν χορεύουμε σε όποιον ρυθμό μας παίζουν, εκείνος ο εαυτός μας είναι ο μόνος που θα ακούσει και θα ξέρει αν ο ρυθμός είναι δικός μας ή αν είναι κάτι ξένο και παράταιρο με εμάς.

Comments

  1. Oraia ta lete re    

    > Δεν ξέρω πόσοι σκέφτονται με παρόμοιο τρόπο, αλλά νομίζω πως σχεδόν όλοι θα συμφωνήσουν με αυτή την νοοτροπία αλλά στην ουσία πόσοι άνθρωποι λειτουργούν πραγματικά έτσι;

    Όχι αρκετοί, αλλά όχι επειδή είναι απαραιτήτως «δειλοί».

    Υπάρχει μια μαγική φράση που λέει «έχω υποχρεώσεις». Όταν έχεις οικογένεια, παιδιά, άρρωστους γονείς, δάνεια και διάφορα άλλα τρεχάματα, σου μένει όντως χρόνος για «αχαρτογράφητα νερά»;

    Και ακόμη και αν σου μένει χρόνος, δεν είσαι πλέον μόνος σου. Όταν άλλοι άνθρωποι εξαρτώνται απο εσένα δεν μπορείς έτσι εύκολα να πεις «σηκώνω μπαϊράκι» και «αντε γειά» και υποχρεώσεις και άνθρωποι και ευθύνες.

    Είναι όντως γενναίος αυτός που παρατάει γυναίκα και παιδιά για να πάει να «κάνει την τρέλα του» ή μήπως δειλός είναι αυτός που τρέχει μακρυά από τις υποχρεώσεις του για να γλυτώσει;

    Δεν είναι εύκολο θέμα και σίγουρα όχι μονοδιάστατο.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.