Η Αλήθεια

Κώστας Γραμματικάκης
Κώστας Γραμματικάκης

Μετά από μέρες, μπήκα χθες στο καρνάγιο μου για να δω εάν τα υπο κατασκευή καραβάκια μου. ήταν όλα εκεί και κανένα δεν την είχε κοπανήσει να πάει κανένα ταξίδι δίχως μου.
Ήταν όλα εκεί. Και το μεγάλο τρεχαντήρι και το εμποροεπιβατηγό και το χωρίς μπαστούνι στην πλώρη μεγάλο ιστιοφόρο και το άλλο το φορτηγό έτσι δηλαδή για να πάρετε μια ιδέα για το πόσο τεμπέλης είμαι και δεν κάθομαι να το τελειώσω, να τα ‘χω εκεί και να τα καμαρώνω και να ταξιδεύω μαζί τους.
-Και για να πηγαίνεις που; Θα με ρωτήσετε.
Μα αυτά τα καραβάκια πάνε παντού! Και στον Ψηλορείτη σκαρφαλώνουν, (σας το είχα ξαναγράψει αλλά δεν το πιστέψατε) και στους άγριους άσχημους ωκεανούς πλένε και στο Αιγαίο περιδιαβάζουν. Σας το λέω εγώ που έχω κάνει μύρια ταξίδια μαζί τους. Πήγα μέχρι τη νότια Αμερική για να διαπιστώσω τι βαθμό συγγενείας έχουν οι Μινωίτες με τους Μάγια ή τους Ίνκα, έφτασα στους παγωμένους ωκεανούς για να δω τις αγαπημένες μου λευκές αρκούδες, κατρακύλησα στην Αφρική όπου οι μισοί μου φίλοι έχουν είτε κατασπαραχτεί από τα λιοντάρια, είτε έχουν ύπουλα δολοφονηθεί από τα φίδια.
Περιπέτειες επί περιπετειών! Πουθενά όμως δε βρήκα επαφή με τις ψυχές, παρά μόνο στο Αιγαίο!
Το μοναδικό του χρώμα που ταράσσεται μόνο από τις πλώρες των σκαφών και αυτό για λίγο. Εκεί, σ’ ένα χαράκι στην Αμοργό ή στα Γκρέμια της Φολεγάνδρου, έχω κάνεις τις σημαντικότερες στη ζωή μου ανακαλύψεις ρουφώντας μόνο το πέλαγος και τις πιο σπουδαίες εφευρέσεις μου παίρνοντας λίγο λίγο και από τους αφρούς των κυμάτων.
Πέρασαν πολλά χρόνια, φίλοι, και χρειάστηκα πολλά ταξίδια για να το κατορθώσω αυτό. Μέχρι που μια μέρα στην Αμοργό, καθώς είχα ξεσταθεί από τη θάλασσα, μια όμορφη κοπελιά ήρθε κοντά και το ελαφρύ της φόρεμα παρήστανε τον επισείοντα σε μια περήφανη γολέτα. Τότε ήταν που ξεστραβώθηκα. Να είπε, ρε ηλίθιε, αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Το απέραντο της θάλασσας και το πεπερασμένο μιας κοπελιάς που σε κάνει να σκέφτεσαι πράγματα σχέση έχοντα με την αιωνιότητα.
Αυτά.