Ζωή χωρίς ίντερνετ

Οδυσσέας Γραμματικάκης
Οδυσσέας Γραμματικάκης

Τις προάλλες μου θύμισε η Σώτια κάτι που μάλλον είχα ξεχάσει εδώ και καιρό: πως υπάρχει και ζωή χωρίς ίντερνετ. Και αυτόματα ονειρεύτηκα τον εαυτό μου στο χωριό, να χαζεύω τις εποχές να αλλάζουν, να διαβάζω απερίσπαστος, να ακούω μουσική στο φτηνιάρικο στερεοφωνικό μας, τζαζ θα μου άρεσε, να πίνω τσάι κι όταν βραδιάσει καμιά ρακή ή, όπως συνήθως παθαίνω, κάμποσες παραπάνω. Και να σας γράφω όμορφα, και κάπου κάπου τρελούτσικα, κείμενα για τη φύση και τα ζώα και τους ανθρώπους και την, τόσο δυσεύρετη εδώ στην πόλη, αληθινή απλότητα.

Για να είμαι ξεκάθαρος, δεν είμαι καθόλου εναντίον της τεχνολογίας, και πολύ περισσότερο είμαι πάντα φανατικά υπέρ της προόδου της επιστήμης που μας έχει οδηγήσει στην τόσο ραγδαία ανάπτυξή της. Όμως τη χρήση της νομίζω πως ελάχιστοι μόνο από μας, στους οποίους σίγουρα με τα μυαλά που κουβαλάω δεν ανήκω, έχουμε καταφέρει να ισορροπήσουμε. Κι έτσι καταλήγουμε καμιά φορά να παίρνουμε τα πράγματα παραπάνω σοβαρά απ’ ότι είναι στην πραγματικότητα, και υπεραναλύουμε και αγχωνόμαστε και στενοχωριόμαστε χωρίς λόγο.

Παν μέτρον άριστον, και τη ζωή χωρίς ίντερνετ λέω να την ξαναπολαύσω σύντομα. Σε μια βδομάδα ελπίζω εγώ, τρεις μήνες λέει ο Μάριος και με κάνει να γουρλώνω τα μάτια. Η Σώτια απλά με κοιτάζει επιβεβαιώνοντας ή διαφωνόντας, δεν καταλαβαίνω. Κι ο Γιάννης, που καπνίζει ως συνήθως, μου φαίνεται, αν και ίσως και να είναι ιδέα μου, πως προσπαθεί να δώσει στις τζούρες του ένα κάποιο επιπλέον βάρος. Ο Καπετάνιος πάλι, προφανώς πιο σοφά, επιμένει να την πιάσω το συντομότερο και να μην διανοηθώ να την ξαναφήσω ούτε λεπτό.

Θα δείξει. Μέχρι τότε, αφού φύγει για τα καλά η σκόνη, καλώς να ορίσει η άνοιξη.